 آن‌ چيزهاي‌ حرام‌ را بر وي‌ مباح‌ گردانيده‌ است‌.
ابن‌كثير مي‌گويد: «فقها برآنند كه‌ تناول‌ گوشت‌ مردار ـ بر حسب‌ حالات‌ مختلف‌ ـ گاهي‌ واجب‌، گاهي‌ مستحب‌ و گاهي‌ مباح‌ است‌؛ و وجوب‌ تناول‌ آن ‌در زماني‌ است‌ كه‌ شخص‌ بيم‌ هلاك‌ داشته‌ و چيز ديگري‌ غيراز آن‌ را براي‌خوردن‌ نيابد». همچنان‌ ابن‌كثير مي‌گويد: «در جواز تناول‌ گوشت‌ مردار، اين‌ امرشرط نيست‌ كه‌ بر شخص‌ سه‌ روز بگذرد و او غذاي‌ حلالي‌ براي‌ خوردن‌ نيابد ـ چنان‌كه‌ بسياري‌ از مردم‌ عوام‌ و غيرآنان‌ چنين‌ مي‌پندارند ـ بلكه‌ هرگاه‌ كه ‌ناچار شد، خوردن‌ آن‌ برايش‌ جايز است». در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عمر(رض) از رسول‌ خداص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «قطعا خداي‌ عزوجل‌ دوست‌ دارد كه‌ رخصتهايش‌ عملي‌ گردد، همان‌گونه‌ كه‌ از انجام‌ معصيت‌ خود بد مي‌برد».
اين‌ آيه‌ بنابر قول‌ محققان‌، آخرين‌ آيه‌ نازل ‌شده‌ قرآن‌ نيست‌ بلكه‌ آخرين‌ آيه‌؛ آيه‌ كريمه‌: ﴿ ‏ وَاتَّقُواْ يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللّهِ ﴾  «بقره/‌281» مي‌باشد.
 
[2] معراض‌: تير بي‌پر و ستبرمياني‌ است‌ كه‌ به‌ پهنا به‌ نشانه‌ برسد، نه‌ به‌ نوك‌.سوره مائدة آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُم مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّهُ فَكُلُواْ مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُواْ اسْمَ اللّهِ عَلَيْهِ وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌است‌: عدي‌بن‌حاتم‌ و زيدبن‌مهلهل‌ از رسول‌خداص سؤال ‌كردند: يارسول‌الله! حق‌ تعالي‌ گوشت‌ مردار را حرام‌ گردانيده‌ پس‌ بفرماييد كه‌ از خوردني‌ها چه‌چيزهايي‌ برما حلال‌ است‌؟ همان‌ بود كه‌ نازل‌ شد: «از تومي‌پرسند چه‌چيز» از خوراكي‌ها «برايشان‌ حلال‌ شده‌ است‌؟ بگو» اي‌ پيامبرص «براي‌ شما همه‌ پاكيزه‌ها حلال‌ گرديده» يعني‌: هرآنچه‌ كه‌ پليد نيست‌ بر شما حلال‌ است‌. آري‌! اين‌ پاكيزه‌ها، شامل‌ همه‌ چيزهايي‌ مي‌شود كه‌ حكم‌ تحريم‌ آنها دركتاب‌ خدا(جل جلاله)، يا سنت‌ پيامبرش‌، يا اجماع‌ امت‌، يا قياس‌ اثبات‌ نشده‌ است‌.برخي‌ (طيبات‌) را به‌ حيوانات‌ ذبح‌شده‌اي‌ كه‌ به‌ هنگام‌ ذبح‌ آنها نام‌ خدا(ج) برده‌مي‌شود، تفسير كرده‌اند «و آنچه‌ دست‌آموز كرده‌ باشيد از حيوانات‌ شكاري‌ در حالتي‌ كه‌ شكار تعليم‌دهندگانيد» مكلب‌: مربي‌ سگهاي‌ شكاري‌ است‌ كه‌ كيفيت ‌شكاركردن‌ را به‌ آنها تعليم‌ مي‌دهد و مربي‌ ساير حيوانات‌ و پرندگان‌ شكاري‌ را نيز مكلب‌ مي‌نامند. پس‌ مكلب‌ كسي‌ است‌ كه‌ انواع‌ فوت‌وفن‌هاي‌ شكار را به ‌جانوران‌ شكاري‌ آموزش‌ مي‌دهد. يعني‌: همچنين‌ خداوند متعال‌ بر شما صيد حيوانات‌ شكاري‌ دست‌آموزتان‌ را حلال‌ گردانيده‌ است‌، كه‌ اين‌ حيوانات‌شكاري‌ عبارت‌اند از: سگ‌ها تازي‌ها و ساير درندگان‌ و پرندگان‌ شكاري‌، همچون‌ چرغ‌ و باز كه‌ انسان‌ به‌كمك‌ آنها شكار مي‌كند. قرطبي‌ مي‌گويد: «اگرسگ‌ از شكاري‌ كه‌ آن‌ را صيد مي‌كند چيزي‌ نخورد و در شكار از زخم‌ يا