ز خدا(ج) و اطاعت‌ رسولشص «بدانيد كه‌ بر پيامبر ما جز پيام ‌رساندن‌ آشكار نيست» يعني‌: در آن‌ صورت‌، شما بر پيامبر هيچ‌ زياني‌ وارد نساخته‌ايد زيرا مأموريت‌ وي‌ فقط ابلاغ‌ آيات‌ است‌ و بس‌ بلكه‌ برخود زيان‌ رسانده‌ايد؛ چراكه‌ از تكليف‌ خويش‌ روي‌ برتافته‌ايد.
 
 سوره مائدة آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُواْ إِذَا مَا اتَّقَواْ وَّآمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ ثُمَّ اتَّقَواْ وَّآمَنُواْ ثُمَّ اتَّقَواْ وَّأَحْسَنُواْ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بر كساني‌ كه‌ ايمان‌ آوردند و اعمال‌ شايسته‌ كردند، در آنچه‌ خوردند» قبل‌ ازتحريم‌ شراب‌، از هر نوع‌ خوراكي‌ و نوشيدني‌اي‌ كه‌ ميل‌ داشتند «گناهي‌ نيست‌، چون‌ تقوا پيشه‌ كردند» يعني‌: چرا كه‌ از آنچه‌ بر آنان‌ حرام‌ گشته‌ بود؛ چون‌ شرك‌ وغيره‌، پرهيز كردند «و ايمان‌ آوردند و اعمال‌ شايسته‌ كردند و باز تقوا پيشه‌ كردند» وپرهيزگاري‌ كردند از آنچه‌ كه‌ بعدا بر آنان‌ حرام‌ شد، با وجود آن‌ كه‌ قبلا برآنان ‌مباح‌ بود «و ايمان‌ آوردند» به‌ تحريم‌ آن‌ «و باز تقوا پيشه‌ كردند» و پرهيزگاري‌كردند از آنچه‌ كه‌ بعد از آن‌ تحريم‌، بر آنان‌ حرام‌ شد و قبلا بر آنان‌ مباح‌ بود «و نيكوكاري‌ كردند» يعني‌: اعمال‌ نيك‌ انجام‌ دادند.
مراد از تقوا و ايماني‌ كه‌ در اول‌ ذكر شد؛ تحقق‌ اصل‌ تقوا و اصل‌ ايمان‌ در آنان ‌است‌، مراد از تقوا و ايماني‌ كه‌ بار دوم‌ ذكر شد؛ ثبات‌ و دوام‌ ايشان‌ بر تقوا و ايمان ‌است‌ و مراد از تقواي‌ سوم‌؛ پرهيز از ظلم‌ بر بندگان‌ و احسان‌ و مواسات‌ با آنان ‌است‌. يا مراد از تقواي‌ اول‌؛ خودداري‌ از شرك‌، مراد از تقواي‌ دوم‌؛ خودداري‌ از محرمات‌ و مراد از تقواي‌ سوم‌؛ خودداري‌ از شبهات‌ است‌ «و الله نيكوكاران‌ را دوست‌ مي‌دارد».
سبب‌ نزول‌: چون‌ آيه‌ تحريم‌ شراب‌ و قمار نازل‌ شد، گروهي‌ از صحابه‌ گفتند: چگونه‌ خواهد بود سرانجام ‌كار كساني‌ از ما كه‌ قبل‌ از تحريم‌ درگذشتند درحالي ‌كه ‌تا دم‌ مرگ‌ شراب‌ مي‌نوشيدند و تا دم‌ مرگ‌ اموال‌ به ‌دست‌ آمده‌ از قمار را مي‌خوردند و درحالي‌ مردند كه‌ اين‌ غذاهاي‌ حرام‌ در شكم‌شان‌ بود؟ پس‌آيه ‌كريمه‌ نازل‌ شد و روشن‌ ساخت‌ كه‌ چون‌ آنها قبل‌ از تحريم‌ شراب‌ و قمار درگذشته‌اند لذا بر آنان‌ گناهي‌ نيست‌ درحالي‌ كه‌ پرهيزگار هم‌ بوده‌اند.
بايسته‌ يادآوري‌ است‌ كه‌ حد شراب‌، بنابر رأي‌ جمهور فقها هشتاد شلاق ‌(دره‌) است‌.
 
