 شيوه‌ را به‌كار مي‌برند «مگر عده‌اندكي‌ از آنان» آنان‌ مؤمنان‌ ايشان‌ ـ چون‌ عبدالله بن‌ سلام‌ و يارانش‌ ـ هستند لذا از ايشان‌ بيم‌ خيانت‌ نداشته ‌باش‌ «پس‌ از آنان‌ درگذر و اعراض‌ كن‌ كه‌ خدا نيكوكاران‌ را دوست‌ مي‌دارد» يعني‌: از خيانت‌كاران‌ بني‌اسرائيل‌ در گذر و از كردار ناشايست‌شان‌ چشم‌پوشي‌ كن‌ و فعلا از جنگيدن‌ با آنان‌ صرف ‌نظر نما. سپس‌حق‌ تعالي‌ اين‌ حكم‌ را در (آيه/‌29) از سوره‌ «توبه» منسوخ‌ گردانيد و فرمود: ﴿‏ قَاتِلُواْ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلاَ بِالْيَوْمِ الآخِرِ ﴾ ؛ و پيامبرص را به‌ جنگيدن‌ با آنان ‌تا هنگامي‌ كه‌ در كمال‌ ذلت‌ و حقارت‌ به‌ دست‌ خويش‌ جزيه‌ بپردازند، فرمان‌ داد.
 
[4] نگاه‌ كنيد به‌ تفسير آيه‌ (46) از سوره‌ «نساء».<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:815.txt"> آيه  14</a><a class="text" href="w:text:816.txt"> آيه  15</a><a class="text" href="w:text:817.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:818.txt">آيه  17</a></body></html>سوره مائدة آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّا نَصَارَى أَخَذْنَا مِيثَاقَهُمْ فَنَسُواْ حَظّاً مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِ فَأَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَسَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّهُ بِمَا كَانُواْ يَصْنَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از كساني‌ كه‌ گفتند: ما نصاراييم‌؛ ميثاق‌ آنان‌ را گرفتيم» يعني‌: از كساني‌ كه‌ به ‌ادعاي‌ نصرت ‌دادن‌ حق‌ تعالي‌ خود را نصاري‌ ناميدند، نيز مانند پيشينيانشان‌ از بني‌اسرائيل‌ ـ كه‌ قبلا ذكرشان‌ رفت‌ ـ پيمان‌ گرفتيم‌ «پس‌ بخشي‌ از آنچه‌ را كه‌ بدان ‌اندرز داده‌ شده‌ بودند، فراموش‌ كردند» يعني‌: بخش‌ بزرگي‌ از ميثاقي‌ را كه‌ از آنان ‌گرفته‌ شده‌ بود، بي‌درنگ‌ پس‌ از گرفتن‌ آن‌ ناديده‌ گرفته‌ و پشت‌پا افگندند «پس ‌ما هم‌ تا روز قيامت‌ ميانشان» يعني‌: ميان‌ يهود و نصاري‌، يا مخصوصا ميان‌ نصاري ‌«دشمني‌ و كينه‌ افگنديم» كه‌ به‌ فرقه‌هاي‌ متعددي‌ ـ چون‌ يعقوبيه‌، نسطوريه‌ وملكانيه‌ ـ تقسيم‌ و تجزيه‌ شده‌، همديگر را تكفير كرده‌ و آشكارا در ميان‌ خويش ‌به‌ دشمني‌ پرداختند، كه‌ اين‌ دشمني‌ همچنان‌ تا روز قيامت‌ ادامه‌ دارد «و خداوند به‌زودي‌ آنان‌ را از آنچه‌ مي‌كردند، خبر مي‌دهد» يعني‌: به‌ زودي‌ جزاي ‌پيمان‌شكني‌شان‌ را در روز قيامت‌ در مي‌يابند.
آيه‌ كريمه‌ دلالت‌ مي‌كند بر اين‌ كه‌: به‌فراموشي‌ سپردن‌ بخشي‌ از وحي‌ الهي‌ و فروگذاشتن‌ عملي‌ آن‌، به‌ دشمني‌ و كشمكش‌ ميان‌ يك‌ امت‌ مي‌انجامد پس‌ ما امت‌ اسلام‌ نيز كه‌ عملا بخش‌هايي‌ از وحي‌ الهي‌ را ترك‌ كرده‌ايم‌، بايد به‌ دين‌ مبين ‌خويش‌ رو آوريم‌؛ باشد كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ميان‌ دلهايمان‌ الفت‌ افگند.
 
