هتر از هزار ماهي‌ است‌ كه‌ آن‌ مرد در آنها عمل‌ صالح‌ انجام‌ داد.
 
سوره قدر آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ ‏

 

‏ترجمه : ‏
سبب‌ برتري‌ شب‌ قدر بر هزار ماه‌ اين‌ است‌ كه: «در آن‌ فرشتگان‌ با روح‌ به‌ اذن ‌پروردگارشان‌ فرود مي‌آيند» از آسمانها به‌سوي‌ زمين‌ «براي‌ هر امري» يعني: فرود مي‌آيند براي‌ پرداختن‌ و سامان‌ دادن‌ به‌ هر امري‌ كه‌ خداوند(ج) آن‌ را تا سال‌ آينده‌ مقدر و به‌ آن‌ حكم‌ كرده‌است‌. روح: جبرئيل‌(ع) است‌ و هرچند كلمه ‌«فرشتگان‌» شامل‌ او نيز مي‌شود ولي‌ از او به ‌سبب‌ فزوني‌ شرفش‌ مخصوصا نيز يادآوري‌ شد پس‌ اين‌ از باب‌ عطف‌ خاص‌ بر عام‌ است‌. از فوايد فرود آمدن ‌فرشتگان‌ اين‌ است‌ كه‌ ايشان‌ در زمين‌ انواع‌ طاعاتي‌ را مي‌بينند كه‌ در ميان‌ اهالي ‌آسمانها نديده‌ بودند همچنين‌ آنها در زمين‌ فرياد ناله‌ و زاري‌ گنه‌كاراني‌ را مي‌شنوند كه‌ ناله‌ و زاري‌ آنها نزد خداوند(ج) دوست‌داشته‌تر از زمزمه‌ تسبيح ‌مسبحان‌ است‌ پس‌ در اين‌ حال‌ به‌ يك‌ديگر مي‌گويند: بياييد صدايي‌ را بشنويم‌ كه ‌نزد پروردگار ما دوست‌داشته‌تر از تسبيح‌ ما مي‌باشد.
 
	سوره قدر آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ سَلَامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آن‌ شب‌ تا دم‌ طلوع‌ فجر محض‌ سلامتي‌ است» يعني: تمام‌ آن‌ شب‌ سلامتي‌ و خير است‌ و هيچ‌ شري‌ در آن‌ نيست‌ و تا هنگام‌ دميدن‌ سپيده‌دم‌، فرود آمدن ‌فرشتگان‌ در آن‌ قطع‌ نمي‌شود به‌طوري‌ كه‌ آنها گروه‌گروه‌ و پياپي‌ تا طلوع ‌سپيده‌دم‌ از آسمان‌ فرود مي‌آيند. مجاهد در تفسير آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: «آن ‌شب‌، شب‌ سالمي‌ است‌ كه‌ شيطان‌ نمي‌تواند در آن‌ گزند و آزاري‌ برساند». شعبي ‌مي‌گويد: «مراد از سلام‌، سلام‌ گفتن‌ فرشتگان‌ بر اهل‌ مساجد در شب‌ قدر است‌ از هنگامي‌ كه‌ خورشيد پنهان‌ مي‌شود تا آن‌گاه‌ كه‌ بامداد طلوع‌ مي‌كند».
 ﴿ سوره‌ قدر ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (5) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌نام‌ شب‌ قدر كه‌ قرآن‌ در آن‌ نازل‌ گرديده ‌است‌، «قدر» يعني‌ شرف‌ و عظمت‌ ناميده‌ شد چنان‌كه‌ خداي‌ سبحان‌ در مطلع‌ آن مي‌فرمايد:(‏ إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ ‏).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6676.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6677.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6678.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6679.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6680.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6681.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6682.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6683.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6684.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ بینه ﴾</a></body></html> سوره بينة آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«كافران‌ از اهل‌ كتاب» يعني: از يهود و نصاري‌ «و مشركان» يعني: مشركان ‌عرب‌ پرستشگر بتان‌ و غير آنها از مشركان‌ «جدا شونده» و دست‌بردار از كفر خويش‌ «نبودند تا وقتي‌ كه‌ بر آنان‌ بينه‌ بيايد» بينه: هر چيزي‌ است‌ كه‌ حق‌ را روشن‌ و هويدا گرداند و مراد از آن‌ در اينجا قرآن‌، يا محمد ص است‌. يعني: كفار از هر رنگ‌ و قماشي‌ كه‌ باشند، هرگز از كفر و شرك‌ و اختلاف‌ خود در دين‌ دست‌بردار نيستند تا آن‌كه‌ به‌سويشان‌ حجتي‌ بفرستيم‌ كه‌ در امر عقايد و اديانشان‌ حق‌ را از باطل‌ متمايز گرداند و گمراهي‌شان‌ را برايشان‌ روشن‌ و مبرهن‌ سازد همان ‌گمراهي‌اي‌ كه‌ به‌سبب‌ وجود فاصله‌ زياد زماني‌ آنان‌ با عهد انبيا(ع) و به‌ سبب ‌تحريف‌ كتب‌ آسماني‌اي‌ كه‌ در اختيارشان‌ است‌، به‌ آن‌ درافتاده‌اند. اين‌ بينه‌ وحجت‌ آشكار همانا حضرت‌ محمد ص و نيز كتابي‌ است‌ كه‌ او به‌عنوان‌ معجزه‌ روشن‌ با خود آورده ‌است‌، كتابي‌ كه‌ گمراهي‌ و ناداني‌شان‌ را برآنان‌ آشكار گردانيده‌ و به‌سوي‌ ايمان‌ فرايشان‌ خوانده ‌است‌. خلاصه‌ اين‌كه: حال‌ اهل‌ كتاب‌ ومشركان‌، مقتضي‌ فرستادن‌ پيامبر و فرود آوردن‌ كتاب‌ بود، از اين‌ جهت‌ ما پيامبر خاتمص  را فرستاديم‌ و قرآن‌ را فرود آورديم‌.
	سوره بينة آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ رَسُولٌ مِّنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفاً مُّطَهَّرَةً ‏

