تْنَةً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ گفتند» بني‌اسرائيل: «بر خدا توكل‌ كرديم‌» و اين‌ فرمان‌ را پذيرا گشتيم‌. آن‌گاه‌ به‌ بارگاه‌ حق‌ تعالي‌ روآورده‌ و چنين‌ دعا كردند: «پروردگارا! ما را فتنه‌اي ‌براي‌ قوم‌ ستمگر مگردان‌» يعني: آنان‌ را بر ما مسلط نكن‌ تا ما را با هدف‌ برگرداندن‌ از دينمان‌ شكنجه‌ كنند. يا ما را فتنه‌اي‌ براي‌ آنان‌ نگردان‌ كه‌ ديگران‌ را به‌وسيله‌ ما بفريبند، بدين‌گونه‌ كه‌ به‌ آنان‌ بگويند: اگر اين‌ گروه‌ بر حق‌ مي‌بودند، ما هرگز بر آنان‌ مسلط نمي‌شديم‌ كه‌ اين‌گونه‌ در بندشان‌ كشيده‌ و شكنجه‌شان كنيم‌.
 
	آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» نيز بني‌اسرائيل‌ گفتند: پروردگارا! «ما را به‌ رحمت‌ خويش‌ از گروه‌ كافران ‌نجات‌ ده‌» و اين‌چنين‌اند مؤمنان‌ كه‌ با خداترسي‌ و اميد به‌ فضل‌ حق‌ تعالي‌، از او درخواست‌ عافيت‌ و نجات‌ مي‌كنند.
 
	آيه  87
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى وَأَخِيهِ أَن تَبَوَّءَا لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوتاً وَاجْعَلُواْ بُيُوتَكُمْ قِبْلَةً وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌ موسي‌ و برادرش‌ وحي‌ كرديم‌ كه‌ شما دوتن‌، براي‌ قوم‌ خود در مصر خانه‌هايي‌ ترتيب‌ دهيد» يعني: براي‌ قوم‌ خود در مصر، مساجدي‌ را به‌ منظور عبادت ‌خداي‌ متعال‌ بنا كنيد. به‌ قولي: مراد از مصر در اين‌ آيه‌، شهر اسكندريه‌ است‌ وبه‌ قولي‌ ديگر: مراد مصر قديم‌ است‌ كه‌ در جوار قاهره‌ فعلي‌ قرار داشت‌ «وخانه‌هاي‌ خود را رو به‌ قبله‌ بسازيد» يعني: مساجد خود را رو به‌ قبله‌ بسازيد.به‌ قولي: مراد خانه‌هاي‌ مسكوني‌ آنهاست‌ كه‌ مأمور شدند تا آنها را روبه‌رو و نزديك‌ همديگر بسازند زيرا در اين‌ كار مصالحي‌ وجود دارد كه‌ بر كسي‌ پنهان ‌نيست‌. بنابر قول‌ اول: مراد از قبله‌، جهت‌ بيت‌المقدس‌، يا جهت‌ كعبه‌ است‌ «و نماز را برپا داريد» همان‌ نمازي‌ كه‌ خداي‌ متعال‌ شما را به‌ اقامه‌ آن‌ فرمان‌ داده ‌است‌ «و مؤمنان‌ را بشارت‌ ده‌» اي‌ موسي‌ به‌ آنچه كه‌ خداوند(ج)  از پيروزي‌ و جانشين‌ ساختنشان‌ در زمين‌ به‌ آنان‌ وعده‌ داده‌ است‌.
 
