ِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوتَ أُوْلَئِكَ شَرٌّ مَّكَاناً وَأَضَلُّ عَن سَوَاء السَّبِيلِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ خداي‌ سبحان‌ اين‌ حقيقت‌ را به‌ پيامبرش‌ روشن‌ مي‌كند كه‌ در اينجا مردمي‌ هستند نكوهيده‌ و داراي‌ عيب‌ كه‌ به‌واقع‌ بايد آن‌ را عيب‌ گفت‌ و آن‌ كفرشان‌ است‌ كه‌ موجب‌ لعنت‌ خداي‌سبحان‌ و خشم‌ وي‌ بر آنان‌ گرديد تا بدانجا كه‌ اين‌ لعنت‌ و خشم‌ به‌ فرجام‌ ناميمون‌ مسخ‌ آنان‌ انجاميد: «بگو» اي‌ پيامبرص «آيا شما را به‌ بدتر از اين‌ به‌ اعتبار مثوبت» يعني‌: به‌ اعتبار كيفر ثابت‌ و غير قابل ‌برگشت‌ «در پيشگاه‌ الله خبر دهم‌؟» اينك‌ شما را از اين‌ مردم‌ بد عاقبت‌تر خبر مي‌دهم‌: «همانان‌ كه‌ خدا لعنت‌شان‌ كرده» يعني‌: از رحمت‌ خويش‌ طردشان‌ نموده ‌«و برآنان‌ خشم‌ گرفته‌ و آنان‌ را بوزينگان‌ و خوكان‌ گردانيد» يعني‌: برخي‌ را به ‌صورت ‌بوزينه‌ و برخي‌ را به ‌صورت‌ خوك‌ مسخ‌ كرد. مراد قوم‌ يهودند زيرا خداي‌ سبحان ‌حرمت‌شكنان‌ روز شنبه‌ را به‌ بوزينه‌ مسخ‌ كرد ـ چنان‌كه‌ تفصيل‌ داستان‌ آن‌ در سوره‌ «اعراف» مي‌آيد ـ و از نصاري‌ نيز، منكران‌ مائده‌ نازل ‌شده‌ بر عيسي‌(ع) رابه‌ خوك‌ مسخ‌ كرد. (مثوبت‌): غالبا در مورد احسان‌ و نيكي‌ به‌كار مي‌رود اما در اين‌ آيه‌ به‌ معناي‌ كيفر و مجازات‌ به‌كار رفته‌. «و» نيز گردانيد از آنان ‌«پرستشگران‌ طاغوت» يعني‌: كساني‌ كه‌ طاغوت‌ را مي‌پرستند. طاغوت‌: شيطان‌يا كاهن‌ است‌ «اينانند كه‌ از نظر منزلت» و جايگاه‌ در روز قيامت‌ «بدتر و از راه‌راست‌ گمراه‌ترند» پس‌ آنچه‌ در مورد گمراهي‌ مسلمانان‌ مي‌پندارند، ناروا و بي‌اساس است‌ بلكه‌ اين‌ وصف‌الحال‌ خودشان‌ مي‌باشد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:88.txt">آيه  58</a><a class="text" href="w:text:89.txt">آيه  59</a><a class="text" href="w:text:90.txt">آيه  60</a><a class="text" href="w:text:91.txt">آيه  61</a></body></html>سوره مائدة آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا جَآؤُوكُمْ قَالُوَاْ آمَنَّا وَقَد دَّخَلُواْ بِالْكُفْرِ وَهُمْ قَدْ خَرَجُواْ بِهِ وَاللّهُ أَعْلَمُ بِمَا كَانُواْ يَكْتُمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ نزد شما مي‌آيند، مي‌گويند: ايمان‌ آورديم» يعني‌: اظهار اسلام‌ مي‌كنند «و حال‌ آن‌ كه‌ با كفر وارد شده‌ و قطعا با كفر بيرون‌ رفته‌اند» يعني‌: اي‌ پيامبرص! نزد تو در حال‌ كفر وارد شدند و باز با كفر از نزد تو بيرون‌ رفتند پس‌ آنچه‌ از تو شنيدند؛ قطعا در آنان‌ هيچ‌ تأثيري‌ نكرد بلكه‌ همان ‌طوري‌ كه‌ وارد شده‌ بودند، به‌ همان‌ وضع‌ هم‌ بيرون‌ رفتند «و الله داناتر است‌ به‌ آنچه‌ پنهان‌ مي‌داشتند» در نزد تو از كفر و اظهار مي‌داشتند از اسلام‌، همراه‌ با آشكار كردن‌ شادماني‌ ظاهري‌ براي ‌تو.
 
