‌ خداي‌ عزوجل‌ آنان‌ را از آن‌ عذاب‌رهانيد، با خود گفتند: سجده‌اي‌ بهتر از اين‌ سجده‌ نيست‌ زيرا خداوند (ج)آن‌ راپذيرفت‌! و بعد از آن‌ نيز بر يك‌ طرف‌ بدن‌ خويش‌ سجده‌ مي‌كردند.
«و آنچه‌ را در آن‌ است، به‌خاطر بسپاريد» مراد اين‌ است‌ كه‌ تورات‌ را حفظ كنيد تا آن‌ را بدانيد و بدان‌ عمل‌ كنيد «باشد كه‌ به‌ تقوا گراييد» و با عمل‌ به‌ تورات، ازآتش‌ دوزخ‌ يا از گناهان‌ وارهيد. آري‌! هدف‌ از فروفرستادن‌ كتابهاي‌ الهي‌ عمل‌بدانهاست‌ بنابراين، صرف‌ ترتيل‌ و ترنم‌ به‌ الفاظ قرآن‌ بدون‌ انديشيدن‌ در اندرزها وعمل‌ به‌ احكام‌ آن، مفيد فايده‌اي‌ نيست، چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ابوسعيد خدري‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «إن من شر الناس رجلاً فاسقاً يقرأ القرآن، لايرعوي إلى شيء منه: بي‌گمان‌ از بدترين‌ مردم، فاسقي‌ است‌كه‌ قرآن‌ را مي‌خواند و در برابر چيزي‌ از آن‌ باز نمي‌ايستد». يعني: خواندن‌ قرآن ‌در او هيچ‌ تكان‌ و تأثيري‌ ايجاد نمي‌كند.
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:941.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:942.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:943.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:944.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:945.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:946.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:947.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:948.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:949.txt">وجه‌ تسميه‌: ﴿ سوره‌ انعام ﴾</a></body></html>سوره أنعام
آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ثُمَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِم يَعْدِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در آغاز اين‌ سوره‌، حق‌ تعالي‌ همراه‌ با ستايش‌ خود، از قدرت‌ كامله‌ خويش ‌خبر مي‌دهد، حقيقتي‌ كه‌ يگانگي‌ و شايستگي‌اش‌ براي‌ تمام‌ ستايش‌ها را اثبات‌مي‌كند پس‌ مي‌فرمايد: «ستايش‌ آن‌ خدايي‌ راست‌ كه‌ آسمانها و زمين‌ را آفريد وتاريكي‌ها و نور» يعني: سياهي‌ شب‌ و روشني‌ روز و تاريكي‌هاي‌ كفر و نور ايمان‌ «را پديد آورد» (ظلمات‌) را به‌ صيغه‌ جمع‌ اما (نور) را به‌ صيغه‌ مفرد ذكر كرد، ازآن‌رو كه‌ ظلمات‌ كفر و نفاق‌ بسيار و نور هدايت‌ يكي‌ است‌ «آن‌گاه‌ كافران‌» باوجود اين‌ حجتها و نشانه‌ها «با پروردگار خويش‌» غير وي‌ را «برابر مي‌كنند» يعني: كافران‌ بعد از مشاهده‌ اين‌ آفرينش‌ عظيم‌، بجاي‌ آن‌ كه‌ فقط حق‌ تعالي‌ را ستايش‌ كنند، نعمت‌هايش‌ را ناسپاسي‌ كرده‌، معبودان‌ باطلي‌ را با او برابر مي‌كنند و شريك‌ مي‌آورند كه‌ بر چيزي‌ از آنچه‌ كه‌ خداوند متعال‌ بدان‌ تواناست‌، قادر نيستند و اين‌، نشان‌دهنده‌ منتهاي‌ حماقت‌ و ناداني‌ و بي‌شرمي ‌آنهاست‌.
 
	آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن طِينٍ ثُمَّ قَضَى أَجَلاً وَأَجَلٌ مُّسمًّى عِندَهُ ثُمَّ أَنتُمْ تَمْتَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ آن‌ كه‌ شما را از گل‌ آفريد» مراد، آفرينش‌ آدم‌(ع) است‌ كه‌ اصل‌ و بنياد نوع‌ بشر مي‌باشد «آن‌گاه‌ اجلي‌ را مقرر داشت‌» براي‌ شما، يعني: وقت‌ مرگ‌ شما را «و نزد او ميعادي‌ معين‌ است‌» براي‌ برپاساختن‌ قيامت‌. به‌ قولي: اجل‌ اول‌؛ فاصله‌ ميان‌ آفرينش‌ انسان‌ تا مرگ‌ او و اجل‌ دوم‌؛ فاصله‌ ميان‌ مرگ‌ تا زنده‌ شدن‌ مجدد اوست‌. به‌ قولي‌ديگر: اجل‌ اول‌؛ مدت‌ عمر دنياست‌ و اجل‌ دوم‌؛ مدت‌ عمر انسان ‌تا هنگام‌ مرگ‌ وي‌ است‌ «با اين‌همه‌ شما شك‌ مي‌كنيد» يعني: با آن‌ كه‌ مشاهده ‌مي‌كنيد كه‌ از آغاز تا انتها بر شما چه‌ مي‌رود، باز هم‌ در امر بعثت‌ خويش‌، شك‌ مي‌كنيد!! آيا نمي‌دانيد؛ آن‌ ذاتي‌ كه‌ شما را از گل‌ آفريد و زندگاني‌ دانا و با خردگردانيد و براي‌ شما اين‌ حواس‌ و اين‌ اندامها را پديد آورد، سپس‌ همه‌ آنها را ازشما سلب‌ كرده‌ و شما را بعد از آن‌، مردگاني‌ بي‌جان‌ و استخوانهايي‌ پوسيده‌ وپراكنده‌ مي‌گرداند به‌طوري‌ كه‌ به‌ اصل‌ جمادي‌ خود باز مي‌گرديد؛ همان‌ ذات‌ قادر متعال‌، از برانگيختن‌ مجدد شما نيز ناتوان‌ نيست‌ و يقينا اجسام‌ شما را به‌شكل‌ اوليه‌ آن‌ برمي‌گرداند و ارواح‌ را بدان‌ بازمي‌گرداند؟!
 
	آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ اللّهُ فِي السَّمَاوَاتِ وَفِي الأَرْضِ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَجَهرَكُمْ وَيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ الله در آسمانها و در زمين‌» يعني: اوست‌ معبود، يا مالك‌، يا متصرف ‌آسمانها و زمين‌ «نهان‌ و آشكار شما را مي‌داند و نيز آنچه‌ را كه‌ عمل‌ مي‌كنيد مي‌داند» و هيچ‌ پوشيده‌اي‌ بر او پنهان‌ نيست‌.
آيات‌ سه‌گانه‌ فوق‌، در واقع‌ چون‌ مقدمه‌اي‌ براي‌ سوره‌ «انعام‌» است‌ و به ‌مضمون‌ اصلي‌ اين‌ سوره‌ كه‌ عبارت‌ از محاجه‌ با مشركان‌ و منكران‌ معاد و پايدار ساختن‌ اصول‌ عقيده‌ در نهاد بشر است‌، اشاره‌ دارد.
	آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا تَأْتِيهِم مِّنْ آيَةٍ مِّنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلاَّ كَانُواْ عَنْهَا مُعْرِضِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ آنان‌» يعني: براي‌ مشركان‌ «هيچ‌ نشانه‌اي‌ از نشانه‌هاي‌ پروردگارشان ‌نمي‌آيد» همانند معجزات‌ انبيا(ع) و ساير نشانه‌هايي‌ كه‌ از قدرت‌ حيرت‌انگيز پروردگار صادر مي‌شود «مگر اين‌ كه‌ از آن‌ روي‌ بر مي‌تافتند» بي‌آن‌ كه‌ بدان ‌كمترين‌ توجه‌ و التفاتي‌ داشته‌ باشند. آري‌! آنها از نشانه‌هايي‌ روي‌ برمي‌تابند كه‌ هر كس‌ ذره‌اي‌ عقل‌ و خرد داشته‌ باشد، نمي‌تواند در اين‌ حقيقت‌ كه‌ آنها اثر فعل‌ خداي‌ سبحان‌اند، شك‌ كند، آنها بايد به‌وسيله‌ همين‌ آيات‌ و نشانه‌ها، به‌ يگانگي ‌خداوند متعال‌ راه‌ مي‌يافتند اما اسفا! كه‌ هيچ‌ نشانه‌اي‌ از اين‌ نشانه‌ها را نديدند، جز اين‌ كه‌ از آن‌ روي‌ برتافتند. روايت‌ شده‌ است‌ كه‌: مشركان‌ مكه‌ به‌ رسول‌ خداص گفتند؛ دعاكن‌ تا ماه‌ دو نيم‌ شود، آن‌گاه‌ ما ايمان‌ مي‌آوريم‌! ايشان‌ دعاكردند و ماه‌ دونيم‌ شد، نيمي‌ از آن‌ به‌ جانب‌ كوه‌ حراء رفت‌ و نيمي‌ به‌ جانب‌ ديگر، چنان‌كه‌ ابن‌ مسعود(رض)  مي‌گويد: «من‌ كوه‌ حراء را در ميان‌ دو نيمه‌ ماه‌ ديدم‌». اما آنها با وجود مشاهده‌ اين‌ معجزه‌ ايمان‌ نياوردند و گفتند: اين‌ سحري‌ است‌ آشكار!
 
آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ فَقَدْ كَذَّبُواْ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ فَسَوْفَ يَأْتِيهِمْ أَنبَاء مَا كَانُواْ بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ تحقيق‌ آنان‌ حق‌ را» يعني: قرآن‌ را «تكذيب‌ كردند» زيرا قرآن‌ بزرگترين ‌معجزه‌ و نشانه‌ پروردگار است‌، به‌دليل‌ اين‌ كه‌ چون‌ آنها در مورد قرآن‌ به‌ معارضه ‌(تحدي‌) فراخوانده‌ شدند، از آوردن‌ مانند 