‌آن‌ شفاعت‌ بهره‌ و نصيبي‌ مي‌برد و هركس‌ به‌ شر و بدي‌اي‌ سفارش‌ كند، از گناه ‌آن‌ نصيب‌ مي‌برد؛ چون‌ كسي‌ كه‌ به‌ سخن‌چيني‌ و غيبت‌ مي‌پردازد، يا ديگري‌ را به‌ دزدي‌ و فحشا سفارش‌ مي‌كند، يا به‌طور كلي‌ در جلب‌ ضرر يا دفع‌ منفعت‌ يا در امر غير جايزي‌ سفارش‌ مي‌كند «و خداوند همواره‌ بر هرچيزي‌ مقتدر است‌» و هم‌اونگهبان‌ مقادير اعمال‌ شماست‌، پس‌ شما را بر اعمالتان‌ جزا مي‌دهد. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «اشفعوا تؤجروا، ويقضي‌الله علي‌ لسان‌ نبيه‌ ماشاء: شفاعت‌ كنيد تا اجر و پاداش‌ داده‌ شويد، اما خداوند(ج) هر چه‌ را خواسته‌است‌، بر زبان‌ پيامبر خويش‌ حكم‌ مي‌كند».
مجاهدبن‌جبير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: اين‌ آيه‌ درباره‌ سفارش‌ها و واسطه‌شدن‌هاي‌ مردم‌ براي‌ يك‌ديگر نازل‌ شد. برخي‌ از مفسران‌ با توجه‌ به ‌سياق‌ آيات‌، «شفاعت‌ حسنه» را به‌ جهاد در راه‌ خدا(ج) و «شفاعت‌ سيئه» را به‌ جهاد در راه‌ شيطان‌ تفسير كرده‌اند زيرا جهاد در راه‌ خدا(ج) تنها وسيله‌ نجات ‌مستضعفان‌ از چنگال‌ مستكبران‌ مي‌باشد.
 
	آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَآمِنُواْ بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَكُمْ وَلاَ تَكُونُواْ أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ وَلاَ تَشْتَرُواْ بِآيَاتِي ثَمَناً قَلِيلاً وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بدانچه‌ نازل‌ كردم‌» يعني: به‌ قرآن‌ عظيم‌ «ايمان‌ آريد، كه‌ مؤيد همان‌ چيزي‌است‌ كه‌ با شماست‌» يعني: قرآن‌ موافق‌ و همخوان‌ با تورات‌ و اخبار انبيا: است ‌و با حقي‌ كه‌ نزد شماست، مطابقت‌ دارد «و نخستين‌ منكر آن‌ نباشيد» يعني: اولين‌كساني‌ نباشيد كه‌ منكر قرآن‌ گشته‌اند، درحالي‌كه‌ شايسته‌ اين‌ است‌ كه‌ شما اولين‌تصديق‌كنندگان‌ آن‌ باشيد «و آيات‌ مرا» يعني: اوامر و نواهي‌ مرا «به‌ بهايي‌ ناچيز» يعني: به‌ بهاي‌ زندگي‌ ناچيز و رياستي‌ حقير و بي‌ارزش‌ كه‌ همانا دنيا و شهوات‌ آن ‌است‌ «نفروشيد». گاهي‌ هر يك‌ از كلمات‌ «بيع‌» و «شراء» در سخن‌ عرب، بجاي‌ يکديگر به‌ كار گرفته‌ مي‌شود، پس‌ «شراء» در اينجا به‌ معني‌ فروش‌ است «و تنها از من‌ پروا كنيد» و عهد شكني‌ را فروگذاريد.
 
آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا حُيِّيْتُم بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيباً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ شما را به‌ تحيتي‌ بنوازند» تحيت‌: سلام‌ گفتن‌ است‌. بعضي‌ گفته‌اند: تحيت‌ در اينجا، دادن‌ پاسخ‌ عطسه‌ زننده‌ با گفتن‌: «يرحمك‌ الله» است‌. ياران‌ امام ‌ابوحنيفه‌ برآنند كه‌ مراد از تحيت‌ در اينجا هديه‌ دادن‌ است‌، به‌دليل‌ اين‌ فرموده‌حق‌ تعالي‌: (پس‌ با تحيتي‌ بهتر از آن‌ پاسخ‌ دهيد). يعني‌: هديه‌ بهتر از آنچه‌ به‌شما داده‌اند، بدهيد. و اگر مراد از «تحيت» سلام‌ باشد، پس‌ تحيت‌ بهتر اين‌ است‌كه‌ در جواب‌ سلام‌ كسي‌ كه‌ به‌ گفتن‌ سلام‌ ابتدا مي‌كند، چيزي‌ را بيفزايد، مثلا چون‌ سلام‌دهنده‌ گفت‌: «السلام‌ عليكم»، جواب‌دهنده‌ بگويد: «و عليكم‌السلام‌ ورحمه‌الله». كه‌ اين‌ جواب‌ بر لطف‌ و طراوت‌ و صفاي‌ تحيت‌ مي‌افزايد. و افزودن‌ در جواب‌ سلام‌ مستحب‌ و