	سوره مائدة آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّهُ مَن يَخَافُهُ بِالْغَيْبِ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! هرآينه‌ خداوند شما را به‌ چيزي‌ از شكار كه‌ در دسترس‌ شما و نيزه‌هاي ‌شما باشد خواهد آزمود» يعني‌: شما را به‌ چنان‌ شكار آماده‌اي‌ مي‌آزمايد كه‌ در آن‌ به‌تيراندازي‌، راندن‌ حيوانات‌ شكاري‌ و تعقيب‌ و دنبال‌ نمودن‌ آنها نيازي‌ نباشد بلكه‌ آن‌ شكارها ـ به‌ منظور آزمايشتان‌ ـ همه‌ در دسترس‌ و در برد نيزه‌هايتان‌ قرارداشته‌ باشد. آري‌! شكار يكي‌ از موارد تأمين‌ زندگي‌ مادي‌ اعراب‌ بود و خداي‌ عزوجل‌ ايشان‌ را با تحريم‌ آن‌ در حال‌ احرام‌ و در سرزمين‌ حرم‌، مورد آزمايش‌قرار داد چنان‌كه‌ بني‌اسرائيل‌ را با عدم‌ تجاوز از حدود مقرره‌ در روز شنبه‌، موردآزمايش‌ قرار داد «تا معلوم‌ بدارد كه‌ چه‌كسي‌ غايبانه‌ از وي‌ مي‌ترسد» يعني‌: خداي‌ عزوجل‌ اين‌ آزمايش‌ را ترتيب‌ خواهد داد تا به‌ علم‌ ظهور معلوم‌ بدارد كه‌ چه‌كسي ‌از شما پنهان‌ از چشم‌ مردم‌، از او پروا مي‌دارد، همان‌گونه‌ كه‌ از او در پيش‌ چشم ‌و گوش‌ مردم‌ پروا مي‌دارد زيرا پروا داشتن‌ ازخداوند(ج) به‌طور غايبانه‌ و نهان‌ ازچشم‌ و گوش‌ مردم‌، خود برهان‌ ايمان‌ است‌ «پس‌ هر كس‌ بعد از آن‌ تجاوز كند، براي‌ اوست‌ عذاب‌ دردناك» به‌جهت‌ مخالفت‌ وي‌ با امر و شرع‌ الهي‌.
مقاتل‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: اين‌ آيه‌ در عمره‌ حديبيه‌ نازل‌ شد، آن‌گاه‌ كه‌ انبوهي‌ از جانوران‌ و پرندگان‌ بر مسلمانان‌ در محل‌ اردويشان‌ درآمده‌ و آن‌ محل‌ را پوشانيدند، به‌گونه‌اي‌ كه‌ ايشان‌ در گذشته‌ چنين‌ جمع‌ انبوهي‌ از حيوانات‌ وپرندگان‌ شكاري‌ را هرگز نديده‌ بودند. همان‌ بود كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ايشان‌ را ازكشتن‌ شكار در حال‌ احرام‌ نهي‌ كرد.
بايسته‌ يادآوري‌ است‌ كه‌ اين‌ آزمايش‌ براي‌ مؤمنان‌ تا روز قيامت‌ استمرار دارد چنان‌كه‌ مي‌فرمايد:
 
آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نَّصْبِرَ عَلَىَ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنبِتُ الأَرْضُ مِن بَقْلِهَا وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُواْ مِصْراً فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَآؤُوْاْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ بني‌اسرائيل‌! نعمتم‌ را بر خود در فرود آوردن‌ من‌ و سلوي‌ به‌ يادآوريد؛ «آن‌گاه‌ كه‌» از آن‌ دلتنگ‌ شديد و «گفتيد: اي‌ موسي‌! هرگز تاب‌ تحمل‌ تنها يك‌ خوراك‌ را نداريم‌» به‌سبب‌ تكرار همه‌ روزه‌ و يكنواخت‌ بودن‌ آن‌ و نبود غذاي ‌ديگري‌ با آن‌. بدين‌سان‌ از نعمت‌ روزي‌ پاكيزه‌ و زندگي‌ گوارايي‌ كه‌ داشتيد، ملول‌ و دلتنگ‌ شديد و مشتاق‌ و آرزومند همان‌ زندگي‌ سخت‌ و طاقت ‌فرسايي‌گشتيد كه‌ قبلا بدان‌ خو كرده‌ بوديد «پس‌ از پروردگارت‌ بخواه‌ كه‌ از آنچه‌ زمين‌ ازسبزي‌ و خيار و سير و عدس‌ و پياز مي‌روياند، براي‌ ما برآورد» مراد آنها سبزي‌هاي‌خوردني‌؛ چون‌ نعناع‌ و كرفس‌ و تره‌ و امثال‌ آن‌ بود. بقل: هرگياه‌ بي‌ساقه‌، و شجر: رستني‌هاي‌ داراي‌ ساقه‌ است‌. فوم: سير و به‌ قولي‌ گندم‌ است‌. عدس‌ و پياز هم‌ كه‌معروفند. «موسي‌ گفت: آيا به‌جاي‌ چيز بهتر خواهان‌ چيز پست‌تر هستيد؟» يعني: چيزهايي‌ را كه‌ از جهات‌ متعددي‌ - چون‌ تغذي، داشتن‌ لذت، رسيدن‌ آنها ازسوي‌ خدا (ج)بي‌واسطه‌ احدي‌ از مخلوقاتش، حلال