ز راه‌ راست‌ منحرف‌ شدند، پيروي‌ نكنيد» آنان‌، پيشينيان‌ و پيشوايان‌ يهود ونصاري‌ قبل‌ از بعثت‌ محمديص بودند. مراد اين‌ است‌ كه‌ اسلاف‌ يهود و نصاري‌ خود قبل‌ از بعثت‌ حضرت‌ محمدص گمراه‌ شده‌ و بسياري‌ از مردم‌ را در آن‌ دوران‌گمراه‌ ساختند و آيندگان‌شان‌ نيز بعد از بعثت‌ آن‌ حضرت‌ص به‌ روش‌ گمراه‌ سازي ‌مردم‌ ادامه‌ دادند زيرا روش‌ گمراهي‌ را براي‌ پسينيان‌ خود بنيان‌ گذاشته‌ و خط انحراف‌ را ترسيم‌ كردند.
 
	آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزاً مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اما كساني‌ كه‌ ستم‌ كرده‌ بودند، آن‌ سخن‌ را به‌ چيزي‌ جز آنچه‌ به‌ آنان‌ گفته‌ شده‌بود، تبديل‌ كردند» در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از رسول‌ خدا ص آمده‌است‌ كه‌ فرمودند: «به‌ بني‌اسرائيل‌ گفته‌ شد: سجده‌كنان‌ به‌ در درآييد و حطه ‌بگوييد، پس‌ سخن‌ را عوض‌ كردند و چون‌ از در وارد شدند، درحالي‌كه‌ برنشيمنگاه‌هايشان‌ مي‌خزيدند، مي‌گفتند: حبه‌ في‌شعره: گندم‌ درجو» كه‌ اين‌جمله‌اي‌ تمسخرآميز و بي‌معناست‌. بعضي‌ برآنند كه‌ آنها: «حنطه‌: گندم‌»مي‌گفتند «پس‌ بر سر ستمكاران‌ به‌ كيفر نافرمانيشان‌ عذابي‌ از آسمان‌ فرو فرستاديم‌» رجز: عذاب‌ است‌. ابن‌ عباس‌(رض)  مي‌گويد: «هر رجزي‌ در كتاب‌ خداوند (ج) به‌معناي‌ عذاب‌ است‌». گفتني‌ است‌ كه‌ اين‌ عذاب، در رأي‌ گروهي‌ از علما عذاب‌طاعون‌ بود. نقل‌ است‌ كه: در اين‌ طاعون‌ هفتادهزار تن‌ از بني‌ اسرائيل‌ در يك‌ روز هلاك‌ شدند.
 
 
سوره مائدة آيه  78
‏متن آيه : ‏
‏ لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌ از بني‌اسرائيل‌ كه‌ كفر ورزيدند، به‌ زبان‌ داوود و عيسي‌بن‌ مريم» يعني‌: درتورات‌ و انجيل‌ «مورد لعنت‌ قرار گرفتند، اين‌ بدان‌ سبب‌ بود كه‌ عصيان‌ ورزيده‌ و از حد مي‌گذشتند» مانند از حدگذشتن‌شان‌ در شكستن‌ حرمت‌ روز شنبه‌ و كفرشان‌ به‌عيسي‌(ع). يعني‌: سبب‌ اين‌ لعنت‌ و نفرين‌، نافرماني‌ و تجاوزشان‌ بود، نه‌ چيزديگري‌.
آن‌گاه‌ در تفسير بيشتر اين‌ عصيان‌ مي‌فرمايد:
 
