در نهايت‌ هم‌ علت‌ انكار منكران‌ بيان‌ مي‌شود.
فضيلت‌ آن: نسائي‌ از جابر(رض) روايت‌ كرده ‌است‌ كه‌ فرمود: معاذ پيش‌نماز مردم‌ بود و نماز را طولاني‌ كرد. در اين‌ اثنا يكي‌ از افرادي‌ كه‌ به‌ او اقتدا كرده‌ بود، نماز خود در پشت‌ سر وي‌ را قطع‌ نموده‌ به‌ گوشه‌ مسجد رفت‌، به‌ تنهايي‌ نماز گزارد و از مسجد بيرون‌ شد. چون‌ اين‌ خبر به‌ معاذ رسيد، گفت: فلان‌، شخصي ‌است‌ منافق‌. پس‌ قضيه‌ را به‌ رسول‌ خدا ص بردند. حضرتص از آن‌ شخص ‌سؤال‌ كردند كه‌ چرا نمازش‌ در پشت‌ سر معاذ را رها كرده‌ است‌؟ او گفت: يا رسول‌الله! من‌ آمدم‌ كه‌ پشت‌ سر وي‌ نماز بگزارم‌ اما وي‌ نماز را بر من‌ طولاني‌ كرد، بناچار بازگشته‌ در گوشه‌ مسجد نماز گزاردم‌ و رفتم‌ كه‌ به‌ شترم‌ علف‌ بدهم‌. پس‌ رسول‌ خدا ص به‌ معاذ فرمودند: «أفتان‌ أنت‌ يا معاذ؟ أين‌ كنت‌ عن‌ (‏ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ‏)و(‏ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ‏)و(‏ إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ ‏) : اي‌ معاذ! آيا تو فتنه‌گري‌؟ كجا بودي‌ از خواندن‌ سوره‌هاي:(‏ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ‏)و(‏ وَالضُحي ‏)و(‏ إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ ‏)و(‏ وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى ‏) » يعني: چرا از اين‌ سوره‌هاي‌ متوسط بر آنان ‌نمي‌خواني‌ كه‌ در كار دين‌ به‌ ملال‌ نيفتند و از نماز دلتنگ‌ نشوند زيرا اگر چنين ‌شود، از دين‌ دلتنگ‌ گشته‌ و به‌ فتنه‌ درافتاده‌اند.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6373.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6374.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6375.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6376.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6377.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6378.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6379.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6380.txt"> آيه  8-9</a><a class="text" href="w:text:6381.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:6382.txt"> آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6383.txt"> آيه  12 </a><a class="text" href="w:text:6384.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:6385.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:6386.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:6387.txt"> آيه  16 </a><a class="text" href="w:text:6388.txt"> آيه  17</a><a class="text" href="w:text:6389.txt"> آيه  18</a><a class="text" href="w:text:6390.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:6391.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:6392.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:6393.txt"> آيه  22</a><a class="text" href="w:text:6394.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:6395.txt"> آيه  24</a><a class="text" href="w:text:6396.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:6397.txt"> آيه  26</a><a class="text" href="w:text:6398.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:6399.txt"> آيه  28</a><a class="text" href="w:text:6400.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:6401.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:6402.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:6403.txt"> آيه  32</a><a class="text" href="w:text:6404.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:6405.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:6406.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:6407.txt"> آيه  36</a><a class="text" href="w:text:6408.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ مطففین ﴾</a></body></html> سوره مطففين آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«واي‌ بر مطففين» يعني: زيان‌ و نابودي‌ بر كساني‌ باد كه‌ از حقوق‌ مردم‌ در وزن ‌و پيمانه‌ مي‌كاهند. تطفيف: از طفيف‌ يعني‌ «اندك‌» و از طف‌، يعني‌ «كناره‌ يك ‌چيز» برگرفته‌ شده ‌است‌. پس‌ تطفيف‌، كاستن‌ چيز اندكي‌ از پيمانه‌ يا وزن‌ است‌ و مطفف‌ كسي‌ است‌ كه‌ از حق‌ طرف‌ معامله‌ خويش‌ با كم ‌كردن‌ از اجناس‌ پيمودني‌ (كيلي) يا كشيدني‌ (وزني) مي‌كاهد. بعيد نيست‌ كه‌ برخي‌ از اين‌ كم‌فروشان‌ دوترازو، يا دو پيمانه‌ داشته‌اند كه‌ با يكي‌ از آنها براي‌ مردم‌ وزن‌، يا پيمانه ‌مي‌كرده‌اند و با ديگري‌ براي‌ خود. يعني: چون‌ مي‌ستاندند، افزونتر مي‌سنجيدند وچون‌ مي‌دادند، كم‌ مي‌سنجيدند چنان‌ كه‌ مي‌فرمايد:
 
