 تو نيزتضرع‌ و زاري‌ مي‌كردند تا به‌ شفاعت‌ آنان‌ برمي‌خاستي‌ و براي‌ آنان‌ طلب‌ آمرزش ‌مي‌كردي‌ «هرآينه‌ خدا را» بسيار «توبه‌پذير» و بسيار «مهربان‌ مي‌يافتند» براي‌ خود [6] .

[6]- ابن جریر طبری می گوید:

«تفسير كلام پروردگار يكتا در آيه 64 سوره النساء:

﴿..  وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآؤُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللّهَ تَوَّاباً رَّحِيماً ‏﴾. «... واگر آنان هنگامی كه به خود ستم روا می داشتند، پيش تو می آمدند واز خدا طلب آمرزش می نمودند، وپيغمبر نيز برای آنان درخواست بخشش می كرد، بيگمان خدا را بس توبه پذير ومهربان می يافتند».

ابو جعفر می گويد: خداوند سبحان در اين آيه مباركه می فرمايند: اگر آن منافقان (آنانيكه در آيات پيشين سخنشان بميان آمد ـ از آيه 60 همين سوره ـ‌ وقتی كه بسوی حكم وقضاوت خداوند وداوری پيغمبر او r خوانده شدند... بدو پشت نموده واز او ميگريزند وديگران را نيز از او باز می دارند:    ﴿يَصُدُّونَ عَنكَ صُدُوداً ‏﴾  (النساء: ٦١).

﴿إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ   ﴾: با ارتكاب گناهان كبيره واز آنجمله داوريشان پيش طاغوت. وسرباز زدنشان از حكم كتاب الهی واز فرامين رسول وفرستاده پروردگار آنگاه كه بسوی او خوانده می شوند.

﴿ جَآؤُوكَ﴾: به نزد تو ای محمد (r) می آمدند. يعنی: آنگاه كه به پيش طاغوت رفته بودند وبه داوری او سر تسليم خم نموده وراضی شده بودند، توبه كنان وپشيمان از كرده خويش پيش تو می آمدند. و از خداوند عاجزانه درخواست می كردند كه از گناهانشان در گذرد ورسوايشان نكند. وآنگاه پيامبر خدا r نيز از خداوند متعال آمرزش ايشان را درخواست می كرد. و اين است معنای گفته الهی: ﴿ فَاسْتَغْفَرُواْ اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُول﴾.

***

و عبارت ﴿ لَوَجَدُواْ اللّهَ تَوَّاباً رَّحِيماً ‏﴾. «بيگمان خداوند را بس توبه پذير  و مهربان می يافتند».

بدانها می گويد: اگر چنانچه می كردند و از كرده خويش پشيمان شده توبه می نمودند بيگمان كه خداوند را توبه پذير می يافتند. يعنی: خداوند آنها را از آنچه پست وزشت می پندارند بدانچه می پسندند بر می گرداند.

و او را ﴿ رَّحِيماً﴾ يعنی؛ با آنها مهربان می يافتند. كه از روی مهر خويش آنها را بر گناهانی كه از آن توبه كرده اند باز خواست نمی كرد.

* * * *

مجاهد می گويد: اين آيه اشاره دارد به آن يهودی و مسلمانی كه برای داوری پيش كعب بن اشرف رفته بودند...».
	سوره تين آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ بعد از اين‌ چه‌ چيز تو را به‌ تكذيب‌ روز جزا وامي‌دارد؟» يعني: اي‌ انسان ‌منكر! اكنون‌ كه‌ دانستي‌ خداوند(ج) تو را در نيكوترين‌ ساختار آفريده ‌است‌ و هم‌اوست‌ كه‌ تو را به‌ فرودين‌ فرود برمي‌گرداند پس‌ چه‌ چيز تو را وا مي‌دارد كه‌ رستاخيز و جزا را منكر گردي‌؟ به‌ قولي: خطاب‌ براي‌ رسول ‌اكرم‌ ص است‌. يعني‌اي‌ محمد ص! بعد از ظهور اين‌ دلايل‌ قاطع‌ و گويا، باز كدامين‌ انسان‌ تو را تكذيب‌ مي‌كند؟.
 
