 از جمله‌ امام‌ ابوحنيفه‌، پرداخت‌ كفاره‌ را بر تكراركننده‌ اين‌ جنايت‌، واجب‌شناخته‌اند بنابراين‌، در نزد آنان‌ جزا با تكرار شكار تكرار مي‌شود زيرا جزاي‌آخرت‌ مانع‌ وجوب‌ جزاي‌ دنيا بر وي‌ نيست‌. اما شريح‌ و سعيدبن‌ جبير گفته‌اند: او در اولين‌باري‌ كه‌ مرتكب‌ اين‌ عمل‌شد، بايد كفاره‌ بدهد، ولي‌ اگر اين‌ عمل‌ را تكرار كرد، بار دوم‌ بر وي‌ به‌ كفاره‌ حكم‌ نمي‌شود بلكه‌ به‌ وي‌ گفته‌ مي‌شود: برو كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از تو انتقام‌ مي‌گيرد! يعني‌: گناه‌ تو بزرگتر از آن‌ است‌ كه‌ با كفاره‌ جبران‌ شود.
خاطر نشان‌ مي‌شود كه‌ بر مبناي‌ احاديث‌ شريف‌، حيوانات‌ و حشرات‌ موذي ‌ذيل‌ از حكم‌ قتل‌ صيد در حالت‌ احرام‌ مستثنا هستند: 1 ـ كلاغ‌. 2 ـ زغن ‌(غليواج‌). 3 ـ عقرب‌. 4 ـ موش‌. 5 ـ سگ‌ درنده‌. و گرگ‌ نيز به‌ سگ‌ ملحق ‌مي‌شود. پس‌ در كشتن‌ آنها گناه‌ و كفاره‌اي‌ نيست‌.
 
[9] يك‌ صاع‌ (2751) گرم‌ است، و مد يك‌چهارم‌ صاع‌ است‌.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:912.txt"> آيه  96</a><a class="text" href="w:text:913.txt"> آيه  97</a><a class="text" href="w:text:914.txt"> آيه  98</a><a class="text" href="w:text:915.txt">آيه  99</a><a class="text" href="w:text:916.txt"> آيه  100</a><a class="text" href="w:text:917.txt"> آيه  101</a><a class="text" href="w:text:918.txt"> آيه  102</a><a class="text" href="w:text:919.txt">آيه  103</a></body></html>سوره مائدة آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ مَتَاعاً لَّكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُماً وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِيَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«براي‌ شما» حتي‌ در حال‌ احرام‌ نيز «شكار دريا حلال‌ شده‌ است» شكار دريا: شكار حيوانات‌ آبي‌ (آبزيان‌) است‌. مراد از دريا در اينجا: هر آبي‌ است‌ كه‌ درآن‌ شكار دريايي‌ يافت‌ مي‌شود، هرچند آن‌ آب‌، آب‌ نهر يا چاهي‌ باشد «و» همچنين‌ براي‌ شما حلال‌ شده‌ «طعام‌ دريا» طعام‌ دريا: خوردني‌اي‌ از خوردني‌هاي‌ آن‌ است‌ كه‌ دريا به‌ بيرون‌ افگند، يا بر روي‌ آب‌ آيد. اما در نزد ابوحنيفه‌، ماهي‌ مرده‌اي‌ كه‌ بر روي‌ آب‌ دريا مي‌آيد، خورده‌ نمي‌شود و بجز ماهي‌، خوردن‌ ساير حيوانات‌ دريايي‌ نيز در نزد احناف‌ روا نيست‌. ولي ‌غير احناف‌، (صيد) را در آيه‌ كريمه‌ به‌ شكاري‌ كه‌ از دريا زنده‌ گرفته‌ مي‌شود و (طعام‌) را به‌ آنچه‌ كه‌ دريا بعد از مردن‌ آن‌ را به‌ بيرون‌ مي‌افگند، تفسير كرده‌اند. آري‌! شكار و طعام‌ دريا را براي‌ شما حلال‌ گردانيديم‌ «تا براي شما منفعتي‌ باشد» و مقيماني‌ كه‌ آن‌ را به‌ طور تازه‌ مصرف‌ مي‌كنند، از آن‌ نيرو برگيرند «و براي‌ قافله» يعني‌: منفعتي‌ باشد براي‌ مسافران‌ شما كه‌ از آن‌ توشه‌ برمي‌گيرند و گوشت‌ حيوان‌ شكارشده‌ را خشك‌ مي‌كنند، يا آن‌ را در يخچالها نگهداري ‌مي‌كنند ـ چون‌ عصر حاضر ـ «ولي‌ شكار بيابان‌ بر شما حرام‌ گرديده‌ است‌، مادام ‌كه‌ محرم‌ باشيد» يعني‌: تا آن‌گاه‌ كه‌ لباس‌ احرام‌ بر تن‌ داشته‌ باشيد. همچنان‌ شكار غير محرم‌ بر محرم‌ حرام‌ است‌، اگر غير محرم‌ آن‌ را جهت‌ استفاده‌ محرم‌ شكار كرده‌ بود، مگر در رأي‌ احناف‌ كه‌ خوردن‌ شكار خشكي‌ را كه‌ به‌ وسيله‌ غيرمحرم ‌صيد شده‌ باشد؛ در هرحال‌ براي‌ محرم‌ جايز مي‌دانند، چه‌ به‌ منظور استفاده‌ وي‌ شكار شده‌ باشد، چه‌ در غير آن‌. شكار خشكي‌ شامل‌ هر حيواني‌ مي‌شود كه‌ در خشكي‌ تخم‌گذاري‌ و توليد نسل‌ نمايد، هرچند پاره‌اي‌ از اوقات‌ در دريا زندگي‌كند، چون‌ مرغابي‌ «و از خدايي‌ كه‌ نزد او محشور مي‌شويد پروا داريد» زيرا او شما را در برابر اعمالتان‌ جزا مي‌دهد.
 
