 خوب‌ گوش‌ فراده‌ زيرا يا خيري ‌است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ به‌ آن‌ امر مي‌كند، يا شري‌ است‌ كه‌ از آن‌ نهي‌ مي‌نمايد». آري‌! اي‌ مؤمنان‌! «به‌ عقود وفا كنيد» مراد از عقود: عهدها و پيمانهايي ‌است‌ كه‌خداوند(ج) در مورد اجراي‌ احكام‌ و قوانين‌ خويش‌ از بندگانش‌ گرفته‌ و آن‌ پيمانها را بر ذمه‌شان‌ لازم‌ گردانيده‌ و ايشان‌ نيز آنها را به‌ گردن‌ گرفته‌اند و با اين‌سخن‌ خود: (سمعنا واطعنا: شنيديم‌ و اطاعت‌ كرديم‌)، يا مانند آن‌ از تعبيرات‌، به‌آن‌ متعهد شده‌اند چنان‌كه‌ اين‌ عقدها شامل‌ پيمانها و معاهداتي‌ كه‌ مؤمنان‌ در ميان ‌همديگر استوار مي‌كنند نيز مي‌شود، از جمله‌، قراردادها، معاهدات‌ و معاملاتي‌كه‌ از دوران‌ جاهليت‌ در ميان‌ مردم‌ باقي‌ مانده‌ بود. پس‌ معناي‌ اجمالي‌ آيه‌ كريمه‌اين‌ است‌: به‌ عهدها و قراردادهايي‌ كه‌ با خدا و خلقش‌ بسته‌ايد وفا كنيد. درحديث‌ شريف‌ آمده‌است‌: «هر حلف‌ و پيماني‌ كه‌ در جاهليت‌ بود، اسلام‌ جز محكمي‌ بيشتر چيز ديگري‌ بر آن‌ نيفزود اما در اسلام‌ حلفي‌ نيست». گفتني‌ است‌كه‌ وفاكردن‌ به‌ پيمانهاي‌ بجا مانده‌ از دوران‌ جاهليت‌، به‌ آن‌ معاهدات‌ و پيمانهايي‌محدود مي‌شود كه‌ در حوزه‌ تعاون‌ و همياري‌ بر امور خير قرارداشته‌ باشد، نه‌ پيمانها و قراردادهاي‌ مبتني‌ بر گناه‌ و تجاوز.
«بر شما چارپايان‌ از قسم‌ انعام‌ حلال‌ گرديده» انعام‌: اسمي‌ است‌ كه‌ بر شتر و گاو و گوسفند اطلاق‌ مي‌شود «جز آنچه‌ حكمش‌ بر شما خوانده‌ خواهد شد» و آن‌عبارت‌ از محرماتي‌ است‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ در آيه‌ (3) از همين‌ سوره‌ بيان‌ كرده‌است‌ «در حالي‌ كه‌ نبايد شكار را در حال‌ احرام‌، حلال‌ بشماريد» اين‌ جمله‌ استثنا از (بهيمه‌ الانعام‌) است‌، يعني‌: برشما چارپايان‌ مذكور حلال‌ گرديده‌، جز حيواني‌ كه‌ در حال‌ احرام‌ شكار مي‌كنيد زيرا شكار خشكي‌ و خوردن‌ از گوشت‌ آن‌ براي ‌شخص‌ محرم‌ (در حال‌ احرام‌) حرام‌ است‌، همچنين‌ شكار حرم‌ مكه‌ بر محرم‌ وغيرآن‌ حرام‌ مي‌باشد. مراد از (حرم‌): كسي‌ است‌ كه‌ به‌ حج‌، يا عمره‌، يا به‌ هر دو احرام‌ بسته‌ باشد. «خداوند هر حكمي‌ كه‌ بخواهد مقرر مي‌دارد» از احكامي‌ كه ‌مخالف‌ با عادات‌ و رسوم‌ اعراب‌ است‌ زيرا فقط اوست‌ كه‌ حق‌ حلال‌ ساختن‌ وحرام‌ ساختن‌ و قانون‌گذاري‌ را دارد، چراكه‌ او پروردگار شماست‌ بنابراين‌، به ‌مصالح‌ بندگان‌ خويش‌ داناتر است‌.
	سوره مائدة آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَآئِرَ اللّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلآئِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَاناً وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! شعائر الله را هتك‌ حرمت‌ نكنيد» با اخلال‌ وارد كردن‌ به‌ چيزي‌ از مناسك‌ حج‌، يا با ايجاد مانع‌ ميان‌ اين‌ شعائر و ميان‌ كساني‌ كه‌ مي‌خواهند به ‌بزرگداشت‌ آنها پرداخته‌ و عبادت‌ خداي‌ عزوجل‌ را در آنها به‌جاي‌ آورند. شعائر: جمع‌ شعيره‌؛ عبارت‌ از هر چيزي‌ است‌ كه‌ به ‌مثابه‌ شعار و نشانه‌ قرار داده‌شده‌ باشد اما مراد از آن‌ در اينجا، پاسداشت‌ و رعايت‌ حرمت‌ اماكن‌ اعمال‌ حج‌؛ اعم‌ از صفا و مروه‌ و غير آن‌ است‌. يا مراد از شعائر در اينجا: فرايض‌ و مقدسات ‌الهي‌ است‌ «و هتك‌ حرمت‌ نكنيد ماه‌ حرام‌ را» يعني‌: حرمت‌ ماههاي‌ چهارگانه‌ حرام‌ را كه‌ عبارت‌اند از: ذي‌القعده‌، ذي‌الحجه‌، محرم‌ و رجب‌، با جنگيدن‌ در آنها و بازداشتن‌ حاجيان‌ و عمره‌گزاران‌ از بيت‌الله الحرام‌، در هم‌ نشكنيد و حلال ‌نشماريد.
