فر را تشديد مي‌كند و در آغاز؛ نفوذ و تسلط از آن‌ سردمداران‌ جرم‌ و رهبران‌ فسق‌ و عصيان‌ و اهل‌ انحراف‌ است‌ ولي‌ سرانجام‌ كار؛ فوز و فلاح‌ نهايي‌ از آن‌ اهل‌ حق‌ و ايمان‌ و استقامت‌ مي‌باشد.
 
آيه  124
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا جَاءتْهُمْ آيَةٌ قَالُواْ لَن نُّؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتَى مِثْلَ مَا أُوتِيَ رُسُلُ اللّهِ اللّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُواْ صَغَارٌ عِندَ اللّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا كَانُواْ يَمْكُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ آيتي‌ برآنان‌ بيايد» يعني: چون‌ آيتي‌ از آياتي‌ را كه‌ خداي‌ عزوجل‌ بر تو نازل‌ كرده‌ است‌، به‌ بزرگان‌ و رؤساي‌ قريش‌ خبر دهي‌، يا برايشان‌ معجزه‌اي‌ بياوري‌؛ «مي‌گويند: هرگز ايمان‌ نمي‌آوريم‌ تا آن‌گاه‌ كه‌ مانند آنچه‌ به‌ پيامبران‌ الهي‌ داده‌ شده‌، به‌ ما نيز داده‌ شود» مرادشان‌ اين‌ است‌ كه: ايمان‌ نمي‌آورند مگر آن‌ كه ‌به‌ وحي‌ و رسالت‌ برگزيده‌ شوند «خدا بهتر مي‌داند رسالتش‌ را در كجا قرار دهد» زيرا رسالت‌، مانند مناصب‌ دنيوي‌ نيست‌ كه‌ بتوان‌ آن‌ را به‌ سعي‌ وكوشش‌ و مال‌ و جاه‌ به‌دست‌ آورد، بلكه‌ فضلي‌ از جانب‌ الله(ج) و مقام‌ و منصبي ديني‌ است‌ كه‌ ضوابط و شرايط مخصوص‌ به‌ خود را دارد لذا حق‌ تعالي‌ آن‌ را به ‌هر كه‌ خواهد مي‌بخشد پس‌ بدانيد كه‌ انتخاب‌ الهي‌ براين‌ قرار گرفته‌ تا رسالت‌ را درشخص‌ محمدص، رسول‌ برگزيده‌ و محبوب‌ خويش‌ قرار دهد لذا آنچه‌ را كه‌ از شأن‌ شما نيست‌ و لياقت‌ آن‌ را نداريد، درخواست‌ نكنيد. از وائله‌بن‌اسقع‌ روايت ‌شده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «خداوند از اولاد ابراهيم‌، اسماعيل‌ را برگزيد و از قريش‌، بني‌هاشم‌ را و از بني‌هاشم‌ مرا». «به‌زودي‌ اين ‌مجرمان‌ را از جانب‌ الله صغاري‌ خواهد رسيد» صغار: خواري‌ و ذلت‌ و رسوايي‌است‌ «و عذابي‌ سخت‌ به‌سبب‌ آن‌ كه‌ مكر مي‌كردند» زيرا اين‌ سردمداران‌ نگفتند آنچه‌ راكه‌ گفتند، مگر به‌سبب‌ كبري‌ كه‌ در دلهايشان‌ وجود داشت‌.
اين‌ آيه‌ چنان‌كه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌؛ درباره‌ وليدبن‌ مغيره‌ نازل‌ شد كه‌گفت: اگر به‌راستي‌ نبوت‌ حق‌ بود، بي‌گمان‌ من‌ از محمد به‌ آن‌ سزاوارتر بودم‌ زيرا من‌ هم‌ سنا از او بزرگترم‌ و هم‌ در مال‌ و اولاد از او بيش‌ و افزونتر مي‌باشم‌!.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1083.txt">آيه  125</a><a class="text" href="w:text:1084.txt">آيه  126</a><a class="text" href="w:text:1085.txt">آيه  127</a><a class="text" href="w:text:1086.txt">آيه  128</a><a class="text" href="w:text:1087.txt">آيه  129</a><a class="text" href="w:text:1088.txt">آيه  130</a><a class="text" href="w:text:1089.txt">آيه  131</a></body></html>آيه  125