	سوره تين آيه  8

‏متن آيه : ‏

‏ أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آيا خداوند حكم‌كننده‌ترين‌ حاكمان‌ نيست» هم‌ در قضا و هم‌ در عدل‌ خويش‌؟ بي‌شك‌ كه‌ هست‌؛ ازآن‌ رو كه‌ او انسان‌ را به‌ نيكويي‌ و زيبايي‌ و با بهترين‌ ساختار آفريد، سپس‌ كافران‌ و منكران‌ خويش‌ را در فرودين‌ فرود دوزخ‌ افگند و مؤمنان‌ را به‌ درجاتي‌ بلند برتري‌ بخشيد؛ پس‌ از عدل‌ اوست‌ كه‌ قيامت‌ را برپا مي‌دارد تا مظلومان‌ داد خويش‌ را از ظالمان‌ بستانند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «چون‌ يكي‌از شما (‏ وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ ‏)را مي‌خواند و به‌ آخر آن: (‏ أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ ‏) مي‌رسد، بايد بگويد: «بلي‌ وأنا علي‌ ذلك‌ من‌ الشاهدين: نه‌ چنان‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ احكم ‌الحاكمين‌ نباشد بلكه‌ هست‌ و من‌ بر اين‌ امر از گواهانم‌».
﴿ سوره‌ تین ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (8) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «تين‌» ناميده‌ شد كه‌ خداوند(ج) در مطلع ‌آن‌ به‌ «تين: انجير» و «زيتون‌» سوگند خورده‌ است‌ چرا كه‌ در انجير و زيتون‌ خيرات‌ و بركات‌ بسياري‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ براءبن‌عازب‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص در يكي‌ از دو ركعت‌ سفر: (‏ وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ ‏) را مي‌خواندند و من‌ كسي‌ را خوش ‌صداتر يا نيكوتر در قرائت‌ مانند ايشان‌ نديده‌ام‌».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6654.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6655.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6656.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6657.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6658.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6659.txt">آيه  6-7</a><a class="text" href="w:text:6660.txt">آيه  8 </a><a class="text" href="w:text:6661.txt">آيه  9-10</a><a class="text" href="w:text:6662.txt">آيه  11-12</a><a class="text" href="w:text:6663.txt">آيه  13-14</a><a class="text" href="w:text:6664.txt">آيه  15-16</a><a class="text" href="w:text:6665.txt"> آيه  17</a><a class="text" href="w:text:6666.txt"> آيه  18</a><a class="text" href="w:text:6667.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:6668.txt">وجه تسميه:﴿ سوره‌ علق ﴾</a></body></html>سوره علق آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«بخوان‌ به‌نام‌ پروردگارت» يعني: بخوان‌ درحالي‌كه‌ به‌نام‌ پروردگارت‌ آغاز مي‌كني‌. يا معني‌ اين‌ است: بخوان‌ درحالي‌كه‌ از نام‌ پروردگارت‌ ياري‌ مي‌جويي‌. دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌(بِاسْمِ رَبِّكَ )گفت‌ و مانند (بسم‌ الله‌ الرحمن‌ الرحيم)، (باسم‌الله) نگفت‌، اين‌ است‌ كه: «رب‌» مفيد معني‌ پرورش‌ و تربيت‌ است‌ و بنده‌ را به‌ حقيقت‌ ربوبيت‌ باري‌ تعالي‌ متوجه‌ مي‌كند. يعني: بخوان‌ به‌نام‌ آن‌كه‌ تو را پرورش ‌داد و به‌ مصالح‌ و منافعت‌ عنايت‌ ورزيد. پس‌ اين‌ تعبير، هم‌ بر انس‌ و الفت‌ بيشتر دلالت‌ مي‌كند و هم‌ بر طاعت‌ برانگيزاننده‌تر است‌. آري‌! بخوان‌ به‌نام‌ آن‌ «كه ‌آفريد» پس‌ خداوند(ج) خود را با اين‌ صفت‌ براي‌ ما وصف‌ مي‌كند تا نعمت‌ آفرينش‌ را به‌ يادمان‌ بياورد زيرا نعمت‌ آفرينش‌ اولين‌ نعمتها و بزرگترين‌ آنهاست‌. يعني: اي‌ پيامبر! بخوان‌ به‌نام‌ خداوندي‌ كه‌ تو را آفريده ‌است‌، هر چند كه‌ قبلا نه‌خواننده‌ بوده‌اي‌ و نه‌ نويسنده‌ زيرا ذاتي‌ كه‌ كائنات‌ را آفريده ‌است‌، بر اين‌ امر نيز تواناست‌ كه‌ قدرت‌ خواندن‌ را در تو ايجاد نمايد. اما سؤال‌ اين‌ است‌ كه‌ پيامبر ص چه‌ بخوانند؟ چه‌بسا مراد اين‌ باشد كه: آيات‌ كوني‌ پروردگار را بخوان‌. زيرا اين‌ سوره‌ از آيات‌ كوني‌ بحث‌ مي‌كند.
 
سوره علق آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«انسان‌ را از 