ن‌ فرمان‌ الهي‌ لبيك‌ گفت‌، ايمني‌ دنيا و آخرت‌ هر دو برايش‌ جمع‌ شد و هر كس‌ اين‌ فرمان‌ حق‌ تعالي‌ را عصيان‌ كرد، هر دو امنيت‌ از وي‌ سلب‌ گرديد چنان‌ كه آيات‌ (112 ـ 113) از سوره‌ نحل‌ بر اين ‌معني‌ ناظر است‌». در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ اسماء بنت‌يزيدبن‌سكن‌ انصاري ‌رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص سوره: (‏ لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ ‏ ...)را تلاوت ‌نموده‌ سپس‌ فرمودند: «اي‌ گروه‌ قريش‌! واي‌ بر شما! پروردگار اين‌ خانه‌اي‌ را عبادت‌ كنيد كه‌ شما را از گرسنگي‌ اطعام‌ و از ترس‌ و هراس‌ ايمن‌ گردانيد».
﴿ سوره‌ قریش ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (4) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ سبب‌ «قريش‌» ناميده‌ شد كه‌ خداوند(ج) در آن ‌از نعمت‌هاي‌ خود بر قريش‌ يادآوري‌ كرده ‌است‌. و سوره‌ «ايلاف‌» نيز ناميده ‌مي‌شود.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6759.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6760.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6761.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6762.txt"> آيه  4-5</a><a class="text" href="w:text:6763.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6764.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6765.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ ماعون ﴾</a></body></html> سوره ماعون آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آيا كسي‌ را كه‌ جزا را دروغ‌ مي‌خواند، ديدي‌؟» يعني: آيا كسي‌ را كه‌ حساب‌ و كتاب‌ آخرت‌ را انكار مي‌كند، شناختي‌؟ اين‌ استفهام‌ براي‌ برانگيختن‌ تعجب‌ و درعين‌ حال‌ جهت‌ تشويق‌ شنونده‌ به‌ شناخت‌ امري‌ است‌ كه‌ بعد از آن‌ بيان‌ مي‌شود.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اقوال‌ چندي‌ آمده‌است‌؛ ابن‌عباس‌ رضي‌الله عنهما مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ درباه‌ عاصي‌بن‌وائل‌ سهمي‌ نازل‌ گرديد». اما سدي‌ مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ درباره‌ وليدبن‌مغيره‌ نازل‌ شد». به‌ قولي: اين‌ آيه‌ درباره‌ ابوجهل‌ نازل‌ شد كه‌ وصي‌ يتيمي‌ بود پس‌ آن‌ يتيم‌ با تني‌ برهنه‌ نزدش‌ آمد و از وي‌ مال‌ خود را طلب‌ كرد اما او يتيم‌ را از خود راند. ابن‌جريح‌ مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ درباره‌ ابوسفيان‌ نازل‌ گرديد كه‌ در هر هفته‌ شتري‌ مي‌كشت‌ در اين‌ حال‌ يتيمي‌ از وي‌ چيزي‌ خواست‌ اما او آن‌ يتيم‌ را با چوبدست‌ خود راند».
	آيه  74
‏متن آيه : ‏
‏ فَلْيُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا بِالآخِرَةِ وَمَن يُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيُقْتَلْ أَو يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ بايد آنان‌كه‌ زندگي‌ دنيا را به‌ آخرت‌ مي‌فروشند» كه‌ مؤمنان‌اند «در راه‌ خدا بجنگند» يعني‌: اگر اين‌ گروه‌ منافق‌ سست‌گام‌ غنيمت‌پرست‌، با دشمنان‌ دين ‌نجنگيدند، پس‌ بايد مؤمنان‌ با اخلاصي‌ كه‌ جانهايشان‌ را نثار راه‌ الله(ج) نموده‌ و زندگاني‌ دنيا را به‌ آخرت‌ مي‌فروشند، با آنان‌ بجنگند.
اين‌ انگيزش‌ و تشويقي‌ از سوي‌ حق‌ تعالي‌ براي‌ مؤمنان‌ است‌ كه‌: هلا! به‌ سوي‌ميادين‌ جنگ‌ بشتابند. و در عين‌ حال‌، هشداري‌ است‌ به‌ ناخالصان‌، كه‌ بايد نيت‌هايشان‌ را براي‌ او خالص‌ گردانند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خداص فرمودند: «هركس‌ به‌خاطر اين‌ بجنگد كه‌ فقط كلمه‌ الله(ج) برتر باشد، پس‌ فقط همان‌ جهاد، در راه‌ خدا(ج) است». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ ديگري ‌فرمودند: «هركس‌ در دفاع‌ از مال‌ خويش‌ كشته‌ شود، شهيد است‌ و هركس‌ در دفاع‌ از جان‌ خويش‌ كشته‌ شود، شهيد است».
سپس‌ حق‌ تعالي‌ جنگجويان‌ در راه‌ خويش‌ را ـ در هردو صورت‌ فوز به‌ شهادت‌ يا پيروزي‌ ـ به‌ پاداش‌ و اجر عظيم‌ جهاد في‌سبيل‌الله به‌ همراه‌ برتري‌ و غنيمت‌ در دنيا وعده‌ داده‌، مي‌فرمايد: «و هركس‌ در راه‌ خدا بجنگد و كشته‌ يا پيروزشود، به‌زودي‌ پاداشي‌ بزرگ‌ به‌ او خواهيم‌ داد» چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «خداوند(ج) براي‌ مجاهد در راه‌ خويش‌ تضمين‌ نموده‌ است‌ كه‌ اگر او را [باشهادت‌] به‌سوي‌ خويش‌ بازگيرد، به‌ بهشتش‌ در آورد، يا [اگر شهيد نشد] او رابه‌ سلامت‌ همراه‌ با پاداش‌، يا غنيمت‌ [به‌خانه‌اش‌] برگرداند».
 
