‌ با حمله‌ و يورش ‌تكاورانه‌ خود به‌ ميان‌ دشمن‌ درآيند و به‌ اين‌ وسيله‌، قلب‌ دشمن‌ را بشكافند. دليل‌ اين‌كه‌ خداوند(ج) به‌ اسب‌ سوگند خورد اين‌ است‌ كه‌ اسب‌ در دويدن‌ خصوصياتي‌ دارد كه‌ ساير چهارپايان‌ فاقد آنند و نيز از آن‌ روي‌ كه‌ در پيشاني‌ اسب‌ تا روز قيامت‌ خير نوشته‌ شده ‌است‌ چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده ‌است: «الخيل‌ معقود بنواصيها الخير إلي‌ يوم‌ القيامة‌». پس‌ هدف‌ بالا بردن‌ شأن‌ و اهميت‌ اسب‌ در نزد مؤمنان‌ است‌ تا به‌ پرورش‌ آن‌ همت‌ و عنايت‌ گمارند و به‌ قصد جهاد در راه‌ خدا(ج) بر سواري‌ آن‌ تمرين‌ و ممارست‌ نمايند.
 
سوره عاديات آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ‏
‏ترجمه : ‏
جواب‌ سوگندهاي‌ ياد شده‌ اين‌ است: «هرآينه‌ انسان‌ در برابر پروردگارش‌ سخت‌ ناسپاس‌ است» كنود: كسي‌ است‌ كه‌ بسيار انكارگر و كفران‌كننده‌ نعمت‌ باشد. ظاهرا مراد از انسان‌ در اين‌ آيه‌، جنس‌ انسان‌ است‌ اما اكثر علما برآنند كه‌ مراد از آن‌، انسان‌ كافر مي‌باشد زيرا خداوند(ج) بعد از آن‌ مي‌فرمايد: (‏ أَفَلَا يَعْلَمُ ...): (مگر نمي‌داند كه‌ وقتي‌ آنچه‌ در گورهاست‌ زير و زبر شود؟) در حالي‌كه‌ انسان‌ مؤمن‌ از اين‌ حقايق‌ با خبر است‌. ولي‌ اين‌ گروه‌ از علما احتمال‌ اين‌ امر را كه‌ مراد از آيه ‌جنس‌ انسان‌ باشد، نيز رد نكرده‌اند با اين‌ توضيح‌ كه‌ جنس‌ و طبيعت‌ انسان‌ بر ناسپاسگزاري‌ سرشته‌ شده ‌است‌ مگر كسي‌كه‌ خداوند(ج) او را به‌ لطف‌ و توفيق ‌خود از اين‌ آفات‌ حفظ كند.
 
 سوره عاديات آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و هرآينه‌ او بر اين‌ امر نيك‌ گواه‌ است» يعني: انسان‌ بر ناسپاسي‌ خود گواه ‌است‌ وبه‌ زبان‌ حال‌ يا قال‌ اين‌ گواهي‌ را عليه‌ خود مي‌دهد، از آن‌ رو كه‌ اثر اين‌ ناسپاسي‌ بر وي‌ آشكار و هويداست‌. اما قتاده‌ و سفيان‌ ثوري‌ مي‌گويند: «معني‌ اين‌ است‌ كه: خداي‌ عزوجل‌ بر اين‌ ناسپاسي‌ گواه‌ مي‌باشد».
	سوره عاديات آيه  8

‏متن آيه : ‏

‏ وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و همانا انسان‌ سخت‌ شيفته‌ مال‌ است» مفسران‌ در معني‌ اين‌ آيه‌ دو رأي‌ ذكر كرده‌اند: اول‌ اين‌كه‌ انسان‌ بسيار مال‌دوست‌ است‌، دوم‌ اين‌كه‌ او به‌ سبب‌ مال‌دوستي‌ حريص‌ و بخيل‌ مي‌باشد. ابن‌كثير مي‌گويد: «هر دو معني‌ صحيح ‌است‌». بنابراين‌، معناي‌ جمع‌ كننده‌ هر دو وجه‌ اين‌ است: انسان‌ در مال‌دوستي ‌زياده‌رو و در طلب‌ آن‌ به‌ گونه‌اي‌ سخت‌كوش‌ و در تك‌ و دو مي‌باشد كه‌ در پي ‌اندوختن‌ آن‌ دست‌ از پا نمي‌شناسد.
 