پيش‌دستي‌ در سلام‌ گفتن‌ سنت‌ است‌ كه‌ در باره‌ آن‌ترغيب‌ فراوان‌ آمده‌، اما دادن‌ جواب‌ سلام‌ فرض‌ است‌، به‌دليل‌ فرموده‌حق‌ تعالي‌: «پس‌ با تحيتي‌ بهتر از آن‌، يا همانند آن‌ پاسخ‌ دهيد» يعني‌: اگر جواب‌سلام‌ را به‌ شيوه‌ بهتر نداديد؛ حداقل‌ به‌ مانند آن‌ پاسخ‌ دهيد، اما ندادن‌ جواب‌سلام‌ به‌طوركلي‌، جايز نيست‌ زيرا جواب‌ سلام‌ فرض‌ است‌. و كم‌كردن‌ جواب‌سلام‌ از مقداري‌ كه‌ سلام‌كننده‌ با آن‌ به‌ سلام‌ ابتدا نموده‌ است‌، نيز جايز نيست‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ سلمان‌ فارسي‌(رض) آمده‌ است‌: مردي‌ نزد رسول‌ خداص آمد و گفت‌: «السلام‌ عليك‌ يا رسول‌ الله». رسول‌ خداص در جواب‌ وي‌ فرمودند: «و عليك‌السلام‌ و رحمه‌ الله». سپس‌ ديگري‌ آمد و گفت‌: «السلام‌ عليك‌ يا رسول‌الله و رحمته». رسول‌ خداص در جواب‌ وي‌ فرمودند: «وعليك ‌السلام‌ ورحمه‌الله و بركاته». سپس‌ ديگري‌ آمد و گفت‌: «السلام‌ عليك‌ يا رسول‌الله و رحمه‌ الله وبركاته». رسول‌ خداص در جواب‌ وي‌ فرمودند: «وعليك». آن‌ شخص‌ گفت‌: يارسول‌الله! پدر و مادرم‌ فداي‌ شما باد، فلان‌ و فلان‌ كه‌ نزد شما آمدند و بر شماسلام‌ گفتند، سلام‌ آنها را به‌ بيشتر از جواب‌ سلام‌ من‌ برگردانيديد؟! رسول‌ خداص فرمودند: «آخر تو براي‌ ما چيز بيشتري‌ باقي‌ نگذاشتي‌، حق‌ تعالي‌فرموده‌ است‌: و چون‌ شما را به‌ تحيتي‌ بنوازند، با تحيتي‌ بهتر از آن‌ پاسخ‌ دهيد يا همانند آن‌ را برگردانيد. و ما همانند آن‌ را به‌ تو برگردانيديم». ابن‌كثير مي‌گويد: «در اين‌ حديث‌ دلالتي‌ است‌ بر اين‌ كه‌ افزودن‌ بر كلمات‌ سلام‌ به‌ بيشتر از: السلام ‌عليكم‌ و رحمه‌الله و بركاته‌، مشروع‌ نيست».
فقها گفته‌اند: غير مسلمانان‌ در جواب‌دادن‌ سلام‌ به‌ همانند آن‌، يا به‌ نيكوتر از آن‌، از عموميت‌ آيه‌ مستثني‌ مي‌باشند زيرا در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ صحيح‌ مسلم ‌آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «در سلام‌ گفتن‌ بر يهود و نصاري‌ آغازگر نباشيد و اگر با آنان‌ در راهي‌ روبرو شديد، آنان‌ را به‌ در پيش‌ گرفتن‌ تنگ‌ترين‌ قسمت‌ راه‌ ناگزير گردانيد». و چنان‌كه‌ از احاديث‌ ديگر نيز برمي‌آيد، اگر غيرمسلماني‌ به‌ مسلماني‌ سلام‌ گفت؛ بايد فقط در جواب‌ آن‌ بگويد: «و عليكم‌: برشما باد». اما احناف‌ از حكم‌ عدم‌ جايز بودن‌ ابتدا نمودن‌ به‌ سلام‌ براي‌غيرمسلمانان‌، حالتي‌ را كه‌ مسلمان‌ در آن‌ نيازي‌ به‌ شخص‌ ذمي‌اي‌ دارد، استثنا كرده‌ و ابتدا كردن‌ به‌ سلام‌ را در چنين‌ حالتي‌ براي‌ وي‌ جايز دانسته‌اند.
صاحب‌ «هديه‌ علائيه» از حنفيه‌ مي‌گويد: «سلام‌گفتن‌ بر فاسقي‌ كه‌ فسقش ‌علني‌ باشد مكروه‌ است‌، چنان‌كه‌ سلام ‌گفتن‌ بر كسي‌ كه‌ حقيقتا از دادن‌ جواب ‌سلام‌ عاجز مي‌باشد نيز مكروه‌ است‌، چون‌ سلام‌دادن‌ بر شخصي‌ كه‌ مشغول‌خوردن‌ غذاست‌، يا بر كسي‌ كه‌ شرعا از جواب‌ دادن‌ عاجز است‌، همچون‌ خواننده‌ نماز، خواننده‌ قرآن‌، ذكركننده‌، سخنران‌، كسي‌ كه‌ به‌ ايشان‌ گوش‌ فراداده‌ است‌، تكراركننده‌ فقه‌ در تدريس‌، كسي‌ كه‌ مشغول‌ حل‌وفصل‌ دعاوي‌ ميان‌مردم‌ است‌، كسي‌ كه‌ در حالت‌ مذاكره‌ علم‌ شرعي‌ است‌، مؤذن‌، اقامت‌ گوينده‌، مدرس‌، كسي‌ كه‌ به‌ نماز و تسبيح‌ نشسته‌ است‌، كسي‌ كه‌ تلبيه‌ مي‌گوي