نيش‌خود اثري‌ بجا گذاشت‌ و مسلمان‌ شكارچي‌ در هنگام‌ فرستادن‌ آن‌ به‌ شكار نام‌خدا(ج) را بر آن‌ برد، قطعا شكار آن‌ درست‌ است‌ و بي‌ هيچ‌ خلافي‌ خورده‌مي‌شود». «كه‌ با آنچه‌ خدا به‌ شما آموخته‌ است» يعني‌: با آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) درشما آفريده ‌است‌، از عقل‌ و خردي‌ كه‌ راهكارها و روشهاي‌ آموزش‌ و تمرين ‌دادن‌ حيوانات‌ شكاري‌ را به‌وسيله‌ آن‌ فرامي‌گيريد «آنها را دست‌آموز مي‌كنيد» و در نتيجه‌ آن‌ آموزش‌هاست‌ كه‌ اين‌ حيوانات‌، شكاري‌ مي‌شوند. نشانه‌ شكاري ‌بودن ‌حرفه‌اي‌ سگ‌ بعد از آموزش‌ دادن‌ آن‌ اين‌ است‌ كه‌: صيد را به‌طور مكرر وحداقل‌ تا سه‌بار متوالي‌ بگيرد و از آن‌ صيد چيزي‌ هم‌ نخورد. «پس» اگر حيوانات‌ شكاري‌ با اين‌ شرايط براي‌ شما شكار كردند «از آنچه‌ براي‌ شما نگه‌داشته‌اند بخوريد» اما اگر خودآنها از شكار خوردند، اين‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ صيد را براي‌ خود شكار كرده‌ و براي‌ خود نگه‌داشته‌اند پس‌ خوردن‌ آن‌ براي‌ شما حلال‌ نيست‌. كه‌ اين‌ حديث‌ شريف‌ رسول‌ اكرمص در خطاب‌ به‌ عدي‌بن‌ حاتم‌ نيز دليل‌ بر حرمت‌ آن‌ است‌: «چون‌ سگ‌ دست‌آموز خويش‌ را به ‌شكار فرستادي‌ و نام‌ خدا(ج) را بر آن‌ بردي‌، از آنچه‌ براي‌ تو مي‌گيرد و نگه ‌مي‌دارد بخور ولي‌ اگرخودش‌ از آن‌ صيد خورد، تو ديگر از آن‌ نخور زيرا از آن‌ بيم‌ دارم‌ كه‌ آن‌ را فقط براي‌ خودش‌ نگه‌داشته‌ باشد».
ولي‌ برخي‌ از فقها گفته‌اند: اگر پرنده‌ شكاري‌ از شكار خويش‌ خورد، خوردن‌ آن‌، شكار را حرام‌ نمي‌گرداند زيرا صرف‌ انس‌ گرفتن‌ پرنده‌ شكاري‌ به‌ صاحبش‌ وبرگشتن‌ وي‌ نزدش‌ همراه‌ با شكار، نشانه‌ آموزش‌ديدگي‌ وي‌ است‌. «و نام‌ خدا را بر آن‌ ببريد» يعني‌: بر حيوان‌ شكاري‌ در هنگام‌ فرستادن‌ آن‌ به‌ شكار، نام‌ خدا(ج) را ببريد و اگر صياد نام‌ خدا(ج) را بر آن‌ نبرد، آن‌ شكار در نزد جمهور فقها ـ بجز شافعي‌ ـ حلال‌ نيست‌، مگر اين‌ كه‌ نام‌ خدا(ج) را به‌ فراموشي‌ ترك‌ كرده‌ باشد. و اگر صياد شكار را درحالي‌ دريافت‌ كه‌ صيد داراي‌ حيات‌ يقيني‌ بود، بايد آن‌ را ذبح‌ كند و نام‌ خدا(ج) را بر آن‌ ببرد. گفتني‌ است‌ كه‌ صيد تير نيز همانند صيد حيوان‌ است‌ و چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌، بايد در هنگام‌ شليك‌كردن ‌تير به‌سوي‌ صيد، نام‌ خدا(ج) برده‌ شود. «و از خداوند پروا كنيد» يعني‌: از مخالفت ‌امر وي‌ در تمام‌ احكام‌ فوق‌ بپرهيزيد «كه‌ الله زود حساب‌ كننده‌ است» و از شما در برابر افعالتان‌ حساب‌ مي‌گيرد.
	سوره مائدة آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلُّ لَّهُمْ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ وَلاَ مُتَّخِذِي أَخْدَانٍ وَمَن يَكْفُرْ بِالإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«امروز چيزهاي‌ پاكيزه‌ براي‌ شما حلال‌ شده» حق‌ تعالي‌ اين‌ حكم‌ را به‌ عنوان تأكيدي‌ بر احسان‌ و منت‌ خويش‌، تكرار فرمود «و طعام‌ اهل‌ كتاب‌ براي‌ شما حلال‌ است» طعام‌: نام‌ هرچيزي‌ است‌ كه‌ خور