ر نموده‌ مي‌فرمايد: «و كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند، به ‌زودي‌ آنان‌ رادر باغهايي‌ كه‌ از زير درختان‌ آنها نهرها جاري‌ است‌ درآوريم‌، هميشه‌ در آن‌ جاودانند» بدون‌ زوال‌ و بدون‌ انتقال‌ «وعده‌ خدا حق‌ است‌» يعني‌: خداوند(ج) اين‌ را به‌ آنهاوعده‌ داده ‌است‌ به‌ وعده‌ راستين‌ و وعده‌ او خواه‌نخواه‌ انجام‌شدني ‌است‌ «وچه‌كسي‌ در سخن‌ از خدا راستگوتر است‌؟» يعني‌: هيچ‌كس‌ در سخن‌ از خدا(ج) راستگوتر نيست‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص در خطبه‌ خويش‌چنين‌ مي‌گفتند: «ان‌ اصدق‌ الحديث‌ كلام‌ الله، وخير الهدي‌ هدي‌ محمد، وشر الامور محدثاتها، و كل‌ محدثه‌ بدعه‌، وكل‌ بدعه‌ ضلاله‌، وكل‌ ضلاله‌ في‌النار: همانا راست ‌ترين ‌سخن‌، سخن‌ خدا(ج) است‌ و بهترين‌ روش‌، روش‌ محمدص است‌ و بدترين ‌امور، امور نوپديد است‌ و هر نوپيدايي‌ بدعت‌ و هر بدعتي‌ گمراهي‌ است‌ و هر گمراهي‌اي‌ در دوزخ‌ است»[9].
 
[9] مراد از امور نوپيدا ـ چنان‌كه‌ از تعريف‌ امام‌ شاطبي‌ از بدعت‌ برمي‌آيد ـ پديد آوردن‌ امور نو در حوزه‌ ديني‌ بدون‌ هيچ‌ استنادي‌ به‌ شرع‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌، نه‌ نو آوريها در امور دنيا.	آيه  123
‏متن آيه : ‏
‏ لَّيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ مَن يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَلاَ يَجِدْ لَهُ مِن دُونِ اللّهِ وَلِيّاً وَلاَ نَصِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
قتاده‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: نقل‌ است‌ كه‌ مسلمانان‌ و اهل‌ كتاب ‌بر همديگر فخرفروشي‌ كردند، اهل‌ كتاب‌ گفتند: پيامبران‌ ما قبل‌ از پيامبر شما بوده‌اند و كتاب‌ ما قبل‌ از كتاب‌ شماست‌، پس‌ ما از شما بهتريم‌! و مسلمانان‌گفتند: پيامبر ما خاتم‌ پيامبران‌ است‌ و كتاب‌ ما ناسخ‌ كتابهاي‌ شماست‌، پس‌ ما نزدالله(ج) از شما بهتريم‌! اين‌ بود كه‌ نازل‌ شد: «كار بر وفق‌ آرزوهاي‌ شما و آرزوهاي‌ اهل‌كتاب‌ نيست‌» يعني‌ ورود به‌ بهشت‌، يا فضل‌ و قرب‌ نزد خداوند(ج) و رهايي‌ ازعذاب‌ وي‌، به‌صرف‌ آرزو در دسترس‌ نيست‌، چه‌ اين‌ آرزوها به‌ اهل‌ كتاب‌مربوط باشد؛ چنان‌كه‌ گفتند: ما فرزندان‌ و دوستان‌ خداييم‌ و آتش‌ جز چند روزي ‌معدود به‌ ما نمي‌رسد! و چه‌ اين‌ آرزوها به‌ مسلمانان‌ مربوط باشد؛ چنان‌كه‌ برخي‌ از آنها گفتند: در روز قيامت‌ منادي‌اي‌ ندا مي‌كند و مي‌گويد: هركس‌ اسم‌ اومحمد است‌ به‌ بهشت‌ درآيد! يا هركس‌ در روز جمعه‌، يا در فلان‌ شهر درگذشته‌است‌، به‌ بهشت‌ در آيد...! آري‌! همه‌ اينها آرزوهاي‌ بي‌اساسي‌است‌، بلكه ‌«هركس‌ بدي‌ كند، دربرابر آن‌ كيفر داده‌ مي‌شود و براي‌ خود بجز الله هيچ‌ دوست‌ و هيچ‌ ياري‌دهنده‌اي‌ نمي‌يابد» لذا هركس‌ مرتكب‌ كار بدي‌ ـ اعم‌ از شرك‌ يا غيرآن‌ ـ بشود، در دنيا يا آخرت‌ در برابر كاركردش‌ كيفر مي‌بيند و دراين‌ امر ميان‌ مسلمان‌ وكافر هيچ‌ فرقي‌ نيست‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ چون‌ اين‌ آيه‌ فرود آمد، مفاد آن‌ بر بسياري‌ از اصحاب‌ سخت‌ تمام‌ شد تا بدانجا كه‌ برخي‌ از آنها ـ از جمله‌ ابوبكر صديق‌(رض) ـ گفتند: يا رسول‌الله! چگونه‌ ما بعد از نزول‌ اين‌ آيه‌ رستگار مي‌شويم‌، آخر در برابر هر عمل‌ بدي‌ كيفر مي‌يابيم؟! رسول‌ خداص فرمودند: «خدا بر تو بيامرزد اي ‌ابوبكر! آيا تو بيمار نمي‌شوي‌؟ آيا در رنج‌ و تعب‌ نمي‌افتي؟ آيا به‌ تو اندوه‌ و دردي‌ نمي‌رسد؟» ابوبكر صديق‌(رض) گفت‌: چرا يا رسول‌الله! فرمودند: پس‌ اينها ازجمله‌ آن‌ چيزهايي‌ است‌ كه‌ با آن‌ كيفر داده‌ مي‌شويد».
بنابراين‌ روايت‌ و روايات‌ متعدد ديگر، هر درد و مصيبتي‌ كه‌ به‌ انسان‌ مسلمان ‌مي‌رسد و حتي‌ خاري‌ كه‌ بر بدنش‌ مي‌خلد، كفاره‌ گناهانش‌ مي‌باشد. چنان‌كه‌ درحديث‌ شريف‌ ديگري‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) و ابي‌سعيد از رسول‌ خداص آمده‌ است ‌كه‌ فرمودند: «هيچ‌ درد و رنج‌ و بيماري‌ و آفت‌ و حزن‌ و حتي‌ نگراني‌اي‌ به‌مسلمان‌ نمي‌رسد، مگر اين‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ با آن‌، گناهانش‌ را كفاره‌ مي‌كند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «چون‌ گناهان‌ بنده‌ بسيار شود و او داراي‌ چنان‌ اعمال‌ نيكي‌ نباشد كه‌ كفاره‌ گناهانش‌ گردد، خداي‌ عزوجل‌ او را به‌ غم‌ واندوهي‌ مبتلا مي‌گرداند تا اين‌ امر گناهان‌ وي‌ را كفاره‌ نمايد». همچنين‌ درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عباس‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: «از رسول‌ خداص پرسيدند: يا رسول‌الله! هركسي‌ كه‌ مرتكب‌ بدي‌اي‌ شود، در برابر آن‌ جزا داده ‌مي‌شود؟ رسول‌ خداص فرمودند: آري‌! اما هر كس‌ كه‌ كار نيكي‌ انجام‌ دهد دربرابر آن‌ ده‌ پاداش‌ داده‌ مي‌شود، پس‌ نابود شد كسي‌ كه‌ يگان‌هاي‌ وي‌ ده‌گان‌هايش ‌را مغلوب‌ گردانيد».
 
