ين‌ دشمن‌ توست‌ كه‌ از هر دو خير دنيا و آخرت‌ بريده‌، بلاعقب‌ و بي‌سرانجام‌ است‌. يا اين‌ دشمن‌ توست‌ كه‌ از وي‌ بعد از مرگش‌ نام‌ و آوازه‌ نيكي‌ باقي‌ نمي‌ماند. چنان‌كه‌ گفتيم‌؛ در جاهليت‌ به‌ كسي‌ از مردان‌ كه‌ فرزند مذكري‌ نداشت‌، ابتر مي‌گفتند. حسن‌بصري‌: مي‌گويد: «مراد مشركان‌ از ابتر بودن‌ پيامبر ص اين‌ بود كه‌ ايشان‌ قبل‌ از آن‌كه‌ به ‌هدف‌ نهايي‌ خود برسند، در نيمه‌ راه‌ دعوت‌ ناكام‌ مي‌مانند اما خداوند(ج) در اينجا روشن‌ ساخت‌ كه‌ اين‌ دشمنان‌ پيامبر ص اند كه‌ ناكام‌ و بي‌ نام‌ و نشان‌ مي‌مانند». امام‌ رازي‌: مي‌گويد: «اين‌ سوره‌ مانند تتمه‌اي‌ براي‌ سوره‌هاي‌ ماقبلش‌ و همچون‌ اصل‌ و پايه‌اي‌ براي‌ سوره‌هاي‌ ما بعدش‌ مي‌باشد».<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:678.txt">آيه  75</a><a class="text" href="w:text:679.txt">آيه  76</a><a class="text" href="w:text:680.txt">آيه  77</a><a class="text" href="w:text:681.txt">آيه  78</a><a class="text" href="w:text:682.txt">آيه  79</a></body></html>﴿ سوره‌ کوثر ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (3) آيه‌ است‌.
 
اين‌ سوره‌ به‌ قول‌ مشهور و قول‌ جمهور مفسران‌، مكي‌ است‌. اما حسن‌، عكرمه ‌و قتاده‌ گفته‌اند كه‌ سوره‌ كوثر مدني‌ است‌ و رأي‌ ابن‌كثير نيز همين‌ است‌.
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «كوثر» نام‌ گرفت‌ كه‌ با آيه:‏( إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ‏) افتتاح‌ شده ‌است‌. تفسير «كوثر» در حديث‌ شريف‌ ذيل‌ به‌ روايت‌انس‌بن‌مالك‌(رض) چنين‌ بيان‌ شده‌ است: «رسول‌ خدا ص به‌ خواب‌ سبكي‌ فرو رفته‌ بودند سپس‌ تبسم‌كنان‌ سرشان‌ را از خواب‌ برداشتند و خطاب‌ به‌ اصحاب‌ گفتند: آيا مي‌دانيد كه‌ دليل‌ تبسمم‌ چه‌ بود؟ يا اصحاب‌ از ايشان‌ دليل‌ تبسمشان‌ را پرسيدند. فرمودند: همينك‌ بر من‌ سوره‌اي‌ نازل‌ شد. سپس‌ به‌ تلاوت‌ آن‌ پرداختند تا سوره‌ را ختم‌ نمودند. سپس‌ از اصحاب‌ خود پرسيدند: آيا مي‌دانيد كه ‌كوثر چيست‌؟ اصحاب‌ گفتند: خدا(ج) و رسولش‌ داناترند. فرمودند: كوثر نهري ‌است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در بهشت‌ به‌ من‌ عطا كرده ‌است‌ و بر آن‌ خيري‌ است ‌بسيار، امتم‌ در روز قيامت‌ بر آن‌ وارد مي‌شوند و ظروف‌ آن‌ به‌ شماره‌ ستارگان ‌است‌ پس‌ بنده‌اي‌ از آن‌ ربوده‌ مي‌شود و من‌ مي‌گويم: پروردگارا! آخر او از امت ‌من‌ است‌. اما به‌ من‌ مي‌گويند: تو نمي‌داني‌ كه‌ آنان‌ بعد از تو چه‌ پديد آوردند؟».
ابن‌ابي‌ حاتم‌ از سدي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ سوره‌ روايت‌ كرده‌است‌ كه‌ گفت: قريش‌ به‌ كسي‌ كه‌ پسرانش‌ مي‌مرد، مي‌گفتند: فلان‌ بي‌سرانجام‌ و بلاعقب‌ است‌! پس‌ چون‌ قاسم‌، يا ابراهيم‌ فرزند رسول‌ خدا ص درگذشت‌، عاصي‌بن‌وائل‌ گفت: «بتر محمد: محمد بلاعقب‌ گرديد». سپس‌ اين‌ سوره‌ در رد سخنشان‌ نازل‌ گرديد. و در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آن‌ روايات‌ ديگري‌ نيز نقل‌ شده ‌است‌ اما مفاد همه‌ آنها اين‌است‌ كه‌ مشركان‌ رسول‌ اكرم‌ ص و پيروانشان‌ را ضعيف‌ و حقير مي‌شمردند و به ‌مرگ‌ اولاد ذكورشان‌ ـ قاسم‌ در مكه‌ و ابراهيم‌ در مدينه‌ ـ خوشحال‌ بوده‌ و ازدرگير شدن‌ مؤمنان‌ با حوادث‌ سخت‌ يا محنت‌بار شادماني‌ مي‌كردند پس‌ اين‌ سوره‌ نازل‌ شد تا اعلام‌ كند كه‌ رسول‌ خدا ص نيرومند و پيروز و پيروانشان‌ غالب‌ اند ومرگ‌ فرزندان‌ به‌ هيچ‌ وجه‌ از شأن‌ ايشان‌ كم‌ نمي‌كند و اين‌ دشمنان‌ پيامبر ص اند كه‌ در نهايت‌ بلا عقب‌ مي‌باشند زيرا از آنان‌ هيچ‌ نام‌ و آوازه‌ نيكي‌ باقي‌ نمي‌ماند.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6772.txt"> آيه  1-2</a><a class="text" href="w:text:6773.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6774.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6775.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6776.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6777.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ کافرون ﴾</a></body></html> سوره كافرون آيه  1‏متن آيه : ‏‏ قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ‏
 آيه  2‏متن آيه : ‏‏ لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ‏
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمد ص «اي‌ كافران‌؛ آنچه‌ شما مي‌پرستيد من‌ نمي‌پرستم» يعني: آنچه‌ را كه‌ شما در مورد پرستش‌ بتان‌ از من‌ مي‌خواهيد، انجام‌ نمي‌دهم‌ و من‌ هم‌اكنون‌ در حال‌ حاضر پرستنده‌ خدايان‌ شما نيستم‌.
 