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَن يُرِدِ اللّهُ أَن يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاء كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ هركه‌ را كه‌ خدا بخواهد هدايت‌ كند، سينه‌ وي‌ را براي‌ اسلام‌ گشاده‌ مي‌كند» يعني: دلش‌ را باز و گشاده‌ مي‌كند تا اسلام‌ را با سينه‌ باز و منشرح‌ بپذيرد. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت عبدالرزاق‌، ابن‌جريرطبري‌ و غير ايشان‌ آمده‌ است: اصحاب‌ از رسول‌ خداص راجع‌ به‌ اين‌ آيه‌ پرسيدند ؛ يا رسول‌الله! چگونه‌ سينه‌ انسان‌ راه‌يافته‌ گشاده‌ مي‌شود؟ رسول‌ خداص فرمودند: «نور يقذف فيه، فينشرح له وينفسح: نوري‌ است‌ كه‌ در او افگنده‌ مي‌شود پس‌ سينه‌اش‌ از آن‌ نور، باز و گشاده‌ مي‌شود». گفتند: آيا براي‌ اين‌ گشادگي‌ و انشراح‌، نشانه‌اي‌ هم‌ هست‌ كه‌ با آن‌ شناخته‌ شود؟ فرمودند: «الإنابة‌ إلى دار الخلود، والتجافي‌ عن‌ دار الغرور، والاستعداد للموت‌ قبل‌ لقاء الموت: آري‌! نشانه‌ آن‌ رجوع‌ به‌سوي‌ سراي‌ جاودانگي‌، دل‌ بركندن‌ از سراي‌ غرور و قرار و آرام ‌نگرفتن‌ در آن‌، و آمادگي‌ براي‌ مرگ‌ قبل‌ از روبروشدن‌ با آن‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه ‌از رسول‌ خداص سؤال‌ شد: از مؤمنان‌ چه‌ كسي‌ هشيارتر و زيركتر است‌؟ فرمودند: «بيشترين‌ آنان‌ در يادآوري‌ از مرگ‌ و بيشترين‌ آنان‌ در آمادگي‌ براي ‌بعد از مرگ‌». «و هر كس‌ را كه‌» خداوند(ج) «بخواهد گمراه‌ كند، سينه‌اش‌ را تنگ ‌مي‌گرداند در نهايت‌ تنگي‌» به‌طوري‌ كه‌ در آن‌ هيچ‌ جايي‌ براي‌ ايمان‌ و هدايت‌نباشد. ابن‌كثير مي‌گويد: «يعني‌ سينه‌اش‌ را براي‌ پذيرش‌ (لااله‌ الا الله) تنگ‌مي‌گرداند تا بدانجا كه‌ اين‌ كلمه‌ طيبه‌ به‌ آن‌ وارد نمي‌شود». زجاج‌ مي‌گويد: «حرج‌، نهايت‌ تنگي‌ است‌». «چنان‌كه‌ گويي‌ به‌زحمت‌ در آسمان‌ بالا مي‌رود» زيرا كسي‌ كه‌ به‌ آسمان‌ بالا رود، به ‌دليل‌ فشار هوا و كمبود اكسيژن‌، سخت‌ احساس‌ سينه‌تنگي‌ مي‌كند، گويي‌ نزديك‌ است‌ كه‌ خفه‌ شود.
گفتني‌ است‌ كه‌ با اكتشافات‌ جديد علمي‌، روشن‌ شده‌ كه‌ اين‌ تشبيه‌ از معجزات ‌قرآن‌ كريم‌ مي‌باشد زيرا حقيقت‌ علمي‌اي‌ كه‌ اين‌ آيه‌ به‌ بيان‌ آن‌ پرداخته‌، در عصر نزول‌ قرآن‌ كريم‌ شناخته‌ شده‌ نبود. آري‌! اين‌ آيه‌، حال‌ معنوي‌ كسي‌ را كه‌ به‌سوي‌ اسلام‌ فراخوانده‌ مي‌شود ـ درحالي‌كه‌ براي‌ وي‌ گمراهي‌ مقدر شده ‌است‌ ـ به‌ حالت‌ حسي‌ كسي‌ تشبيه‌ مي‌كند كه‌ از بالا رفتن‌ به‌ سوي‌ آسمان ‌سخت‌ احساس‌ سينه‌تنگي‌ مي‌كند، گويي‌ مي‌خواهد خفقان‌ بگيرد و اين‌ معني‌ كه ‌صعود به ‌بالا سبب‌ نفس‌ تنگي‌ مي‌شود در روزگار نزول‌ قرآن‌ كريم‌ شناخته‌ شده ‌نبود. خاطر نشان‌ مي‌شود؛ آوردن‌ اين‌ آيه‌ معجز در سياق‌ اين‌ فقره‌ كه‌ با بيان ‌درخواست‌ معجزه‌ از سوي‌ مشركان‌ آغاز گرديد، پيام‌ بس‌ روشني‌ به‌ همراه‌ دارد. «اين‌گونه‌ خداوند رجس‌ را بر كساني‌ كه‌ ايمان‌ نمي‌آورند مي‌اندازد» رجس: پليدي‌ و ناپاكي‌، يا عذاب‌، يا هر چيزي‌ است‌ كه‌ فاقد خير باشد.
 
آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ وَهَذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيماً قَدْ فَصَّلْنَا الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اين‌ راه‌ پروردگار توست‌» يعني: راهي‌ كه‌ پيامبراكرمص و همراهان‌ مؤمنشان ‌بر آن‌ هستند، دين‌ پروردگار عزوجل‌ است‌ «كه‌ مستقيم‌ است‌» و هيچ‌ كجي‌ وانحرافي‌ در آن‌ نيست‌ «هرآينه‌ ما آيات‌ خود را براي‌ گروهي‌ كه‌ پند مي‌پذيرند» يعني: داراي‌ فهم‌ و درك‌ پندپذيري‌ از سوي‌ خدا و رسول‌ وي‌ هستند «به‌ روشني‌ بيان ‌كرده‌ايم‌».
 
	آيه  127
‏متن آيه : ‏
‏ لَهُمْ دَارُ السَّلاَمِ عِندَ رَ