ُحُوشُ حُشِرَتْ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ جانوران‌ گرد آورده‌شوند» يعني: جانوران‌ وحشي‌ و درندگان‌ و جانوران‌ بياباني‌ در روز قيامت‌ حشر مي‌شوند تا از برخي‌ از آنها براي‌ برخي‌ديگرقصاص‌ گرفته‌شود، سپس‌ به‌ خاك‌ تبديل‌ مي‌گردند. به‌قولي: حشر آنها، مرگ‌آنهاست‌.
 
	آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَاعْبُدُواْ اللّهَ وَلاَ تُشْرِكُواْ بِهِ شَيْئاً وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً وَبِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالاً فَخُوراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خدا را بپرستيد و چيزي‌ را با او شريك‌ نگردانيد» در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص به‌ معاذبن‌ جبل‌(رض) فرمودند: «آيا مي‌داني‌ كه‌ حق‌ خداوند(ج) بربندگان‌ چيست‌؟ معاذ گفت‌: خدا و رسولش‌ داناترند. فرمودند: اين‌ كه‌ او رابپرستند و چيزي‌ را با او شريك‌ نياورند. سپس‌ فرمودند: آيا مي‌داني‌ كه‌ اگر اين‌كار را كردند، حق‌ بندگان‌ بر خدا(ج) چيست‌؟ حق‌ آنان‌ اين‌ است‌ كه‌ ايشان‌ راعذاب‌ نكند». پس‌ اولين‌ امر و اولين‌ فريضه؛ همانا معرفت‌ خداوند متعال‌، خواندن ‌وي‌ به‌يگانگي‌، طاعت‌ وي‌، و عدم‌ شرك ‌آوردن‌ به‌ وي‌ در شأن‌ الوهيت‌ و ربوبيت‌ وي‌ است‌ «و به‌ پدر و مادر احسان‌ كنيد» در سخن‌ و عمل‌ و انفاق‌ بر آنان‌ در هنگام ‌نيازشان‌ «و به‌ خويشان‌ و يتيمان‌ و مسكينان‌» نيز احسان‌ كنيد. تفسير آن‌ در سوره‌بقره‌ «آيه‌/177» گذشت‌ «و به‌ همسايه‌ خويشاوند» نيز احسان‌ كنيد. او كسي‌ است‌ كه ‌به‌ همراه‌ همسايگي‌ در مسكن‌، به‌ انسان‌ نزديكي‌ نسبي‌ نيز داشته‌ باشد. يا مراد از: ﴿وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَى﴾ همسايه‌ نزديك‌ و ديوار به‌ ديوار است‌. «و به‌ همسايه‌ بيگانه‌» يعني‌: بيگانه‌ و اجنبي‌، يا همسايه‌ دور نيز احسان‌ كنيد. بعضي‌ گفته‌اند: مراد از آن‌، همسايه‌ يهودي‌ و نصراني‌ است‌. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ حق‌ همسايه‌ به‌ حسب‌ نزديكي‌ و دوري‌ منزل‌ وي‌ تفاوت‌ پيدا مي‌كند، پس‌ به‌ هراندازه‌ كه‌ منزلش‌ دورتر باشد؛ حق‌ وي‌ هم‌ ضعيف‌تر مي‌شود و به‌ هراندازه‌ كه‌ منزلش‌ نزديكتر باشد، حق ‌وي‌ هم‌ قوي‌تر مي‌شود. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌اكرمص درباره‌ حق ‌همسايه‌ فرمودند: «جبرئيل‌ پيوسته‌ به‌ من‌ درباره‌ همسايه‌ سفارش‌ مي‌كرد تا بدانجا كه‌ گمان‌ بردم؛ همسايه‌ از همسايه‌ ارث‌ مي‌برد».
«و» احسان‌ كنيد «به‌ هم‌نشين‌ در پهلو نشسته‌» يعني‌: به‌ همسر، به ‌رفيق‌ سفر و به‌ رفيق‌ اقامت‌ در تحصيل‌ علم‌، يا آموزش‌ صنعت‌، يا انجام‌ تجارت‌، يا مانند اينها «و» احسان‌ كنيد به‌ «ابن‌السبيل‌» يعني‌: به‌ مسافري‌ كه‌ به‌طور گذرا از نزد شما مي‌گذرد، پس‌ بر مقيم‌ است‌ تا به‌ مسافر احسان‌ كند. سبيل‌: يعني‌: راه‌. بعضي‌گفته‌اند: مراد از آن‌، مسافر در راه‌مانده‌اي‌ است‌ كه‌ توشه‌ راهش‌ تمام‌ شده‌ باشد. به‌ قولي‌ ديگر: مراد از آن‌ ميهمان‌ است‌ «و» احسان‌ كنيد «به‌ آن‌ كسي‌ كه‌ دست ‌شما مالك‌ وي‌ شده‌» و ايشان‌ غلامان‌ و كنيزان‌ اند، چنان‌كه‌ رسول‌ خداص دستور دادند كه‌ غلامان‌ و كنيزان‌ بايد از همان‌ غذايي‌ اطعام‌ شوند كه‌ مالك‌ آنان‌ مي‌خورد و از همان‌ لباسي‌ پوشانده‌ شوند كه‌ مالك‌ آنان‌ مي‌پوشد. همچنين‌ در حديث‌ شريف‌آمده‌ است‌: «برده‌ مستحق‌ غذا و پوشاك‌ خويش‌ است‌ و از كار جز به‌ حد توان‌ خود مكلف‌ ساخته‌ نشود». «هرآينه‌ الله دوست‌ ندارد كسي‌ را كه‌ مختال‌» يعني‌: متكبر و بي‌پروا و بي‌ملاحظه‌ باشد بر مردم‌ و بر همسايگان‌ خويش‌ «و فخرفروش ‌باشد» فخر: خود ستايي‌، برشمردن‌ مناقب‌ و افتخارات‌ خويش‌ و گردن‌فرازي‌ و خود بزرگ‌نمايي‌ است‌. اما اگر كسي‌ نعمت‌هاي‌ حق‌ تعالي‌ را بر خود به‌ منظور اعتراف‌ به‌ فضل‌ وي‌، برشمرد، او شكرگزار است‌ و به‌ واجب‌ شكر حق‌ تعالي‌ قيام ‌ورزيده‌، لذا سزاوار نكوهش‌ نيست‌ ـ چنان‌كه‌ در آيه‌ بعد آمده‌ است‌.
 