آيه  124
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتَ مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلاَ يُظْلَمُونَ نَقِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ كارهاي‌ شايسته‌ كنند، چه‌ مرد باشند چه‌ زن‌، درحالي‌كه‌ مؤمن‌ باشند، ايشان‌ وارد بهشت‌ شده‌ و به‌قدر نقيري‌ مورد ستم‌ قرار نمي‌گيرند» يعني‌: به‌اندازه‌ ذره‌ ناچيزي‌ هم‌ از پاداش‌ آنان‌ كاسته‌ نمي‌شود. نقير: گودي‌ كوچك‌ پشت‌ هسته‌خرماست‌. و مقيد ساختن‌ عمل‌ به‌ ايمان‌، دليل‌ اين‌ عقيده‌ اهل‌ سنت‌ و جماعت ‌است‌ كه‌: عمل‌ از ايمان‌ نيست‌، بلكه‌ عمل‌ نشانه‌اي‌ بر ايمان‌ و كمالي‌ در آن‌ است‌.
 
	آيه  125
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِّمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لله وَهُوَ مُحْسِنٌ واتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفاً وَاتَّخَذَ اللّهُ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كيست‌ نيكوتر به‌ اعتبار دين‌ از آن‌كس‌ كه‌ روي‌ دل‌ به‌ درگاه‌ خدا آورده‌ و نيكوكار باشد» يعني‌: خود را براي‌ خدا(ج) خالص‌ گرداند در حالي ‌كه‌ به‌ نيكويي‌ها عامل ‌باشد. پس‌ ظاهر عمل‌، به‌ متابعت‌ شرع‌ نيكو مي‌شود و باطن‌ آن‌، به‌ اخلاص‌ و چون‌ يكي‌ از اين‌ دو شرط موجود نبود، عمل‌ فاسد و تباه‌ است‌ «و» كيست ‌نيكوتر به‌ اعتبار دين‌ از آن‌كس‌ كه‌ روي‌ دل‌ به‌ درگاه‌ خدا آورده‌ و نيكوكار باشد ودر عين‌ حال‌ «از آيين‌ حنيف‌ ابراهيم‌ پيروي‌ كند؟» پاسخ‌ اين‌ است‌ كه‌ هيچ‌كس‌ به‌اعتبار دين‌ از چنين‌ كسي‌ نيكوتر نيست‌، «و» چگونه‌ نيكوتر از او باشد درحالي‌كه‌: «خدا ابراهيم‌ را خليل‌ گرفت‌» يعني‌: او را برگزيده‌ خويش‌ ساخت‌ و به‌ كرامت‌هاي‌ خاص‌ خود مخصوصش‌ گردانيد. حنيف‌: يعني‌: گراينده‌ از اديان‌ باطل‌ ب