	سوره مائدة آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ قَدْ جَاءكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيراً مِّمَّا كُنتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ قَدْ جَاءكُم مِّنَ اللّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُّبِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ اهل‌ كتاب‌! پيامبر ما» يعني‌: حضرت‌ محمدص «به‌سوي‌ شما آمده‌است‌ تا بسياري‌ از آنچه‌ از كتاب‌ آسماني» تورات‌ و انجيل‌ كه‌ بر شما نازل‌ شده‌ بود «پنهان‌ داشته‌ايد» چون‌ آيه‌ «رجم»، داستان‌ «اصحاب‌ شنبه» كه‌ به‌ بوزينه‌ مسخ‌ شدند و اوصاف‌ پيامبر آخرالزمان‌ «را بر شما روشن‌ كند و از بسياري» ديگر از اموري‌ كه‌ پنهان‌ داشته‌ايد «در مي‌گذرد» و آن‌ را بيان‌ نمي‌كند زيرا انسانيت‌ ديگر به‌ بيان‌ آنها نيازي‌ ندارد. يا معني‌ اين‌ است‌: از بسياري‌ از شما درمي‌گذرد و بنابراين‌، شما رادر قبال‌ خطاهايي‌ كه‌ از شما سر مي‌زند، مؤاخذه‌ نمي‌كند «هرآينه‌ از جانب‌ الله نوري‌ و كتاب‌ روشني‌ براي‌ شما آمده‌ است» مراد از نور: حضرت‌ محمدص اند. بعضي‌ گفته‌اند: مراد از نور، اسلام‌ يا قرآن‌ است‌.
 
	سوره مائدة آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ يَهْدِي بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلاَمِ وَيُخْرِجُهُم مِّنِ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كه‌ خداوند به‌سبب‌ آن» نور و كتاب‌ روشن‌ «كساني‌ را كه‌ از رضاي‌ او پيروي‌ مي‌كنند» يعني‌: از آنچه‌ كه‌ او پسنديده‌ و به‌ آن‌ راضي‌ است‌ «به‌سوي‌ راههاي ‌سلامت» و نجات‌ از عذاب‌ «رهنمون‌ مي‌گردد» راههايي‌ كه‌ به‌ «دارالسلام» كه ‌همانا بهشت‌برين‌ است‌ منتهي‌ مي‌شود؛ بهشتي‌ كه‌ از هرگونه‌ آفتي‌ پاك‌ و مبراست ‌«و آنان‌ را به‌ اراده» و توفيق‌ «خويش‌ از تاريكي‌ها» ي‌ كفر و شرك‌ و شك‌ و نفاق ‌و فسق‌ و فجور «به‌سوي‌ نور» اسلام‌ «بيرون‌ مي‌برد و به‌ راهي‌ راست‌ هدايت‌شان ‌مي‌كند».
از عكرمه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ گفت‌: يهوديان‌ نزد رسول‌ خداص آمده‌ و حكم‌ «رجم» را از ايشان‌ پرسيدند. رسول‌ خداص به‌ آنان‌ فرمودند: داناترين‌ شما كيست؟ آنها به‌سوي‌ «ابن‌صوريا» اشاره‌ كردند. رسول‌ خداص ابن‌صوريا را به‌ خداوندي‌ كه‌ تورات‌ را بر موسي‌ نازل‌ كرد و طور را بر بالاي‌ سرشان‌ برافراشت‌ و پيمانهايي‌ از آنان‌ گرفت‌، سوگند دادند كه‌: حقيقت‌ را پنهان‌ نكند و بگويد كه‌ آيا ادعاي‌ پيامبر اسلام‌ص در بودن‌ آيه‌ رجم‌ در تورات‌، با واقع‌ امر منطبق‌ نيست‌؟ ابن‌صوريا از سوگندهاي‌ جدي‌ رسول‌ خداص به‌ لرزه‌ درآمد و از بيم‌ عذاب‌، حقيقت‌ را افشا نمود و گفت‌: واقعيت‌ اين‌ است‌ كه‌چون‌ عمل‌ زنا در ميان‌ ما رايج‌ شد، آيه‌ رجم‌ را كنار نهاديم‌ و مرتكبان‌ زنا را صد تازيانه‌ زده‌ و به‌جاي‌ رجم‌، سر مجرم‌ را تراشيديم‌. همان‌ بود كه‌ رسول‌ خداص به‌رجم‌ زناكار يهودي‌ حكم‌ كردند و اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
 
 سوره مائدة آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ لَّقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَآلُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ مِنَ اللّهِ شَيْئاً إِنْ أَرَادَ أَن يُهْلِكَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ وَمَن فِي الأَرْضِ جَمِيعاً وَلِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ كه‌ گفتند: خدا همان‌ مسيح‌ پسر مريم‌ است‌، مسلما كافر شده‌اند» يعني‌: با اين‌ سخن‌شان‌ از كافران‌ شده‌اند و چه‌ كفري‌ زشت‌تر از آن‌ است‌ كه‌ به‌ بشري‌ نسبت ‌خدايي‌ دهند «بگو: اگر خدا اراده‌ كند كه‌ مسيح‌ پسر مريم‌ و مادرش‌ و هركه‌ را كه‌ در زمين‌ است‌، جملگي‌ به‌ هلاكت‌ رسا