ه‌اي‌ به‌ ايشان‌ داد.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌است‌: رسول‌ خداص عمروبن‌اميه‌ ضمري‌ را همراه‌ با نامه‌اي‌ به‌سوي‌ نجاشي‌ پادشاه‌ حبشه‌ فرستاده‌ او را به‌ دين‌ حق‌ دعوت‌ كردند پس‌نجاشي‌ به‌ دنبال‌ راهبان‌ و كشيشان‌ فرستاده‌ همه‌ آنان‌ را گرد آورد، سپس‌ از جعفربن‌ابي‌طالب‌(رض) خواست‌ تا بر آنان‌ قرآن‌ بخواند، جعفر(رض) بر ايشان‌ سوره ‌«مريم» را قرائت‌ كرد پس‌ همه‌ آنان‌ ايمان‌ آوردند و چشمانشان‌ از اشك‌ لبريز شد و همانان‌اند كه‌ خداوند(ج) آيه‌: ﴿وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً﴾  را تا ﴿فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ﴾ در شأن‌ ايشان‌ نازل‌ كرد.
 
شماره سوره-اسم سوره –تعداد آيات –شماره صفحه
46-الأحقاف-35-ص502*
47-محمد-38-ص507*
48-الفتح-29-ص511*
49-الحجرات-18-ص515*
50-ق-45-ص518*
51-الذاريات-60-ص520*
52-الطور-49-ص523*
53-النجم-62-ص526*
54-القمر-55-ص528*
55-الرحمن-78-ص531*
56-الواقعة-96-ص534*
57-الحديد-29-ص537*
58-المجادلة-22-ص542*
59-الحشر-24-ص545*
60-الممتحنة-13-ص548*
61-الصف-14-ص551*
62-الجمعة-11-ص553*
63-المنافقون-11-ص554*
64-التغابن-18-ص556*
65-الطلاق-12-ص558*
66-التحريم-12-ص560*
67-الملك-30-ص562*
68-القلم-52-ص564*
69-الحاقة-52-ص566*
70-المعارج-44-ص568*
71-نوح-28-ص570*
72-الجن-28-ص572*
73-المزمل-20-ص574*
74-المدثر-56-ص575*
75-القيامة-40-ص577*
76-الإنسان-31-ص578*
77-المرسلات-50-ص580*
آيه  60
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَلاَ تَعْثَوْاْ فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هنگامي‌ كه‌ موسي‌ براي‌ قوم‌ خود در طلب‌ آب‌ برآمد» استسقاء: طلب‌ باران‌ درهنگامي‌ است‌ كه‌ آب‌ نباشد و باران‌ نيايد. آري‌! درحالي‌كه‌ آنان‌ در دشت‌ تيه‌بودند، موسي‌u برايشان‌ طلب‌ آب‌ كرد «به‌ او گفتيم: با عصايت‌ بر آن‌ سنگ‌ بزن‌» و موسي‌(ع)  اين‌ كار را كرد «آن‌گاه‌ از آن، دوازده‌ چشمه‌ جاري‌ شد» به‌عنوان‌ نشانه‌ ومعجزه‌اي‌ از سوي‌ خداوند (ج)آري‌! در هنگامي‌ كه‌ آنها آبي‌ براي‌ نوشيدن‌نداشتند، خداوند متعال‌ به‌عنوان‌ نعمتي‌ بزرگ، آبي‌ حيات‌بخش‌ را براي‌ آنان‌ ازسنگي‌ جاري‌ ساخت‌ و اين‌ سنگ‌؛ سنگ‌ مربعي‌ بود كه‌ از هر طرف‌ آن‌ سه‌ چشمه‌مي‌جوشيد و هر وقت‌ كه‌ به‌ آب‌ نياز داشتند موسي‌u با عصايش‌ بر آن‌ مي‌زد وچشمه‌ها از آن‌ روان‌ مي‌شدند و چون‌ از آب‌ بي‌نياز مي‌گشتند، چشمه‌ها خشك ‌مي‌شد «به‌گونه‌اي‌ كه‌ هر قبيله‌اي‌ مشرب‌ خود را مي‌دانست‌» مشرب: آبشخور، يعني‌ جاي‌ نوشيدن‌ آب‌ است‌. به‌ قولي: هر سبطي‌ از اسباط دوازده‌گانه‌ بني‌اسرائيل، چشمه‌اي‌ معين‌ از اين‌ چشمه‌ها داشتند كه‌ متعلق‌ به‌ آنان‌ بود و بايد به ‌غيرآن‌ رجوع‌ نمي‌كردند. اسباط: نسلهاي‌ دوازده‌گانه‌ از فرزندان‌ يعقوب‌(ع) اند. حسن‌ بصري: مي‌گويد: «آن‌ سنگ‌؛ سنگ‌ معيني‌ نبود و هر سنگي‌ را كه‌موسي‌u با عصاي‌ خويش‌ مي‌زد، آب‌ از آن‌ مي‌جوشيد و بار ديگر كه‌ برآن‌مي‌زد، آن‌ سنگ‌ خشك‌ مي‌شد. كه‌ اين‌ در ارائه‌ حجت‌، نمايانتر و در نشان‌ دادن‌قدرت‌ خداوند متعال‌ روشنگرتر است‌». آري‌! فوران‌ و جاري‌ شدن‌ آب‌ با عصاي‌موسي‌(ع)، معجزه‌ آشكاري‌ براي‌ وي‌ بود.
صاحب‌ تفسير «المنير» مي‌گويد: «معجزات‌ همه‌ از آفرينش‌ خداوند بزرگ‌ وسنت‌ جديدي‌ هستند كه‌ با عادات‌ روزمره‌ ما مغايرت‌ دارند و ميان‌ معجزه‌ واختراعات‌ علمي‌ هيچ‌گونه‌ سنخيت‌ و شباهتي‌ وجود ندارد زيرا مبناي‌ اختراعات‌علمي، قوانين‌ و فن‌ آوري‌ هاي‌ علمي‌ از طريق‌ به‌ كارگيري‌ نيروهاي‌ هستي‌ - چون‌امواج‌ فضا، هوا، انرژي، برق‌ و غيره‌ است، در حالي‌ كه‌ مبناي‌ معجزه، صنع‌ الهي‌است‌ كه‌ سنتها و قوانين‌ ساري‌ و جاري‌ بر طبيعت‌ را درهم‌ مي‌شكند». صاحب ‌«المنير» مي‌افزايد: «گفتني‌ است‌ كه‌ ميان‌ زدن‌ عصا به‌ سنگ‌ و انفجار آب‌ از آن، هيچ‌ رابطه‌ علي‌ و ايجادي‌ وجود ندارد زيرا خداوند بزرگ‌ به‌ انفجار آب‌ از سنگ ‌يا هر جاي‌ ديگري، چه‌ با عصا، چه‌ بي‌ واسطه‌ عصا نيز قادر است‌ ولي‌ پاي‌ عصاي ‌موسي‌ را به‌ ميان‌ مي‌كشد تا از يك‌سو به‌ بندگانش‌ اصل‌ ارتباط ميان‌ اسباب‌ با مسببات‌ را تعليم‌ دهد و از سوي‌ ديگر، آنان‌ را متوجه‌ اسباب‌ بسازد تا به‌ قدر توان ‌در بدست‌ آوردن‌ آن‌ بكوشند».
«از روزي‌ خداوند بخوريد و بياشاميد» يعني: به‌ آنان‌گفتيم‌؛ از من‌ و سلوي‌بخوريد و از آب‌ برجوشيده‌ از سنگ‌ خارا بياشاميد «و در زمين‌ فتنه‌ و فساد برپانكنيد» در فساد افروزي‌ پيشواي‌ ديگران‌ قرار نگيريد و نعمتها را با گردنكشي‌ پاسخ‌ندهيد، كه‌ در آن‌ صورت‌ نعمتها از شما بازپس‌ گرفته‌ مي‌شود. «عثو»: سخت‌ترين‌نوع‌ فساد است‌.
علما گفته‌ اند: در شريعت‌ ما نيز سنت‌ استسقاء (طلب‌ باران) با اظهار عبوديت‌ و ذلت‌ همراه‌ با توبه‌ نصوح، وجود دارد. جمهور علما برآنند كه: بيرون‌ رفتن‌ به‌سوي‌ مصلي‌ و خطبه‌ و نماز جزء سنت‌ استسقاء است، اما حنفي‌ها آن‌ را از سنت‌استسقاء نمي‌دانند زيرا استسقاء از نظر آنان، تنها دعاء است‌ نه‌ چيزي‌ ديگر.
 
سوره مائدة آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
و براي‌ اين‌ كه‌ كسي‌ از آيات‌ قبل‌ چنين‌ برداشت‌ نكند كه‌ ستايش‌ يادشده‌، شامل ‌همه‌ نصاري‌ است‌، خداوند متعال‌ مي‌فرمايد: «و كساني‌ كه‌ كافر شدند و آيات‌ ما را تكذيب‌ كردند، آنان‌ اهل‌ دوزخ‌ اند» پس‌ بدانيد كه‌ ثنا و ستايش‌ ذكر شده‌، از آن‌ گروه‌ خاصي‌ از نصاري‌ است‌ كه‌ اوصاف‌ فوق‌ در آنها يكجا شده‌ است‌؛ كه‌ پذيرفتن ‌اسلام‌ از سوي‌ ايشان‌ در رأس‌ آن‌ اوصاف‌ است‌.
 
	سوره مائدة آيه  87
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
از ابن‌ عباس‌(رض) دربيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌است‌: گروهي‌ ازصحابه‌ ـ كه‌ عثمان ‌بن‌ مظعون‌(رض) يكي‌ از ايشان‌ بود ـ گفتند: آلت‌هاي‌ تناسلي‌خود را قطع‌ مي‌كنيم‌ و شهوات‌ دنيا را ترك‌ نموده‌ فقط به‌ عبادت‌ و نيايش‌حق‌ تعالي‌ مشغول‌ مي‌شويم‌ و همانند راهبان‌ به‌ منظور عبرت‌گرفتن‌ و عبادت‌، در زمين‌ به‌ سير و سفر مي‌پردازيم‌! چون‌ اين‌ خبر به‌ رسول‌ خداص رسيد، آن‌ حضرتص به‌دنبال‌ ايشان‌ فرستاده‌ و شنيده‌هاي‌ خود را در اين‌ باره‌ با آنها در ميان ‌گذاشتند. آنان‌ خبر رسيده‌ را تصديق‌ كردند و گفتند