ان‌ و كودكانشان ‌به‌ اسارت‌ درآمدند و طايفه‌ بني‌نضير از سرزمين‌ خود تبعيد گرديدند. به‌ قولي‌ديگر: مراد، فتح‌ سرزمين‌هاي‌ مشركان‌ و پديدآوردن‌ گشايش‌ و رهايشي‌ در كار مسلمانان‌ است‌. «يا» زودا كه‌ خداوند(ج) «امر ديگري‌ را از جانب‌ خود» بياورد، چنان‌ امري‌ كه‌ شكوه‌ و شوكت‌ يهود و همراهان‌ و هم‌پيمانانشان‌ را درهم‌ شكند. به‌قولي‌: مراد از آوردن‌ امر ديگر، افشاي‌ حال‌ منافقان‌ و آگاهانيدن‌ رسول‌ خداص از انديشه‌هاي‌ پنهاني‌ درون‌ آنها و صادرنمودن‌ فرمان‌ قتل‌ آنهاست‌ «تا سرانجام‌ ازآنچه‌ در دل‌ خود پنهان‌ داشته‌اند» از نفاقي‌ كه‌ آنها را بر دوستي‌ و موالات‌ با كفار واداشت‌ «پشيمان‌ گردند» به ‌سبب‌ آشكار گشتن‌ بطلان‌ اسباب‌ و عللي‌ كه‌ براي‌ موالاتشان‌ با كفار تصور مي‌كردند و ثبوت‌ خلاف‌ آن‌ در عرصه‌ واقعيت‌. بنابراين‌، اصلي‌ را كه‌ بايد دريابيم‌ اين‌ است‌ كه‌: نفاق‌، بيماري‌اي‌ است‌ در قلب‌، همچون ‌بيماري‌ كفر يا حسد يا كينه‌ يا كبر و غيره‌، كه‌ نمود و مظهر اصلي‌ آن‌، ولايت‌ ودوستي‌ با كافران‌ و منافقان‌ است‌؛ اين‌ ولايت‌ گاهي‌ پنهاني‌ است‌ و گاهي‌ آشكار،گاهي‌ به‌ شكل‌ و شيوه‌اي‌ است‌ و زماني‌ به‌ شيوه‌اي‌ ديگر پس‌ انسان‌ مؤمن‌ بايد هميشه‌ به‌هوش‌ بوده‌ و در جهت‌ پاكسازي‌ نهاد خويش‌ از شائبه‌هاي‌ نفاق‌ و مظاهر ولايت‌ و دوستي‌ با كفار و منافقان‌، تلاش‌ ورزد.
 
سوره مائدة آيه  53
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُواْ أَهَؤُلاء الَّذِينَ أَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَأَصْبَحُواْ خَاسِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مؤمنان‌ مي‌گويند: آيا اينان» يعني‌: منافقان‌، كه‌ در آيه‌ كريمه‌ از آنان‌ به ‌اشاره‌ (أهؤلاء) تعبير شده‌. آري‌! چون‌ نفاق‌ منافقان‌ آشكار گردد، مؤمنان‌ به‌ يك‌ديگر مي‌گويند، يا مؤمنان‌ يهوديان‌ را مخاطب‌ ساخته‌ و در حالي‌كه‌ به ‌سوي ‌منافقان‌ اشاره‌ مي‌كنند، مي‌گويند: آيا اينان‌ «بودند كه‌ سخت‌ترين‌ سوگندهايشان‌ را به‌نام‌ خدا مي‌خوردند كه‌ جدا همراه‌ و همدست‌ شمايند» با ياري‌كردن‌ و پشتيباني‌ ازشما در جنگ‌. «جهد ايمان»: غليظترين‌ سوگند هاست‌. «امروز اعمال‌ آنان‌ نابودشد» يعني‌: امروز اعمالي‌ كه‌ منافقان‌ در موالات‌ با كفار و يهود و نصاري‌ انجام ‌دادند، تباه‌ گشت‌. يا هر عملي‌ كه‌ انجام‌ داده‌ بودند، تباه‌ گشت‌. اين‌ از سخن ‌خداي‌ عزوجل‌ به ‌عنوان‌ گواهي‌اي‌ بر هدر رفتن‌ اعمالشان‌ است‌ «پس‌ زيانكار گشتند» در دنيا و آخرت‌.
 