	سوره مائدة آيه  97
‏متن آيه : ‏
‏ جَعَلَ اللّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَاماً لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلاَئِدَ ذَلِكَ لِتَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَأَنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند كعبه‌ را كه‌ بيت‌ الحرام‌ است‌، سبب‌ قوام‌ امور مردمان» يعني‌: مايه‌ و مدار سامان‌يابي‌ و انتظام‌ امور معاش‌ و معاد و دين‌ و دنيايشان‌ «گردانيد» زيرا در حج‌، منافع‌ و مصالحي‌ نهفته‌ است‌ كه‌ سبب‌ رونق‌ دين‌ و دنيايشان‌ مي‌شود؛ آري‌! در حج‌ نيايشگرانشان‌ به‌ اوج‌ عبوديت‌ واصل‌ مي‌شوند، خائف‌ و هراسناكشان‌ ايمن ‌مي‌شود، ضعيفشان‌ نصرت‌ داده‌ مي‌شود، تجارشان‌ در آن‌ سود مي‌برند، فقرايشان‌ در آن‌ اطعام‌ مي‌شوند و اخيرا اين‌ كه‌ خداوند(ج) مناسك‌ حج‌ را سبب‌ آباداني ‌وادي‌اي‌ غيرمزروع‌ گردانيد، وگرنه‌ در آن‌ هيچ ‌كسي‌ اقامت‌ نمي‌گزيد «و» خداوند(ج) «ماه‌ حرام‌ را» نيز سبب‌ انتظام‌ و سامان‌ يافتن‌ امور مردم‌ گردانيد، طوري‌كه‌ مردم‌ در ماههاي‌ حرام‌ ـ ذوالقعده‌، ذوالحجه‌، محرم‌ و رجب‌ ـ نه‌ خوني‌ را مي‌طلبند، نه‌ با دشمني‌ مي‌جنگند و نه‌ به‌ امر مقدس‌ و ارزش‌ مورداحترامي‌ بي‌حرمتي‌ مي‌كنند پس‌ ماههاي‌ حرام‌ ـ از اين‌ حيث‌ ـ نيز مايه‌ قوام‌ وانتظام‌ امور مردم‌ است‌. ولي‌ بايد گفت‌ كه‌: حرمت‌ قتل‌ و قتال‌ عادلانه‌ در ماههاي ‌حرام‌، در شريعت‌ ما منسوخ‌ شده‌ است‌ «و» خداوند(ج) «هدي‌ را» يعني‌: حيواناتي‌ را كه‌ به‌ مكه‌ اهدا مي‌شود «و قرباني‌هاي‌ قلاده‌دار را» نيز سبب‌ انتظام‌ امور مردم‌ گردانيد زيرا بجز منافع‌ ديگري‌ كه‌ در آنهاست‌، وقتي‌ كسي‌ حيوان‌ داراي ‌گردن‌بند (قلاده‌) را با خود همراه‌ كند، فهميده‌ مي‌شود كه‌ او عزم‌ حج‌ يا عمره‌ را دارد و بنابراين‌، كسي‌ متعرض‌ وي‌ نمي‌گردد. و قرباني‌ قلاده‌ دار را مخصوصا ياد كرد درحالي‌ كه‌ اين‌ نوع‌ قرباني‌ نيز از (هدي‌) است‌، به‌ خاطر آن‌ كه‌ ثواب‌ آن ‌بيشتر و شكوه‌ حج‌ با آن‌ جلوه‌گرتر است‌ «اين‌ بيان‌ براي‌ آن‌ است‌ تا بدانيد كه‌ الله آنچه‌ را كه‌ در آسمانهاست‌ و آنچه‌ را كه‌ در زمين‌ است‌ مي‌داند و تا بدانيد كه‌ الله  به‌ همه‌ چيز داناست» پس‌ براساس‌ حكمت‌ و علم‌ مطلق‌ خويش‌، احكام‌ را مشروع‌ مي‌گرداند.
 
	سوره مائدة آيه  98
‏متن آيه : ‏
‏ اعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ وَأَنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بدانيد كه‌ عقوبت‌ الله سخت‌ است» بر كسي‌ كه‌ احكام‌ وي‌، حرم‌ قدسي‌ وي‌ و حرمت‌ احرام‌ را سبك‌ انگارد و به‌ مقدسات‌ و ارزشهاي‌ وي‌ بي‌حرمتي‌ كند «وبدانيد كه‌ خدا آمرزنده‌ مهربان‌ است» بر تائبان‌ و بازگشت‌كنندگاني‌ كه‌ به‌ آستان‌ عفو و رحمت‌ وي‌ باز مي‌آيند.
 
سوره مائدة آيه  99
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا عَلَى الرَّسُولِ إِل