	سوره مائدة آيه  62
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَرَى كَثِيراً مِّنْهُمْ يُسَارِعُونَ فِي الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بسياري‌ از آنان‌ را» يعني‌: از منافقان‌، يا از يهود، يا جمعا از هردو گروه‌ را «مي‌بيني‌ كه‌ در گناه‌ شتاب‌ مي‌كنند» يعني‌: به‌سوي‌ دروغ‌، يا به‌سوي‌ شرك ‌مي‌شتابند «و» مي‌شتابند به‌سوي‌ «تعدي» يعني‌: ستمي‌ كه‌ به‌ ديگران‌ متعدي ‌مي‌شود، يا به‌سوي‌ در گذشتن‌ از حد در ارتكاب‌ گناهان‌ «و» نيز شتاب‌ مي‌ورزند به‌سوي‌ «حرامخواري‌ خويش» سحت‌: مال‌ حرام‌ و مخصوصا رشوه‌ است‌ «واقعا چه‌ اعمال‌ بدي‌ انجام‌ مي‌دادند».
 
	سوره مائدة آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْلاَ يَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ الإِثْمَ وَأَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُواْ يَصْنَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«چرا خداپرستان‌ و دانشمندان‌، آنان‌ را از دروغ‌گفتن‌شان‌ و حرامخوارگي‌ شان‌ نهي‌ نمي‌كنند؟» يعني‌: چرا علمايشان‌ مردم‌ را از منكراتي‌ چون‌ دروغگويي‌، حرامخواري‌ و رشوت‌ و ظلم‌ كه‌ در ميانشان‌ شيوع‌ يافته‌، نهي‌ نمي‌كنند و نهي‌ ازمنكر را فروگذاشته‌اند؟ «راستي‌ چه‌ بد است‌ آنچه‌ انجام‌ مي‌دادند» يعني‌: چه‌ بد است‌ اين‌ كار و كردار علمايشان‌ كه‌ قوم‌ و مردم‌ خويش‌ را مي‌بينند كه‌ در حرام‌ و گناه‌ فرورفته‌اند ولي‌ با وجود آن‌، آنها را به‌حال‌ خود وا مي‌گذارند، بي ‌آن‌ كه‌ هيچ ‌اهميتي‌ به‌ اين‌ امر بدهند، يا در صدد تغيير اين‌ حالت‌ برآيند، يا از مشاهده‌ اين‌منكرات‌ چهره‌ درهم‌ كشند.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ در اين‌ آيه‌، «خواص» را كه‌ علماي‌ تارك ‌«امربه‌معروف» و «نهي‌ازمنكر» اند، به‌ شديدترين‌ وجه‌ و حتي‌ سخت‌تر از توبيخي‌ كه‌ در حق‌ انجام‌دهندگان‌ اين‌ گناهان‌ روا داشته‌، توبيخ‌ و سرزنش‌ مي‌كند زيرا اين‌ علما از آن‌ جاهلان‌ به‌ گناه‌ و ستم‌ و حرام ‌آلوده‌، بدبخت‌تر و تيره‌ روزتر و بد فرجام‌تر و مجرم‌ترند. پس‌ خداي‌ سبحان‌ ببخشايد و نگه‌ دارد آن‌ عالمي‌ را كه ‌در موضوع‌ فريضه‌ امر به‌ معروف‌ و نهي‌ از منكر، به‌ مسؤوليت‌ خود قيام‌ مي‌كند. در صحيح‌ ترمذي‌ آمده‌ است‌: «آن‌گاه‌ كه‌ مردم‌ ظالم‌ را ببينند اما دست‌ وي‌ را از ارتكاب‌ ظلم‌ نگيرند، نزديك‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) آنان‌ را به‌ عذابي‌ عام‌ از نزد خود درافگند». از ابن‌عباس‌(رض) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: «اين‌ آيه‌ شديدترين ‌آيه‌ قرآن‌ در رابطه‌ با توبيخ‌ علما مي‌باشد».
 
سوره مائدة آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَاناً وَكُفْراً وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَاراً لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَاداً وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
دربيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ درباره‌ «فنحاص» يهودي‌ نازل‌ شد كه‌ گفت‌: ﴿ِنَّ اللّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاء ﴾ : (خدا فقير و ما بي‌نياز و ثروتمند هستيم‌) «آل‌ عمران/‌181»، در اين‌ هنگام‌ ابوبكر صديق‌(رض) بر او سيلي‌اي‌ زد.[6] به‌ قولي‌ ديگر: اين‌ آيه‌ درباره‌ يهودي‌ ديگري‌ نازل‌ شد كه‌ گفت‌: اي‌ محمد! پروردگارت‌ بخيل ‌است‌ و انفاق‌ نمي‌كند.
«و يهوديان‌ گفتند: دست‌ خدا بسته‌ است» مراد يهوديان‌ ـ لعنه‌الله عليهم‌ ـ در اينجا اين‌ است‌ كه‌ خداوند ـ العياذ باالله ـ 