سوره ماعون آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«اين‌ همان‌ كس‌ است‌ كه‌ يتيم‌ را به‌ سختي‌ مي‌راند» يعني: اگر جوياي‌ اين‌ شخص ‌منكر روز جزا بشوي‌، يا در اوصاف‌ و خصوصياتش‌ تأمل‌ كني‌، او همان‌ كسي ‌است‌ كه‌ يتيم‌ را به‌ شدت‌ مي‌راند و حقش‌ را به‌ وي‌ نمي‌دهد. گفتني‌ است‌ كه ‌اعراب‌ جاهليت‌ به‌طور كل‌، به‌ زنان‌ و كودكان‌ ميراث‌ نمي‌دادند.
 
	سوره ماعون آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و به‌ طعام‌ دادن‌ مسكين‌ ترغيب‌ نمي‌كند» يعني: اين‌ شخص‌ منكر روز جزا، همان‌ كس‌ است‌ كه‌ نه‌ خود به‌ سبب‌ بخل‌ و آزي‌ كه‌ دارد، مساكين‌ را اطعام‌ مي‌كند و نه‌ خانواده‌ خود يا ديگران‌ را بر اين‌ كار برمي‌انگيزد.
 
سوره ماعون آيه  4‏متن آيه : ‏‏ فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ‏
 آيه  5‏متن آيه : ‏‏ الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ‏
 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ واي‌ بر نمازگزاراني‌ كه‌ از نماز خويش‌ غافلند» و به‌ آن‌ اهميتي‌ نمي‌دهند به‌طوري‌كه‌ اگر نماز بگزارند، از نماز خود اميد ثوابي‌ را نمي‌برند و در برابر ترك‌ آن‌ نيز از مجازاتي‌ بيم‌ ندارند همچنين‌ آنان‌ از نماز غافلند تا وقت‌ آن‌ از دست‌ برود پس‌ اگر با مؤمنان‌ باشند، به‌ ريا نماز مي‌خوانند اما اگر با مؤمنان‌ نبودند، نماز نمي‌خوانند. حق‌ تعالي‌ فرمود: (عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ‏): (از نماز خويش‌ غافلند) ونفرمود: «في‌ صلاتهم‌ ساهون: در نماز خويش‌ غافلند» زيرا سهو و غفلت‌ در اثناي ‌نماز، آمرزيده‌ و بخشوده ‌است‌ چراكه‌ اين‌ سهو غير اختياري‌ مي‌باشد. پس‌عبارت: (عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ‏)به‌ اين‌ معني‌ است‌ كه‌ آنان‌ با به‌ تأخير انداختن‌ وقت ‌نماز، يا با خواندن‌ آن‌ به‌ بي‌مبالاتي‌، از نماز خويش‌ غافلند. يا مراد بي‌نمازاني‌اندكه‌ از نماز خويش‌ غافلند. اما چنان‌ كه‌ گفتيم‌؛ سهو در نماز در تحت‌ تكليف‌ داخل ‌نمي‌شود چرا كه‌ امري‌ غير اختياري‌ است‌ و ثابت‌ شده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص خود در نماز سهو نمودند و براي‌ كسي‌ كه‌ در نماز سهو مي‌كند، سجده‌ سهو را مشروع‌ كردند. همچنين‌ صحابه‌ در نماز سهو مي‌كردند. ابن‌كثير نقل‌ مي‌كند كه‌ رسول‌ خدا ص در پاسخ‌ سعدبن‌ابي‌وقاص‌(رض) كه‌ از ايشان‌ پرسيد: (عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ‏)چه‌ كساني‌اند؟ فرمودند: «كساني‌ كه‌ نماز را از وقت‌ آن‌ به‌ تأخير مي‌اندازند».
ا