	سوره مائدة آيه  54
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از بيان‌ اين‌ حقيقت‌ كه‌ موالات‌ با كفار از سوي‌ مسلمانان‌، كفر و نوعي‌ از انواع‌ ارتداد است‌، حق‌ تعالي‌ در اين‌ آيه‌ به‌ بيان‌ احكام‌ مرتدان‌ مي‌پردازد: «اي‌مؤمنان‌! هر كس‌ از شما از دين‌ خود برگردد پس‌ به ‌زودي‌ خدا قومي‌ را به‌ عرصه‌ مي‌آورد كه‌ ايشان‌ را دوست‌ مي‌دارد و ايشان‌ نيز او را دوست‌ مي‌دارند» مراد از اين‌ قوم‌ كه‌خداي‌ سبحان‌ آوردنشان‌ را به‌ عرصه‌ وعده‌ داده‌ است‌، ابوبكر صديق‌(رض) و لشكرش‌ از صحابه‌ و تابعين‌اند كه‌ بعد از رحلت‌ رسول‌ خداص با اهل‌ رده ‌(مرتدان‌) جنگيدند. همچنان‌ آيه‌ كريمه‌ همه‌ مؤمناني‌ را در بر مي‌گيرد كه‌ بعد ازايشان‌ مي‌آيند و با مرتدان‌ مي‌جنگند؛ در همه‌ زمانها. پس‌ اين‌ مؤمناني‌ كه‌ با مرتدان‌ جنگيدند، يا در آينده‌ مي‌جنگند، همگي‌ داراي‌ اوصاف‌ عظيمي‌ هستند كه‌ در مدح‌ و ستايش‌ پروردگار متعال‌ از ايشان‌ جلوه‌گر شده‌ است‌، چون‌ اين‌ وصف‌ كه‌: ايشان‌ خداي‌ عزوجل‌ را دوست‌ مي‌دارند و او نيز دوست‌شان‌ مي‌دارد و اين‌ كه‌آنان‌: «با مؤمنان‌ مهربان‌ و فروتن‌ و بر كافران‌ درشت‌طبع‌ و سخت‌گيرند» يعني‌: در برابر مؤمنان‌ عاطفه‌ و شفقت‌ و فروتني‌ و در برابر كفار، شدت‌ و غلظت‌ وگردن‌فرازي‌ را به ‌نمايش‌ مي‌گذارند و چون‌ اين‌ وصف‌ بزرگ‌ كه‌: «در راه‌ الله جهاد مي‌كنند و از ملامت‌ هيچ‌ ملامتگري‌ نمي‌ترسند» يعني‌: آنان‌ به‌ حدي‌ در عقيده‌ و عمل‌ خويش‌ راسخ‌ و پايدار و سرسخت‌ هستند كه‌ اصلا به‌ نيرنگ‌هاي‌ دشمنان‌ حق‌ و حزب‌ شيطان‌ كه‌ به ‌انگيزه‌ حسد و بغض‌ و نفرت‌ از حق‌ و اهل‌ آن‌، مؤمنان‌ را مورد تحقير و تمسخر قرارداده‌ و خوبي‌ها و زيبايي‌هايشان‌ را زشت‌ و كارنامه‌ها ومفاخرشان‌ را معيوب‌ جلوه‌گر مي‌سازند، هيچ‌ ارزش‌ و اهميتي‌ نمي‌دهند.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: «خليل‌ من ‌رسول‌ خداص مرا به‌ هفت‌چيز فرمان‌ داد:
1 ـ اين‌ كه‌ با مساكين‌ دوستي‌ و نزديكي‌ كنم‌.
2 ـ اين‌ كه‌ هميشه‌ به‌ فرودست‌ خود بنگرم‌، نه‌ به‌ فرادست‌ خود.
3 ـ اين‌ كه‌ صله‌ رحم‌ (پيوند با نزديكان‌) را بجا آورم‌، هرچند آنان‌ به‌ من‌ پشت ‌كنند.
4 ـ اين‌ كه‌ از كسي‌ چيزي‌ درخواست‌ نكنم‌.
5 ـ اين‌ كه‌ سخن‌ حق‌ را بگويم‌، هرچند تلخ‌ باشد.
6 ـ اين‌ كه‌ در راه‌ خدا(ج) از سرزنش‌ و ملامت‌ هيچ‌ ملامتگري‌ نترسم‌.
7 ـ و اين‌ كه‌ (لا حول‌ و لا قوه ‌الا باالله) را بسيار بگويم‌ زيرا اين‌ كلمات‌ از گنجي‌ در زير عرش‌ خداي‌ سبحان‌ است».
«اين» اوصافي‌ كه‌ ذكر شد: «فضل‌ الهي‌ است‌ كه‌ آن‌ را به‌ هركه‌ بخواهد مي‌دهد وخداوند گشايشگر داناست» از گشايشگري‌ وي‌ است‌ كه‌ فضل‌ و رحمتش‌ بسيار است‌ و از دانايي‌ وي‌ است‌ كه‌ اين‌ اوصاف‌ را به‌ كساني‌ مي‌بخشد كه‌ شايستگي‌ آن‌را داشته‌ باشند.
بايد دانست‌ كه‌ اين‌ آيه ‌كريمه‌، نمايانگر بعدي‌ از ابعاد اعجاز قرآن‌ كريم‌ است ‌زيرا درحالي‌ از ارتداد اعراب‌ خبر مي‌دهد كه‌ هنوز اين‌ پديده‌ در ميانشان‌ ظهور نكرده‌ بود و يك‌ امر غيبي‌ به‌شمار مي‌رفت‌. آري‌! بعد از مدتي‌ پديده‌ ارتداد ظهور كرد و در عهد ابوبكر صديق‌(رض) به ‌شكل‌ گسترده‌اي‌ خود را نشان‌ داد به ‌طوري‌ كه‌ قبايل‌ بزرگي‌ از اعراب‌، چون‌ «غطفان» و «فزاره» و «بني‌سليم» و در مجموع‌ يازده‌ گروه‌ مرتد شدند.
 
سوره مائدة آيه  55
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَة