اَّ الْبَلاَغُ وَاللّهُ يَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا تَكْتُمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بر عهده پيامبر جز رساندن‌ پيغام» براي‌ شما «نيست» پس‌ اگر امتثال‌ و اطاعت‌ نكرديد، مسلما جز به‌خودتان‌ زيان‌ نرسانده‌ و جز در حق‌ خودتان‌ جنايت‌ نكرده‌ايد اما تا جايي‌كه‌ به‌ رسول‌ خداص مربوط است‌؛ ايشان‌ به‌ تكليف‌ خود عمل‌ كرده‌، دستور خداي‌ عزوجل‌ را انجام‌ داده‌ و به‌ واجب‌ تبليغ‌ قيام‌ كرده‌ است‌ پس‌براي‌ شما در كوتاهي‌ها و تقصيرهايتان‌ هيچ‌ عذري‌ نيست‌ «و خداوند آنچه‌ را آشكار مي‌كنيد و آنچه‌ را پنهان‌ مي‌داريد، مي‌داند» لذا نفاق‌ يا وفاق‌ شما بر او پنهان ‌نمي‌ماند.
 
	سوره مائدة آيه  100
‏متن آيه : ‏
‏ قُل لاَّ يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيثِ فَاتَّقُواْ اللّهَ يَا أُوْلِي الأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبرص «خبيث‌ و طيب» يعني‌: پليد و پاك‌ «برابر نيست» مراد از خبيث‌: حرام‌ و مراد از طيب‌: حلال‌ است‌. يا مراد؛ انسان‌هاي‌ بد و شرور و مردمان ‌خوب‌ و پاكند. يا مراد؛ اعمال‌ بد و اعمال‌ نيك‌ است‌. قرطبي‌ مي‌گويد: «لفظ، عام‌ است‌ و همه‌ اين‌ معاني‌ را دربر مي‌گيرد». آري‌! اين‌ دو برابر نيستند «هرچند كثرت‌ پليديها تو را به‌ شگفت‌ آورد» زيرا پليدي‌ يك‌ چيز، سود و ثمر آن‌ را از بين‌برده‌ و بركت‌ آن‌ را نابود مي‌كند «پس‌ اي‌ صاحبان‌ خرد! از الله پروا كنيد» و اعمال ‌صالحه‌ را بر كردارهاي‌ ناشايست‌ برگزينيد و از پاكان‌ و نيكان‌ مردم‌ باشيد، نه‌ از تبهكاران‌ و پليدان‌ آنها «تا رستگار شويد».
 
	سوره مائدة آيه  101
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَسْأَلُواْ عَنْ أَشْيَاء إِن تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ وَإِن تَسْأَلُواْ عَنْهَا حِينَ يُنَزَّلُ الْقُرْآنُ تُبْدَ لَكُمْ عَفَا اللّهُ عَنْهَا وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
پس‌ از آن‌ كه‌ خداوند(ج) حكم‌ شكار در حال‌ احرام‌ را بيان‌ كرد، در اينجا مؤمنان‌ را از مطرح‌ كردن‌ پرسش‌هايي‌ كه‌ به‌ انگيزه‌ گرايش‌ به‌ تحريم‌ اشيا عنوان‌ مي‌شود، نهي‌ كرده‌ و به‌ آنان‌ چنين‌ ادب‌ مي‌آموزد: «اي‌ مؤمنان‌! از آن‌ چيزهايي‌نپرسيد» كه‌ به‌ پرسيدن‌ از آنها نيازي‌ نداريد و به‌ شما در امر دينتان‌ مدد نمي‌رسانند. آري‌! از پيامبر خدا(ج) در چنين‌ مواردي‌ سؤال‌ نكنيد «زيرا اگر حقيقت‌ آنها براي‌ شما آشكار شود، شما را غمگين‌ مي‌كند» و بر شما ناخوش‌ مي‌آيد. از جهتي‌ ديگر، سؤال‌كردن‌ از امور بي‌فايده‌ و از آنچه‌ كه‌ بدان‌ نيازي‌ نيست‌، ممكن‌ است‌ سبب‌ وجوب‌ آن‌ امر بر سؤال‌كننده‌ و بر ديگران‌ شود چنان‌كه‌ يكي‌ ازروايات‌ وارده‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌، دال‌ بر اين‌ امر است‌. در اين‌ روايت‌ آمده‌است‌؛ يكي‌ از اصحاب‌ از رسول‌ خداص پرسيد: آيا حج‌ در هر سال‌ فرض‌ است؟ رسول‌ خداص خشمگين‌ شدند و فرمودند: اگر بگويم‌: آري‌! بي‌گمان‌ بر شما واجب‌ مي‌شود. همان‌ بود كه‌ آيه ‌كريمه‌ نازل‌ شد. «و اگر از آنها هنگامي‌ كه‌ قرآن ‌نازل‌ مي‌شود سؤال‌ كنيد» بدانيد كه‌ با وجود رسول‌ خداص در ميانتان‌ و نزول‌ وحي‌بر وي‌؛ «البته‌ براي‌ شما روشن‌ ساخته‌ مي‌شود» جواب‌ آن‌ سؤالتان‌؛ با پاسخ‌ رسول‌اكرم‌ص يا با نزول‌ وحي‌ در باره‌ آن‌ موضوع‌ «خدا از آنها گذشت» يعني‌: خدا(ج) از آنچه‌ در گذشته‌ سؤال‌ كرديد درگذشت‌ پس‌ ديگربار به‌ اين‌ شيوه‌ بازنگرديد. يا خدا(ج) از مكلف ‌كردنتان‌ به‌ آن‌ تكاليف‌ درگذشت‌ «و خداوند آمرزنده‌ بردبار است» و از بردباري‌ وي‌ است‌ كه‌ شما را ـ جز بعد از هشداردادنتان‌ ـ مجازات‌ نمي‌كند.
حاصل‌ معني‌ اين‌ است‌: در پيرامونتان‌ اموري‌ است‌ كه‌ قرآن‌ از آنها سكوت ‌كرده‌ و شما را در مورد آنها به‌ چيزي‌ مكلف‌ نكرده‌ است‌ پس‌، از آن‌ چيزها سؤال ‌نكنيد ولي‌ اگر به‌رغم‌ اين‌ سؤال‌ كرديد، حكم‌ آن‌ بر شما نازل‌ مي‌شود، هرچند كه‌ شما را غمگين‌ كند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «بزرگترين‌ مسلمانان‌ در ميان ‌مسلمانان‌ از نظر جرم‌، كسي‌ است‌ كه‌ از چيزي‌ سؤال‌ مي‌كند كه‌ حرام‌ نشده‌ است ‌اما به‌سبب‌ سؤال‌ وي‌ حرام‌ مي‌شود».
بعد از نزول‌ اين‌ آيه‌، صحابه‌ رسول‌ خداص به‌ اين‌ ادب‌ پايبند شدند به ‌طوري ‌كه‌ از طرح‌ سؤالات‌ بي‌فايده‌ پرهيز كرده‌ و فقط به‌ آنچه‌ كه‌ پيامبراكرم‌ص به‌ ايشان ‌ابلاغ‌ مي‌نمود، اكتفا مي‌كردند. اما بعد از عصر رسول‌ اكرمص، طرح‌ سؤالات‌ در مورد امور شرعي‌ جايز است‌ زيرا امروزه‌ ديگر بيم‌ آن‌ نمي‌رود كه‌ حلال‌ يا حرامي ‌نازل‌ شود.
 