سوره تكوير آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ ‏
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ درياها افروخته‌ گردند» و به‌ آتشي‌ شعله‌ور و زبانه‌كش‌ تبديل‌ شوند. البته‌ بعيد نيست‌ كه‌ مراد انفجار مواد مذاب‌ آتشفشاني‌ اندرون‌ زمين‌ بر اثر انفجار و زلزله‌هاي‌ عظيم‌ آن‌ باشد چنان‌كه‌ بعضي‌ از مفسران‌ همچون‌ الوسي‌ بر اين‌ نظرند. ابي‌بن‌كعب‌(رض) مي‌گويد: «در اثنايي‌ كه‌ مردم‌ در بازارهاي‌ خويش‌ به‌ سر مي‌برند، بناگاه‌ نور خورشيد محو مي‌شود و در اثنايي‌ كه‌ آنان‌ در اين‌ حالت‌اند، بناگاه ‌كوهها از جا بركنده‌ شده‌ و بر روي‌ زمين‌ مي‌افتند پس‌، از آن‌ حركت‌ و اضطراب ‌عظيمي‌ پديد مي‌آيد در اين‌ هنگام‌ جنيان‌ وحشت‌زده‌ به‌سوي‌ انسيان‌ روي ‌مي‌آورند و انسيان‌ به‌سوي‌ جنيان‌ و چهارپايان‌ و مرغان‌ و درندگان‌ همه‌ درهم ‌مي‌آميزند».
	سوره تكوير آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ ‏
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ جانها قرين‌ همديگر شوند» يعني: جانهاي‌ مؤمنان‌ با حور عين‌ جفت‌ گردانيده‌ مي‌شوند و جانهاي‌ كافران‌ با شياطين‌. يا ارواح‌ با اجساد جمع ‌مي‌شوند. حسن‌ در معناي‌ آن‌ مي‌گويد: «هر كس‌ به‌ گروه‌ خويش‌ ملحق‌ مي‌شود؛ يهود با يهود، نصاري‌ با نصاري‌، مجوس‌ با مجوس‌، منافقان‌ با منافقان‌ و همين‌گونه‌ مؤمنان‌ با مؤمنان‌ پس‌ هر كس‌ با هم‌كيش‌ و هم‌آيين‌ خود پيوند داده‌ مي‌شود».
 
سوره تكوير آيه  8‏متن آيه : ‏‏ وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ ‏
آيه  9‏متن آيه : ‏‏ بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ ‏
 

‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ از دختر زنده‌به‌گور پرسيده‌ شود كه‌ به‌ كدامين‌ گناه‌ كشته ‌شده‌ است‌؟» برخي‌ از اعراب‌ از بيم‌ عار، يا از بيم‌ فقر و نيازمندي‌ دختران‌ خود را بعد از تولدشان‌ زنده‌ به‌ گور مي‌كردند چرا كه‌ آنان‌ را سربار و مايه‌ ننگ‌ و عار خود مي‌دانستند. پس‌ خداوند متعال‌ هشدار داد كه‌ قاتلان‌ دختران‌ را كه‌ بي‌هيچ‌ گناهي ‌كشته‌ شده‌اند، به‌ محاكمه‌ مي‌كشاند و از آن‌ دختران‌ زنده ‌به‌ گور مي‌پرسد كه‌ به‌كدامين‌ گناه‌ كشته‌ شده‌اند؟ پاسخ‌ آن‌ دختران‌ اين‌ است: بي‌ هيچ‌ گناهي‌ زنده ‌به ‌گور شده‌ايم‌! و در اينجاست‌ كه‌ روي‌ حساب‌ با قاتلان‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «... الموؤدة في‌ الجنة: دختر زنده ‌به‌ گور شده‌ در بهشت‌ است‌».
اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ اطفال‌ مشركا