 

‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ در تفسير بينه‌ مي‌فرمايد: «فرستاده‌اي‌ است‌ از جانب‌ خداوند كه‌ صحيفه‌هاي ‌پاك‌ را تلاوت‌ مي‌كند» يعني: محمد ص به‌عنوان‌ فرستاده‌ خداوند(ج)، آنچه‌ را كه‌ در صحيفه‌هاي‌ قرآن‌ است‌، از حافظه‌ ذهني‌ و قلبي‌ خود و نه‌ از روي‌ كتاب‌ بر آنان ‌مي‌خواند و اين‌ صحيفه‌ها از دروغ‌ و شبهه‌ و كفر پاك‌ بوده‌ و دربرگيرنده‌ حق‌ صريحي‌ است‌ كه‌ هر چه‌ را از امور دين‌ بر اهل‌ كتاب‌ و مشركان‌ مشتبه‌ مي‌شود، برايشان‌ روشن‌ مي‌كند پس‌ نه‌ در اين‌ صحيفه‌ها تحريفي‌ است‌ و نه‌ ابهام‌، غموض‌ و التباسي‌ بلكه‌ اين‌ صحيفه‌ها حقا كلام‌ خداوند(ج) است‌.
	 سوره بينة آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«در آنها نوشته‌هاي‌ استوار است» يعني: در آن‌ صحيفه‌ها آيات‌ و احكامي ‌است‌ كه‌ به‌ حق‌ و عدل‌ گوياست‌. قيمه: يعني‌ درست‌، راست‌، محكم‌ و استوار كه‌ در آنها هيچ‌ كجي‌ و انحرافي‌ از حق‌ وجود ندارد بلكه‌ هر چه‌ كه‌ در آنها هست‌، صواب‌ و رهنموني‌ و هدايت‌ و حكمت‌ است‌ چنان‌ كه‌ خداوند(ج) فرموده ‌است:(‏ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجَا ‏‏1 قَيِّماً لِّيُنذِرَ...): ( ستايش‌خدايي‌ را كه‌ اين‌ كتاب‌ را بر بنده‌ خود فروفرستاد و هيچ‌ گونه‌ كجي‌ در آن ‌قرار نداد، كتابي‌ است‌ راست‌ و درست‌ تا گناهكاران‌ را از جانب‌ خود به‌ عذابي ‌سخت‌ بيم‌ دهد...) «كهف‌ / 2 ـ 1». لذا هر كس‌ از قرآن‌ پيروي‌ كند، قطعا بر صراط مستقيم‌ خداوند(ج) قرار دارد.
 
سوره بينة آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَةُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و اهل‌ كتاب‌ متفرق‌ نشدند مگر پس‌ از آن‌كه‌ برهان‌ آشكار برايشان‌ آمد» يعني: انگيزه‌ تفرقه‌ و اختلاف‌ اهل‌ كتاب‌، پوشيده ‌ماندن‌ و ابهام‌ حقيقت‌ بر آنان‌ نبود بلكه‌ آنها پس‌ از روشن‌شدن‌ حق‌ و آشكار شدن‌ راه‌ صواب‌ ـ يعني‌ بعد از بعثت‌ رسول‌اكرم‌ ص ـ در كار دين‌ حق‌ تفرقه‌ و اختلاف‌ پيشه‌ كردند و برخي‌ به‌ آن‌ حضرت‌ ص ايمان‌ آورده‌ و برخي‌ هم‌ به‌ ايشان‌ كفر ورزيدند در حالي‌ كه‌ تكليف‌ آنها اين‌ بود كه‌ در پيروي‌ از دين‌ خدا(