ل‌ و بخشش‌ وي‌ از روي‌ علم ‌است‌ و چون‌ مورد درخواست‌ قرارگيرد، آن‌ را مي‌داند، لذا بر خداي‌ سبحان‌ دركار، يا حكمي‌ از افعال‌ و احكام‌ وي‌ اعتراض‌ نكنيد.
 
	سوره نازعات آيه  45

‏متن آيه : ‏

‏ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«جز اين‌ نيست‌ كه‌ تو بيم‌دهنده‌ كسي‌ هستي‌ كه‌ از آن‌ مي‌ترسد» يعني: تو براي‌ آن ‌مبعوث‌ نشده‌اي‌ تا آنها را از وقت‌ برپايي‌ قيامت‌ آگاه‌ كني‌ بلكه‌ براي‌ آن‌ مبعوث ‌شده‌اي‌ تا كسي‌ را كه‌ از برپايي‌ قيامت‌ مي‌ترسد، از هول‌ و هراسها و سختي‌هاي‌ آن ‌بيم‌ و هشدار دهي‌.
 
	‏‏سوره نازعات آيه  46

‏متن آيه : ‏

‏ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«روزي‌ كه‌ آن‌ را مي‌بينند» و هول‌ و هراسهاي‌ آن‌ را مشاهده‌ مي‌كنند، مدت ‌درنگشان‌ در دنيا در تصورشان‌ چنان‌ اندك‌ مي‌نمايد كه‌ «گويي‌ جز شبانگاهي‌ يا بامداد آن‌ به‌سر نبرده‌اند» يعني: گويي‌ جز مقدار آخر يا اول‌ روز يا در حد يك‌ چاشتگاه‌ كه‌ نزديك‌ به‌ اين‌ شبانگاه‌ است‌، در دنيا درنگ‌ نكرده‌اند. يا معني‌ اين ‌است: گويي‌ در قبرهاي‌ خود جز شبانگاهي‌ يا وقت‌ بامدادي‌ را كه‌ پيش‌ از آن ‌است‌، به‌سر نبرده‌اند زيرا بعد از مشاهده‌ سختي‌هاي‌ روز قيامت‌، مدت‌ درنگ ‌خود در قبرهاي‌ خويش‌ را كم‌ مي‌شمارند.
﴿ سوره‌ نازعات ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (46) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌سبب‌ افتتاح‌ با سوگند الهي‌ به‌ «نازعات‌» كه‌ عبارت ‌از فرشتگان‌ قبض‌ كننده‌ ارواح‌ بني‌آدم‌اند، «نازعات‌» ناميده‌ شد. نام‌ ديگر اين‌ سوره‌ «ساهره‌» يعني‌ «زمين‌ محشر» است‌ كه‌ بيان‌ آن‌ در آيه‌ (14) آمده ‌است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6284.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6285.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6286.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6287.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6288.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6289.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6290.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6291.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6292.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:6293.txt">آيه  10 </a><a class="text" href="w:text:6294.txt"> آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6295.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:6296.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:6297.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:6298.txt"> آيه  15</a><a class="text" href="w:text:6299.txt"> آيه  16</a><a class="text" href="w:text:6300.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:6301.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:6302.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:6303.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:6304.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:6305.txt"> آيه  22 </a><a class="text" href="w:text:6306.txt"> آيه  23</a><a class="text" href="w:text:6307.txt"> آيه  24</a><a class="text" href="w:text:6308.txt"> آيه  25</a><a class="text" href="w:text:6309.txt"> آيه  26</a><a class="text" href="w:text:6310.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:6311.txt"> آيه  28</a><a class="text" href="w:text:6312.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:6313.txt"> آيه  30</a><a class="text" href="w:text:6314.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:6315.txt"> آيه  32</a><a class="text" href="w:text:6316.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:6317.txt"> آيه  34-35-36</a><a class="text" href="w:text:6318.txt"> آيه  37</a><a class="text" href="w:text:6319.txt">آيه  38-39</a><a class="text" href="w:text:6320.txt"> آيه  40</a><a class="text" href="w:text:6321.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:6322.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:6323.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ عبس ﴾</a></body></html> سوره عبس آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ عَبَسَ وَتَوَلَّى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«چهره‌ درهم‌ كشيد و روي‌ برتافت» يعني: رسول‌ خدا ص خشمگينانه‌ چهره‌ درهم‌ كشيد و روي‌ برگردانيد؛
	سوره عبس آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ أَن جَاءهُ الْأَعْمَى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«از اين‌كه‌ آن‌ مرد نابينا» كه‌ عبدالله بن‌ام‌مكتوم‌(رض) بود «پيش‌ او آمد» به‌ اين ‌ترتيب‌، خداي‌ عزوجل‌ پيامبرش‌ را بر ترشرويي‌ ايشان‌ در برابر ابن‌ام‌مكتوم‌ سرزنش‌ كرد تا اين‌ حقيقت‌ را روشن‌ گرداند كه‌ مؤمن‌ فقير بهتر از توانگر كافر است‌ و اين‌كه نگريستن‌ به‌سوي‌ مؤمن‌ فقير، از نگريستن‌ به‌سوي‌ توانگر كافر ـ به‌ سبب‌ طمع ‌بستن‌ در ايمانش‌ ـ اولي‌ و اصلح‌ مي‌باشد هرچند كه‌ در اين‌ امر نيز نوعي‌ از مصلحت ‌نهفته‌ است‌.
	سوره عبس آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و تو چه‌ داني» اي‌ محمد ص «چه‌بسا او به‌ پاكي‌ گرايد» يعني: شايد آن‌ مرد نابينا به‌ سبب‌ آنچه‌ كه‌ از تو مي‌آموزد و در نتيجه‌، با انجام‌ دادن‌ عمل‌ صالح‌ از گناهان‌ پاك‌ گردد. اين‌ آيه‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ دارد كه‌ روگردانيدن‌ پيامبر ص از آن‌ مرد نابينا، به‌خاطر تزكيه‌ و پاكسازي‌ غير وي‌ بود.
 