	سوره مائدة آيه  79
‏متن آيه : ‏
‏ كَانُواْ لاَ يَتَنَاهَوْنَ عَن مُّنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ مَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنان‌ يك‌ديگر را از عمل‌ زشتي‌ كه‌ مرتكب‌ آن‌ مي‌شدند، منع‌ نمي‌كردند» يعني‌: آن‌لعنت‌شدگان‌ بني‌ اسرائيل‌، انسانهاي‌ گنهكار و متجاوز را از تكرار گناهي‌ كه‌ انجام‌ داده‌ بودند، يا از ارتكاب‌ گناهي‌ كه‌ براي‌ انجام‌ دادن‌ آن‌ آماده‌ مي‌شدند، نهي ‌نمي‌كردند.
لازم‌ به‌ يادآوري‌ است‌ كه‌ امربه‌ معروف‌ و نهي‌ از منكر، از مهمترين‌ قواعد اسلام‌ و بزرگترين‌ فرايض‌ شرعي‌ آن‌ است‌. ابن‌عطيه‌ مي‌گويد: «اجماع‌ مسلمانان ‌بر اين‌ است‌ كه‌ نهي‌ از منكر بر كسي‌ كه‌ توان‌ آن‌ را دارد و در صورت‌ انجام‌ دادن ‌آن‌، از رسيدن‌ زيان‌ بر خود و بر مسلمانان‌ ايمن‌ است‌، فرض‌ مي‌باشد اما اگر بيم‌چنين‌ زياني‌ متصور بود، بايد در دلش‌ منكر را انكار نموده‌ و مرتكب‌ منكر را ترك ‌نمايد و با وي‌ آميزش‌ نكند». «چه‌ بد است‌ آنچه‌ مي‌كردند» از ترك‌ انكار آنچه‌ كه‌ انكارش‌ بر آنان‌ فرض‌ بود. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌مسعود(رض) ازرسول‌ خداص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «همانا اولين‌ نقصي‌ كه‌ در كار بني‌اسرائيل‌ وارد آمد، از آنجا ناشي‌ شد كه‌ چون‌ مردي‌ با مرد ديگري‌ روبرو مي‌شد و وي‌ را در منكري‌ مي‌ديد، به‌ او مي‌گفت‌: اي‌ مرد! از خدا پروا كن‌ و از اين‌ منكر دست‌ بردار زيرا اين‌ كار بر تو جايز نيست‌ اما همين‌كه‌ فرداي‌ آن‌ بار ديگر با همان‌ شخص ‌ملاقات‌ مي‌كرد، ارتكاب‌ منكر از سوي‌ او، وي‌ را از اين‌ كه‌ با او در يك‌جا بخورد و بياشامد و همنشيني‌ كند، بازنمي‌داشت‌ پس‌ وقتي‌ چنين‌ كردند، خداوند دلهاي‌ بعضي‌ از آنها را به‌ بعضي‌ ديگر زد (يعني‌ در ميانشان‌ بغض‌ و دشمني‌افگند) و سپس‌ لعنت‌شان‌ كرد». همچنان‌ رسول‌ خداص در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «همانا خداوند عامه‌ مردم‌ را به‌ عمل‌ خاصه‌ آنان‌ (يعني‌ اندكي‌ از آنان‌ كه‌ مرتكب ‌منكرات‌ مي‌شوند) عذاب‌ نمي‌كند تا آن‌گاه‌ كه‌ منكر را در ميان‌ خويش‌ ببينند و با وجود آن‌ كه‌ بر انكار آن‌ قادرند، آن‌ را انكار نكنند پس‌ وقتي‌ چنين‌ كردند، خداوند (خشك‌ و تر را باهم‌ مي‌سوزاند) و خاصه‌ و عامه‌ هردو را عذاب‌مي‌كند».
 
سوره مائدة آيه  80
‏متن آيه : ‏
‏ تَرَى كَثِيراً مِّنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ أَنفُسُهُمْ أَن سَخِطَ اللّهُ عَلَيْهِمْ وَفِي الْعَذَابِ هُمْ خَالِدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بسياري‌ از آنان‌ را» يعني‌: از يهوديان‌ را «مي‌بيني‌ كه‌ با كافران» يعني‌: با مشركان‌ «دوستي‌ مي‌كنند» درحالي‌كه‌ مشركان‌ بر دين‌ استوار و حقي‌ قرار ندارند «راستي‌ چه‌ زشت‌ است‌ آنچه‌ نفس‌هاي‌ آنان‌ براي‌ آنان‌ پيش‌ فرستاده‌ است» از كارنامه‌ ننگيني‌ كه‌ با آن‌ به‌ عرصه‌گاه‌ قيامت‌ وارد مي‌شوند «آن‌ چيز خشم‌گرفتن‌ الله بر آنان‌ است‌ و آنان‌ در عذاب‌ جاودانند» يعني‌: آنها در واقع‌ براي‌ خود خشم‌خداوند(ج) در آخرت‌ را پيش‌ فرستاده‌اند پس‌ چون‌ در روز قيامت‌ برانگيخته‌ شوند، در جايگاه‌ خشم‌ الهي‌ فرود مي‌آيند و اين‌، جايگاه‌ حتمي‌ آنهاست‌.
 
	سوره مائدة آيه  81
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ كَانُوا يُؤْمِنُونَ بِالله والنَّبِيِّ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِيَاء وَلَكِنَّ كَثِيراً مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر به‌ خدا و پيامبر» يعني‌: پيامبر خود، يا پيامبر آخرالزمان‌ «و آنچه‌ كه‌به‌سوي‌ او فرود آمده» از كتاب‌ «ايمان‌ مي‌آوردند» به‌ ايماني‌ خالصانه‌ بدون‌ هيچ ‌آميزه‌اي‌ از نفاق‌، در اين‌ صورت‌ «آنان‌ را» يعني‌: مشركان‌ را «به‌ دوستي ‌نمي‌گرفتند» زيرا خدا(ج) و پيامبرش‌ آنها را از دوستي‌ با مشركان‌ نهي‌ كرده‌اند پس‌ دوستي‌ با مشركان‌ خود دليل‌ نفاق‌ است‌ «ولي‌ بسياري‌ از آنان‌ فاسقند» يعني‌: ازدايره‌ ولايت‌ و طاعت‌ الله(ج) خارج‌ گرديده‌ و به‌ كفر و نفاق‌ خويش‌ استمرار مي‌دهند.
 
	سوره مائدة آيه  82
‏متن آيه : ‏
‏ لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أ