ن‌كه‌ ابوالدرداء(رض) مي‌گويد: «ما بر روي ‌گروههايي‌ از مردم‌ مي‌خنديم‌ در حالي‌ كه‌ دلهاي‌ ما آنان‌ را لعنت‌ مي‌كند».
 
شماره سوره-اسم سوره –تعداد آيات –شماره صفحه
1-الحمد-7-ص1*
2-البقرة-286-ص2*
3-آل عمران-200-ص50*
4-النساء-176-ص77*
5-المائدة-120-ص106*
6-الأنعام-165-ص128*
7-الأعراف-206-ص151*
8-الأنفال-75-ص177*
9-التوبة-129-ص187*
آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ يَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَآئِهِمْ فَلَمَّا أَنبَأَهُمْ بِأَسْمَآئِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فرمود» خداي‌ عزوجل‌ به‌ آدم‌u: «اي‌ آدم‌! ايشان‌ را از اسامي‌ آنان‌ خبر ده‌» آدم‌ (ع) در اجابت‌ اين‌ فرمان‌ حق‌ تعالي‌ به‌ آنان‌ توضيح‌ داد كه: اسم‌ آن‌ چيز، اين‌است‌... و اسم‌ آن‌ چيز، اين‌... و همين‌طور تا به‌ آخر... «و چون‌ آدم‌ آنان‌ را ازاسماءشان‌ خبر داد» در اين‌ هنگام‌ خداي‌ سبحان‌ خطاب‌ به‌ فرشتگان‌ «فرمود: آيا به‌شما نگفتم‌ كه‌ من‌ نهفته‌ آسمانها و زمين‌ را مي‌دانم‌» يعني: آنچه‌ را كه‌ از ميدان‌ درك‌ و دريافت‌ مخلوقات‌ نهان‌ است‌ - از جمله، به‌ موضوع‌ برتري‌ آدم‌ و نسل‌ و تباروي‌ به‌ وسيله‌ علم‌ و دانش‌ ايشان‌ - دانايم‌؛ «و مي‌دانم‌ آنچه‌ را آشكار مي‌كنيد» ابن‌مسعود(رض)مي‌گويد: «مراد از آن، اين‌ سخن‌ فرشتگان‌ خطاب‌ به‌خداوند (ج)است‌ كه‌ آيا در زمين‌ كسي‌ را قرار مي‌دهي‌ كه‌ در آن‌ فساد مي‌كند وخونها مي‌ريزد؟» «آيه‌/30». «و» نيز مي‌دانم‌ «آنچه‌ را پنهان‌ مي‌داشتيد» يعني: آنچه‌ را كه‌ ابليس‌ در درون‌ خود از كبر پنهان‌ مي‌داشت‌. اين‌ تأويل‌ ابن‌ عباس‌ ك است‌ - واالله اعلم‌. يا مراد اين‌ است: مي‌دانم‌ آنچه‌ را كه‌ فرشتگان‌ به‌ طور پنهاني‌در ميان‌ خود گفته‌ بودند. چنان ‌كه‌ از ابن‌ عباس‌(رض) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: فرشتگان‌ در ميان‌ همديگر گفتند: «خداوند (ج)هرگز موجودي‌ گرامي‌ تر از ما در نزد خود، نمي‌آفريند، پس‌ ما به‌ خلافت‌ در زمين‌ سزاوارتريم‌». ليكن‌ ابن‌ جريرطبري‌ قول‌ اول‌ را - كه‌ آن‌ هم‌ از ابن‌ عباس‌(رض) نقل‌ شده‌ - ترجيح‌ داده‌ است‌.
امام‌ رازي گفته‌ است: «آيه‌ تعليم‌ نامهاي‌ اشيا و خواص‌ و صفات‌ آنها به‌آدم، دليل‌ بر فضيلت‌ علم‌ است‌ زيرا خداي‌ سبحان، كمال‌ حكمت‌ خويش‌ درآفرينش‌ آدم‌(ع) را جز با علم‌ آشكار نساخت‌ و اگر در عالم‌ امكان‌ چيزي‌ گرامي‌ تراز علم‌ وجود مي‌داشت، بايد حق‌ تعالي‌ فضيلت‌ آدم‌(ع) را با آن‌ چيز آشكارمي‌ساخت‌ نه‌ با علم‌».
 

آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَاراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرآينه‌ آنان‌ كه‌ اموال‌ يتيمان‌ را به‌ ظلم‌ مي‌خورند، جز اين‌ نيست‌ كه‌ در شكم‌ خويش ‌آتش‌ را مي‌خورند» و روز قيامت‌ با اين‌ نوع‌ از عذاب‌ معذب‌ مي‌شوند «و به‌زودي‌ درآتشي‌ فروزان‌ درآيند» فروزش‌ آتش؛ شعله‌ها و زبانه‌هاي‌ آن‌ است‌. در حديث‌ شريف‌آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «در روز قيامت‌ گروهي‌ از مردم‌ درحالي‌ ازقبرهاي‌ خود برانگيخته‌ مي‌شوند كه‌ شعله‌هاي‌ آتش‌ از دهانهايشان‌ زبانه‌ مي‌كشد. سؤال‌ شد: يا رسول‌اللهص! آنان‌ كيستند؟ فرمودند: آيا نمي‌بينيد كه‌ خداوند متعال‌فرموده‌ است‌: ﴿‏ إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً...﴾.
	سوره مزّمِّل آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مرا با تكذيب‌ كنندگان‌ صاحب‌ نعمت‌ واگذار» يعني: مرا با منكران‌ متنعم‌ و صاحبان‌ ثروت‌ و رفاه‌ و لذت‌ دنيوي‌ واگذار همانان‌ كه‌ بر انجام‌ طاعت‌ از ديگران ‌تواناترند و وجايب‌ و حقوقي‌ بر ذمه‌ آنان‌ است‌ كه‌ بر ذمه‌ ديگران‌ نيست‌ پس‌ هم‌وغم‌ خويش‌ را صرف‌ آنان‌ نكن‌ زيرا من‌ از جاي‌ تو كار آنان‌ را بسنده‌ام‌ و براي ‌تو از آنان‌ انتقام‌ مي‌گيرم‌ «و به‌ آنان‌ اندكي‌ مهلت‌ ده» يعني: تا به‌ سررسيدن ‌اجلهايشان‌، يا تا فرودآمدن‌ عذاب‌ دنيا بر آنان‌. نعمت: به‌ فتح‌ نون‌ عبارت‌ از تنعم‌ و رفاه‌ و به‌ كسر نون: انعام‌ دادن‌ يا نام‌ چيزي‌ است‌ كه‌ انسان‌ به‌وسيله‌ آن‌ از نعمت ‌برخوردار مي‌گردد.
سبب‌ نزول: اين‌ آيه‌ درباره‌ سران‌ قريش‌ و رؤساي‌ مكه‌ ـ يعني‌ كساني‌ كه‌ عليه ‌دعوت‌ كمر بسته‌ بودند ـ نازل‌ گرديد.
 
	سوره مزّمِّل آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ لَدَيْنَا أَنكَالاً وَجَحِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ نزد ما بندهاي‌ گراني‌ است» انكال: بندها و زنجيرهاي‌ گران‌ و سنگين‌ يا انواع‌ عذاب‌ سهمگين‌ براي‌ كافران‌ در آخرت‌ است‌ «و» نزد ما «جحيمي ‌است» يعني: آتش‌ شعله‌ور افروخته‌ بسيار سوزاني‌ است‌.
 
	سوره مزّمِّل آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ وَطَعَاماً ذَا غُصَّةٍ وَعَذَاباً أَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» نزد ما «طعام‌ گلوگيري‌ است» كه‌ در گلو گير مي‌كند پس‌ نه‌ فرو مي‌رود و نه‌ بيرون‌ مي‌آيد؛ مانند خار تازه‌، خون‌، و چرك‌ و زردآب‌ و غيره‌ «و» نزد ما «عذاب‌ دردناكي‌ است» يعني: نوع‌ ديگري‌ از عذاب‌ است‌؛ غير از آنچه‌ كه‌ ذكرشد.
 
	سوره مزّمِّل آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيباً مَّهِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«روزي‌ كه‌ زمين‌ و كوهها بلرزد» و همه‌ كساني‌ را كه‌ در آن‌ قرار دارد، به ‌اضطراب‌ آورد. رجفه: زلزله‌ شديد است‌ «و كوهها چون‌ تل‌ ريگ‌ از هم ‌پاشيده‌اي ‌گردند» كثيب: توده‌ ريگ‌ گردآورده‌ است‌. مهيل: ريگ‌ رواني‌ است‌ كه‌ زير پا گير نكند. يعني: كوه‌ها بعد از آن‌ كه‌ صخره‌ سنگهايي‌ سخت‌ بوده‌اند، به‌ ريگهايي ‌تبديل‌ مي‌شوند كه‌ از شدت‌ تكان‌ و زلزله‌، پاشان‌ و روان‌ گرديده‌اند به‌طوري‌كه ‌انسان‌ و حيوان‌ در آن‌ مي‌لغزد.
بعد از آن‌كه‌ خداي‌ عزوجل‌ مردم‌ مكه‌ و امثالشان‌ را از هول‌ و هراسهاي‌ روز قيامت‌ بيم‌ داد، اينك‌ آنان‌ را از هول‌ و هراسهاي‌ دنيا كه‌ امتهاي‌ دروغ‌انگار گذشته ‌با آن‌ روبرو شده‌اند، بيم‌ مي‌دهد:
 
	سوره مزّمِّل آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَيْكُمْ رَسُولاً شَاهِداً عَلَيْكُمْ كَمَا أَرْسَلْنَا إِلَى فِرْعَوْنَ رَسُولاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا ما به‌سوي‌ شما پيامبري‌ فرستاده‌ايم‌ كه‌ بر شما گواه‌ است» و در روز قيامت ‌بر شما در مورد اعمالتان‌ و اين‌كه‌ او را نافرماني‌ كرده‌ايد، گواهي‌ مي‌دهد «چنان‌كه ‌به‌سوي‌ فرعون‌ پيامب