	سوره عبس آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«يا پند مي‌شنيد» و از اندرزهايي‌ كه‌ آموخته‌ بود، پند مي‌گرفت‌ «و آن‌ پند او را سود مي‌بخشيد» شايان‌ ذكر است‌ كه‌ اين‌ گونه‌ رفتار از جانب‌ رسول ‌اكرم‌ ص به‌مثابه‌ ترك‌ افضل‌ بود لذا نه‌ اين‌ كارشان‌ گناه‌ بود و نه‌ در تصادم‌ با اصل‌ عصمت ‌انبيا(ع) زيرا اين‌ كار ايشان‌ بر اثر انگيزه‌اي‌ سر زد كه‌ تابع‌ سرشت‌ انساني‌ است‌ مانند خشم‌، رضا، خنده‌ و گريه‌، يعني‌ اموري‌ كه‌ در شريعت‌ اسلام‌ تكليف‌ از آنها مرفوع‌ گرديده‌ است‌. عذر ابن‌ ام‌مكتوم‌ نيز اين‌ بود كه‌ نمي‌دانست‌ رسول‌ خدا ص به‌ ديگران‌ مشغول‌اند و بدين‌ اميد با آنان‌ سخن‌ مي‌گويند كه‌ به‌ اسلام‌ مشرف‌ شوند.
	سوره عبس آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«اما كسي‌ كه‌ بي‌نيازي‌ نشان‌ مي‌دهد» از ايمان‌ و از آنچه‌ كه‌ نزد توست‌ از علم‌، يا كسي‌ كه‌ داراي‌ ثروت‌ و توانگري‌ مادي‌ است‌؛
 
	سوره عبس آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّى ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ تو بدو مي‌پردازي» يعني: به‌ او روي‌ مي‌آوري‌ و با او سخن‌ مي‌گويي‌ در حالي‌ كه‌ او تحت‌ تأثير ثروت‌ و توانگري‌ خويش‌ از تو اظهار بي‌نيازي‌ مي‌كند و از آنچه‌ كه‌ آورده‌اي‌، روي‌ برمي‌گرداند.
 
	 آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِكُلٍّ جَعَلْنَا مَوَالِيَ مِمَّا تَرَكَ الْوَالِدَانِ وَالأَقْرَبُونَ وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ فَآتُوهُمْ نَصِيبَهُمْ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ هر يك‌» از شما، يا براي‌ هر مالي‌ «از آنچه‌ پدر و مادر و خويشاوندان ‌نزديك‌ بجا گذاشته‌اند، ميراث‌براني‌ قرار داده‌ايم‌» كه‌ آن‌ مال‌ را احراز مي‌كنند. موالي‌: نزديكان‌ ارث‌بر انسان‌ هستند كه‌ به‌ ميراث‌ وي‌ نزديك‌ شده‌ آن‌ را مالك ‌مي‌شوند «و كساني‌ كه‌ با آنان‌ پيمان‌ بسته‌ايد، نصيبشان‌ را به‌ ايشان‌ بدهيد» مراد نزديكان‌ و دوستان‌ هم‌پيماني‌ هستند كه‌ اصطلاحا آنان‌ را 