	سوره مطففين آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ چون‌ از مردمان‌ پيمانه‌ مي‌ستانند، تمام‌ مي‌ستانند» يعني: كساني‌ كه‌ چون‌ براي‌ خود بپيمايند، با سخت‌گيري‌ در پيمانه‌ و وزن‌، تمام‌ مي‌گيرند؛
 
	سوره مطففين آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و چون‌ براي‌ آنان‌ پيمانه‌ دهند يا وزن‌ كنند، به‌ آنان‌ زيان‌ مي‌رسانند» يعني: چون‌ براي‌ ديگران‌ پيمانه‌ دهند يا وزن‌ كنند، وزن‌ و پيمانه‌ را كم‌ مي‌دهند. شيخ ‌ابوالقاسم‌ قشيري‌: مي‌گويد: «لفظ مطفف‌ شامل‌ كم‌ كردن‌ در وزن‌ و پيمانه‌، آشكار كردن‌ عيب‌ كالا يا پنهان‌ كردن‌ آن‌ و طلب‌ انصاف‌ براي‌ خود و ترك ‌انصاف‌ دادن‌ براي‌ ديگران‌، همه‌ مي‌شود پس‌ هر كس‌ كه‌ آنچه‌ را براي‌ خود مي‌پسندد، براي‌ برادر مسلمان‌ خويش‌ نپسندد، او منصف‌ و دادگر نيست‌ و هر كس‌كه‌ عيب‌ مردم‌ را مي‌بيند اما عيب‌ خود را نمي‌بيند، او نيز مطفف‌ است‌ و هر كس‌ كه ‌حق‌ خود را از مردم‌ مي‌طلبد اما حقوق‌ آنان‌ را نمي‌دهد، او نيز از اين‌ جمله‌ است‌. پس‌ جوانمرد كسي‌ است‌ كه‌ حقوق‌ مردم‌ را مي‌پردازد و براي‌ خود از كسي‌ حقي ‌نمي‌طلبد». شايان‌ ذكر است‌ كه‌ خداوند(ج) قوم‌ شعيب‌(ع) را به‌ جهت‌ آن‌ نابود كرد كه‌ در وزن‌ و پيمانه‌ زيان‌ مي‌رسانيدند بعد از آن‌كه‌ شعيب‌(ع) مكررا آنان‌ را نصيحت‌ كرد:(‏ وَيَا قَوْمِ أَوْفُواْ الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ وَلاَ تَبْخَسُواْ النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ ...) «هود / 85» كه‌ تفسير و بيان‌ آن‌ گذشت‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص اين‌ سوره‌ را بر مردم‌ مدينه‌ تلاوت ‌كردند و سپس‌ فرمودند: «خمس‌ بخمس‌، ما نقض‌ قوم‌ العهد إلا سلط عليهم‌ عدوهم‌ وما حكموا بغير ما أنزل‌ الله‌ إلا فشا فيهم‌ الفقر ولا ظهرت‌ فيهم ‌الفاحشه‌ إلا فشا فيهم‌ الموت‌ ولا طففوا المكيال‌ إلا منعوا النبات‌ وأخذوا بالسنين‌ ولا منعوا الزكاة إلا حبس‌ عنهم‌ المطر: پنج‌ چيز در برابر پنج‌ چيز قرار دارد:
1 ـ هيچ‌ قومي‌ عهد خويش‌ را نشكستند مگر اين‌كه‌ دشمنشان‌ بر آنان‌ مسلط گردانيده‌ شد.
2 ـ هيچ‌ قومي‌ به‌غير آنچه‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ نازل‌ نموده‌ حكم‌ نكردند مگر اين‌كه ‌فقر در ميانشان‌ شيوع‌ و گسترش‌ يافت‌.
3 ـ فحشا در ميان‌ هيچ‌ قومي‌ شيوع‌ نيافت‌ مگر اين‌ كه‌ مرگ‌ومير در ميانشان‌ گسترش‌ پيدا كرد.
4 ـ هيچ‌ قومي‌ در پيمانه‌ كم‌ ندادند مگر اين‌كه‌ از رويش‌ نباتات‌ و رستني‌ها باز داشته‌ شدند و قحطي‌ بر آنان‌ مسلط گردانيده‌ شد.
5 ـ هيچ‌ قومي‌ زكات‌ را بازنداشتند مگر اين‌كه‌ باران‌ از آنان‌ باز داشته ‌شد».
 
سوره مطففين آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ‏

‏ترجمه : ‏
«مگر آنان‌ نمي‌دانند كه‌ برانگيخته‌ خواهند شد؟» يعني: آيا كساني‌ كه‌ مرتكب‌ چنين‌ كارهايي‌ مي