سوره عاديات آيه  9‏متن آيه : ‏‏ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ‏
 آيه  10‏متن آيه : ‏‏ وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ‏
 آيه  11‏متن آيه : ‏‏ إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ ‏ 

‏ترجمه : ‏
«مگر نمي‌داند كه‌ چون‌ آنچه‌ در گورهاست‌، زيروزبر شود» يعني: آيا نمي‌داند كه‌ وقتي‌ مردگاني‌ كه‌ در گورهايند، برانگيخته‌ شوند و خاك‌ از رويشان‌ برافگنده‌ شود و آنان‌ بيرون‌ آورده‌ شوند؛ «و آنچه‌ در سينه‌هاست‌ فاش‌ شود» يعني: وقتي‌ كه‌ خيرو شر دلها از همديگر متمايز و آشكار شود؛ «بي‌گمان‌ آن‌ روز پروردگارشان‌ به‌احوالشان‌ آگاه ‌است‌؟» يعني: قطعا پروردگار برانگيخته‌شدگان‌ در آن‌ روز و در غيرآن‌ از اوقات‌ به‌ احوالشان‌ آگاه ‌است‌ و هيچ‌ چيز از احوالشان‌ در هيچ‌وقت‌ بر او پنهان‌ نمي‌ماند ولي‌ جزاي‌ تام‌ و كاملشان‌ را در آن‌ روز مي‌دهد. پس‌ دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ فرمود: «آن‌ روز پروردگارشان‌ به‌ احوالشان‌ آگاه ‌است‌»؛ همانا تأكيد برفراگيري‌ و احاطه‌ علم‌ وي‌ به‌ گذشته‌، حال‌ و آينده‌ مي‌باشد و نيز از آن‌ روي‌ كه‌ جزا منوط به‌ اعمال‌ سابق‌ است‌ لذا مخصوصا يادآوري‌ از روز قيامت‌، دال‌ بر عدم ‌فراموشي‌ احوال‌ آنان‌ و به‌ياد داشتن‌ آن‌ از سوي‌ حق‌ تعالي‌ است‌. بنابراين‌، علم‌ الهي‌ در وقت‌ جزادهي‌ اعمال‌ و اقوال‌ و احوال‌ بندگان‌، با علم‌ ازلي‌اش‌ هيچ ‌اختلافي‌ ندارد. پس‌ وقتي‌ بندگان‌ اين‌ حقيقت‌ را دانستند، برايشان‌ سزاوار نيست‌ كه حب‌ مال‌ آنان‌ را از شكر و عبادت‌ پروردگار و عمل‌ براي‌ روز حشر، به‌ خود مشغول‌ گرداند.﴿ سوره‌ عادیات ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (11) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌جهت‌ افتتاح‌ آن‌ با سوگند حق‌ تعالي‌ به‌ عاديات‌ كه‌ عبارت‌ از اسبان‌ تيزتك‌ مجاهدان‌ است‌، «عاديات‌» ناميده‌ شد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6707.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6708.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6709.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6710.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6711.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6712.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6713.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6714.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6715.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:6716.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:6717.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6718.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ قارعه ﴾</a></body></html> سوره قارعة آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ الْقَارِعَةُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«قارعه» يعني: درهم‌كوب‌ دلها با هول‌ و هراس‌ و بي‌قراري‌ خويش‌، يا كوبنده ‌دشمنان‌ خدا(ج) با عذاب‌ روز قيامت‌.
 
	سوره قارعة آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ مَا الْقَارِعَةُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«چيست‌ قارعه‌؟» اين‌ سؤال‌ براي‌ بزرگداشت‌ و تفخيم‌ شأن‌ آن‌ است‌، يعني: اين‌ درهم‌كوب‌ واويلا برانگيز سخت‌ و سهمگين‌ چيست‌؟.
 
	 سوره قارعة آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و تو چه‌ داني‌ كه‌ درهم‌كوب‌ چيست‌؟» اين‌ تكرار نيز تأكيدي‌ بر شدت‌ هول‌ و هراس‌ و فزوني‌ وحشت‌ و دهشت‌ روز قيامت‌ است‌. يعني: تو چه‌ داني‌ كه‌ آن ‌درهم‌كوب‌ چه‌ قدر عظيم‌ و سهمگين‌ است‌؟
سپس‌ خود در تفسير آن‌ مي‌فرمايد:
 
	‏‏آيه  69
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ از خدا و پيامبر اطاعت‌ كنند، در زمره‌ كساني‌ هستند كه‌ خداوند بر آنان ‌انعام‌ نموده‌ است‌» به‌ وارد نمودنشان‌ در بهشت‌ و رساندنشان‌ به‌ آنچه‌ كه‌ برايشان ‌«از» همراهي‌ «پيامبران‌ و صديقان‌» آماده‌ نموده‌ است‌. صديقان‌ پيروان‌ فاضل‌انبياي‌ عظام‌: هستند. صديق‌: كسي‌ است‌ كه‌ تصديق‌ به‌ دين‌ خداوند(ج) و كتابها و پيامبرانش‌ را به‌ نهايي‌ترين‌ مراتب