اجماع‌ علما بر آن‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ جنگيدن‌ با مشركان‌ و كافران‌ را در ماه‌هاي‌ حرام‌ و غير آن‌ از ماه‌هاي‌ سال‌، حلال‌ گردانيده‌ است‌ بنابراين‌، حكم‌ اين ‌بخش‌ از آيه‌ منسوخ‌ است‌. اما به‌ قولي‌ ديگر معني‌ آيه‌ اين‌ است‌: در ماه‌هاي‌ حج‌ اعمالي‌ را انجام‌ ندهيد كه‌ سبب‌ بازداشتن‌ مردم‌ از انجام‌ حج‌ گردد. بنابراين‌ تفسير، نسخي‌ در كار نيست‌. «و نه» هتك‌ حرمت‌ كنيد «هدي‌ را» هدي‌: جمع‌ هديه‌، به‌معني‌ قرباني‌اي‌ است‌ كه‌ به‌ بيت‌الله الحرام‌ اهدا مي‌شود؛ اعم‌ از شتر، يا گاو، ياگوسفند. پس‌ حق‌ تعالي‌ مؤمنان‌ را نهي‌ مي‌كند از اين‌ كه‌ حرمت‌ حيوانات‌ اهدايي ‌را رعايت‌ نكنند، به‌ اين‌ كه‌ مثلا آن‌ را از صاحبش‌ بگيرند، يا ميان‌ هديه‌ و ميان ‌رسيدن‌ آن‌ به‌ بيت‌الحرام‌ مانع‌ ايجاد كنند «و نه» هتك‌ حرمت‌ كنيد «آنچه‌ را كه‌ در گردن‌ آن‌ قلاده‌ مي‌اندازند» و آن‌ عبارت‌ از چهارپاياني‌ است‌ كه‌ در هنگام‌ اهداي ‌آنها به‌ بيت‌الحرام‌، بر آنها گردن‌بند مي‌نهند و هتك‌ حرمت‌ آنها، گرفتن‌ آنها به‌غصب‌ است‌. عطف‌ (قرباني‌هاي‌ قلاده‌دار) بر (هدي‌)، از باب‌ عطف‌ خاص‌ به‌عام‌ و به ‌منظور سفارش‌ بيشتر مؤمنان‌ به‌ رعايت‌ حرمت‌ قرباني‌ است‌. خاطر نشان‌ مي‌شود كه‌ نهادن‌ گردن‌بند (قلاده‌) بر گردن‌ حيوانات‌ قرباني‌، سنت‌ ابراهيمي‌ است ‌كه‌ اسلام‌ نيز آن‌ را ابقا كرد. ابن‌كثير در معني‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: «افگندن‌ قلاده‌ برگردن‌ حيوانات‌ هديه‌ را ترك‌ نكنيد تا بدين‌وسيله‌، حيوانات‌ هديه‌ از چهارپايان‌ ديگر متمايز گردند و اين‌ امر شناخته‌ شود كه‌ آنها به‌ كعبه‌ اهدا گرديده‌اند تا اگر كسي‌ قصد تعرض‌ به‌ آنها را دارد، از اين‌ كار دست‌ بردارد». «و نه» هتك‌حرمت‌ كنيد «قصدكنندگان‌ بيت‌الحرام‌ را كه‌ فضل‌ و خشنودي‌ پروردگار خويش‌ را مي‌طلبند» يعني‌: حرمت‌ زائران‌ و راهيان‌ بيت‌الحرام‌ را نيز نگه‌ داريد، به‌ اين‌ معني‌ كه‌ ايشان‌ را از رفتن‌ به‌ بيت‌الحرام‌ به‌ منظور اداي‌ حج‌، يا عمره‌، يا سكونت‌ درحريم‌ آن‌، يا تجارت‌ در آن‌ منع‌ نكنيد، همانان‌ كه‌ در گشايش‌ معاش‌ و بدست‌آوردن‌ منافع‌ تجارت‌، جوياي‌ فضل‌ پروردگار خويش‌ و با انجام‌ دادن‌ مناسك‌ حج‌، جوياي‌ خشنودي‌ و رضاي‌ وي‌ هستند. پس‌ مراد از فضل‌ در اينجا: تجارت‌، يا ثواب‌ است‌.
بنا به‌ روايتي‌، سبب‌ نزول‌ آيه ‌كريمه‌ اين‌ بود كه‌: مشركان‌ بنا بر آيين‌ خود، به‌ حج ‌و عمره‌ مي‌آمدند و قرباني‌ اهدا مي‌كردند، در اين‌ ميان‌ 