آيه  88
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ مُوسَى رَبَّنَا إِنَّكَ آتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلأهُ زِينَةً وَأَمْوَالاً فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا رَبَّنَا لِيُضِلُّواْ عَن سَبِيلِكَ رَبَّنَا اطْمِسْ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُواْ حَتَّى يَرَوُاْ الْعَذَابَ الأَلِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و موسي‌ گفت: پروردگارا! تو به‌ فرعون‌ و اشراف‌ وي‌ زينت‌ و مالهاي‌ بسيار در زندگاني‌ دنيا داده‌اي‌» زينت: نام‌ هر چيزي‌ است‌ كه‌ ابزار آرايش‌ قرار مي‌گيرد؛ از لباس‌، وسيله‌ سواري‌، زيورات‌، فرش‌، سلاح‌ و غيره‌ «پروردگارا! تا گمراه‌ كنند از راه‌ تو» يعني: فرجام‌ كارشان‌ اين‌ بود كه‌ نعمت‌هايت‌ را، در برگرداندن‌ مردم‌ از دين‌ حقت‌ مورد بهره‌برداري‌ قراردادند «پروردگارا! اموالشان‌ را نابود كن‌» وبي‌بركت‌ و محو گردان‌ «و دلهايشان‌ را سخت‌كن‌» يعني: آنها را سنگدل‌ گردان‌ وبر دلهايشان‌ مهر بنه‌ كه‌ حق‌ را نپذيرند و به‌ استقبال‌ ايمان‌ نشتابند، به‌گونه‌اي‌ «كه‌ ايمان‌ نياورند تا عذاب‌ دردناك‌ را ببينند» يعني: ايمان‌ آنها با ديدن‌ عذابت‌ همراه‌ شود، كه‌ در اين‌ هنگام‌، ديگر ايمان‌ سودي‌ به‌ حالشان‌ ندارد.
اين‌ نفرين‌هاي‌ موسي‌(ع)  عليه‌ آنان‌، حكايتگر خشم‌ وي‌ به‌ خاطر خدا(ج)  و دينش‌، عليه‌ فرعون‌ و سران‌ قوم‌ وي‌، يعني‌ كساني‌ بود كه‌ براي‌ موسي‌(ع)  روشن‌ شده‌ بود كه‌ خيري‌ در آنان‌ نيست‌، به‌همين‌ جهت‌ بود كه‌ خداي‌ متعال‌ دعاي‌ او را اجابت‌ كرد چنان‌كه‌ مي‌فرمايد:
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1705.txt">آيه  89</a><a class="text" href="w:text:1706.txt">آيه  90</a><a class="text" href="w:text:1707.txt">آيه  91</a><a class="text" href="w:text:1708.txt">آيه  92</a><a class="text" href="w:text:1709.txt">آيه  93</a><a class="text" href="w:text:1710.txt">آيه  94</a><a class="text" href="w:text:1711.txt">آيه  95</a><a class="text" href="w:text:1712.txt">آيه  96</a><a class="text" href="w:text:1713.txt">آيه  97</a></body></html>آيه  89
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ قَدْ أُجِيبَت دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيمَا وَلاَ تَتَّبِعَآنِّ سَبِيلَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند فرمود: دعاي‌ هر دوي‌ شما اجابت‌ شد پس‌ استقامت‌ كنيد» استقامت: ثبات‌ و پايداري‌ آنها بر تمسك‌ به‌ دين‌، عدم‌ بيرون‌ رفتن‌ از دايره‌ احكام‌ آن‌ و دعا و التجايشان‌ به‌سوي‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌ «و از راه‌ جاهلان‌ پيروي‌ نكنيد» يعني: از شريعت‌ خدا(ج)  منحرف‌ نشويد؛ با پيروي‌ از كساني‌ كه‌ علم‌ و دانشي‌ در دين ‌ندارند. و هرچند كه‌ دعاكننده‌ موسي‌(ع)  بود، ليكن‌ چون‌ هارون‌(ع)  نيز به‌ دعاي ‌موسي‌(ع)  آمين‌ مي‌گفت‌، در اينجا صيغه‌ تثنيه‌ به‌ كار گرفته‌ شد.
علامه‌ ألوسي‌ در تفسير «روح‌المعاني‌» از شيخ‌ ابومنصور ماتريدي‌ نقل‌ مي‌كند كه‌ گفت: «رضا به‌ كفر از حيث‌ اين‌كه‌ كفر است‌، كفر مي‌باشد، اما رضا به‌ كفر كافر نه‌ از اين‌ حيث‌ بلكه‌ از حيث‌ اين‌ كه‌ سبب‌ عذاب‌ دردناك‌ براي‌ وي‌ است‌، كفر نيست‌ و دعاي‌ موسي‌(ع)  از همين‌ مقوله‌ دوم‌ بود».
آيه  90
‏متن آيه : ‏
‏ وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْياً وَعَدْواً حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ آمَنتُ أَنَّهُ لا إِلِهَ إِلاَّ الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَأَنَاْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بني‌اسرائيل‌ را از دريا گذرانديم‌» خداوند متعال‌ دريا را خشك‌ كرد و بني‌اسرائيل‌ را از آن‌ عبور داد و به‌ ساحل‌ رسانيد[5] «پس‌ فرعون‌ و لشكريانش‌ از راه‌ ستم‌ و تجاوز، آنان‌ را دنبال‌ كردند» بغي: ستم‌ و عدو: تجاوز است‌ «تا وقتي‌كه‌» فرعون‌ «در شرف‌ غرق‌شدن‌ قرارگرفت‌» و آب‌ تا دهانش‌ بالا آمد، «گفت: ايمان‌ آوردم‌ كه‌ هيچ‌ معبودي‌ بجز آن‌كه‌ بني‌اسرائيل‌ به‌ او ايمان‌ آورده‌اند، نيست‌» زيرا هنگامي‌ كه‌ فرعون‌ و كسانش‌ در تعقيب‌ موسي‌(ع)  و قومش‌ به‌ دريا زدند تا از همان ‌راه‌ از دريا بگذرند، آب‌ از هر دو سو به ‌هم‌ آمد و غرقشان‌ كرد، در همين‌ كشاكش ‌غرق‌ بود كه‌ فرعون‌ اين‌ سخن‌ را گفت‌. آن‌ لعين‌ صراحتا نگفت‌ كه: به‌خدا(ج)  ايمان‌ آوردم‌ زيرا هنوز در او عرقي‌ از دعواي‌ الوهيت‌ باقي‌ مانده‌ بود «و» گفت‌ «من‌ از مسلمانانم‌» يعني: از تسليم‌ شدگان‌ به‌ امر خدا(ج)  و از كساني ‌هستم