سوره مائدة آيه  102
‏متن آيه : ‏
‏ قَدْ سَأَلَهَا قَوْمٌ مِّن قَبْلِكُمْ ثُمَّ أَصْبَحُواْ بِهَا كَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا قومي‌ پيش‌ از شما، از مانند آنها سؤال‌ كردند، باز به‌ آن‌ كافر شدند» يعني‌: كساني‌ از امت‌هاي‌ پيشين‌، سؤال‌هايي‌ مطرح‌ كردند كه‌ نيازي‌ به‌ طرح‌ آنها نبود و ضرورتي‌ ديني‌ طرح‌ آنها را ايجاب‌ نمي‌كرد اما چون‌ بر اساس‌ پرسشهاي‌ خود به ‌تكاليفي‌ مكلف‌ شدند، به‌ آن‌ تكاليف‌ عمل‌ نكردند، كه‌ نمونه‌ اين‌چنين‌ اموري‌ در آيين‌هاي‌ يهود و نصاري‌ فراوان‌ است‌.
پس‌ قاعده‌اي‌ كه‌ از اين‌ آيات‌ برمي‌آيد اين‌ است‌: از رسول‌ خداص ابتدائا چيز نوي‌ را نپرسيد اما جايز است‌ كه‌ درباره‌ آنچه‌ نازل‌ شده‌، به‌ قصد فهميدن‌ و عمل‌كردن‌ به‌ آن‌، توضيح‌ بخواهيد.
 
	سوره مائدة آيه  103
‏متن آيه : ‏
‏ مَا جَعَلَ اللّهُ مِن بَحِيرَةٍ وَلاَ سَآئِبَةٍ وَلاَ وَصِيلَةٍ وَلاَ حَامٍ وَلَكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَأَكْثَرُهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«الله هيچ‌ بحيره‌ و سائبه‌ و وصيله‌ و حامي‌اي‌ را مشروع‌ نگردانيده‌ است» بحيره‌: ماده‌شتري‌ بود كه‌ اهل‌ جاهليت‌ گوش‌ آن‌ را مي‌شگافتند و شير آن‌ را به‌ بتان ‌اختصاص‌ مي‌دادند پس‌ كسي‌ حق‌ دوشيدن‌ آن‌ را براي‌ خود نداشت‌ و شگافتن‌ گوش‌ آن‌ نشانه‌اي‌ بر اين‌ امر بود. سائبه‌: ماده‌شتري‌ بود كه‌ نذر بتان‌ مي‌كردند ورهايش‌ مي‌ساختند، يا شتر نري‌ بود كه‌ كسي‌ به‌ اين‌ نيت‌ مشروط نذر بتان‌ مي‌كردكه‌ اگر مثلا خداوند(ج) او را از بيماري‌اي‌ به‌سلامت‌ برهاند، يا او را از سفر به‌ منزل‌ و مأوايش‌ برگرداند، در اين‌ صورت‌ آن‌ شتر را آزاد بگذارد كه‌ در هر جايي ‌مي‌خواهد به‌ چرا و آب‌ برود و كسي‌ بر آن‌ سوار نشود. وصيله‌: ماده ‌شتري‌ بود كه ‌اگر دوشكم‌ مادينه‌ مي‌زاييد، به‌ خودشان‌ تعلق‌ مي‌گرفت‌ اما اگر نر