سوره كافرون آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و نه‌ شما مي‌پرستيد آنچه‌ من‌ مي‌پرستم» يعني: شما نيز تا آن‌گاه‌ كه‌ بر شرك‌ و كفرتان‌ قرار داشته ‌باشيد، پرستنده‌ خدايي‌ كه‌ من‌ مي‌پرستم‌ نيستيد.
 
	 سوره كافرون آيه  4

‏متن آيه : ‏

‏ وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و نه‌ آنچه‌ را شما مي‌پرستيد من‌ پرستش‌ خواهم‌ كرد» يعني: من‌ هرگز در آينده ‌عمر خود نيز خداياني‌ را كه‌ شما مي‌پرستيد، نمي‌پرستم‌.
 
	سوره كافرون آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و نه‌ شما پرستش‌ خواهيد كرد آنچه‌ را من‌ مي‌پرستم» يعني: همچنين‌ شما در بقيه‌ عمر خود هرگز خدا(ج) را پرستش‌ نخواهيد كرد تا آن‌گاه‌ كه‌ بر كفر و انكار وپرستش‌ بتان‌ قرار داشته‌ باشيد زيرا پرستش‌ خداوند(ج) همراه‌ با شريك‌ آوردن‌ به‌ وي‌، مردود و غير قابل‌ اعتبار مي‌باشد.
يك‌ وجه‌ ديگر در تفسير آيه‌ كريمه‌ كه‌ از نظر بعضي‌ دقيق‌تر مي‌باشد، اين‌ است ‌كه‌ گفته‌ شود: آيات‌ (3 ـ 2) بر اختلاف‌ در معبودي‌ كه‌ مورد پرستش‌ قرار مي‌گيرد، دلالت‌ مي‌كند زيرا معبود رسول‌ خدا ص خداي‌ يگانه‌ است‌ و معبود مشركان‌ بتان‌ و خدايان‌ باطل‌ اما دو آيه‌ (5 ـ 4) بر اختلاف‌ در خود عبادت‌ و پرستش‌ دلالت‌ مي‌كند زيرا عبادت‌ رسول‌ خدا ص عبادتي‌ است‌ خالص‌ براي‌ خداوند(ج) كه‌ هيچ‌ شائبه‌ شركي‌ در آن‌ وجود ندارد و هيچ‌ غفلتي‌ از معبود در آن ‌سراغ‌ نمي‌شود درحالي‌كه‌ عبادت‌ مشركان‌ همه‌ به‌ شرك‌ آلوده ‌است‌ پس‌ اين‌ دو نوع‌ عبادت‌ هرگز با هم‌ جمع‌ نمي‌شود. به‌قولي‌ ديگر: در اين‌ آيات‌ تكرار است‌، مراد از تكرار تأكيد مي‌باشد و فايده‌ تأكيد اين‌ است‌ كه‌ طمع‌ كفار از اين‌ امر كه‌ رسول‌ خدا ص خواسته‌شان‌ را در عبادت‌ خدايانشان‌ بپذيرند، به‌ كلي‌ قطع‌ گردد.
 
	سوره كافرون آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ ‏

‏ترجمه : ‏
«دين‌ شما براي‌ خودتان‌ و دين‌ من‌ براي‌ خودم» يعني: اگر شما به‌ دين‌ خويش ‌راضي‌ هستيد، بدانيد كه‌ من‌ نيز به‌ دين‌ خويش‌ راضي‌ هستم‌ پس‌ قطعا بدانيد كه‌ دين‌ شرك‌ آلود شما از آن‌ خود شماست‌ و از شما به‌ من‌ تجاوز نمي‌كند و دين ‌توحيدي‌ من‌ نيز محدود به‌ خودم‌ مي‌باشد و شما را با اين‌ باورهاي‌ شرك‌آلودتان ‌بدان‌ راهي‌ نيس