اهنمايي‌ كند تا روان‌ و دلم‌ بدان‌ آرام‌ گيرد زيرا بارداري‌ در آغازين‌ مرحله‌، مخصوصا از زني‌ كه‌ عادت‌ ماهانه‌ وي‌ به‌سبب‌ كبر سن‌ قطع‌ شده‌، بسيار عجيب‌ و شگفت‌آسا است‌ «فرمود: نشانه‌ تو اين‌ است‌ كه‌ سه‌ شبانه‌ روز با اين‌كه‌ سالمي‌، با مردم‌ سخن‌ نمي‌گويي‌» يعني‌: در عين‌ حالي‌كه‌ صحيح‌ و سالمي‌ و چنان‌ بيماري‌اي‌ در تو نيست‌ كه‌ از سخن ‌گفتن ‌بازت‌ دارد ولي‌ در آن‌ مدت‌ قادر به‌ سخن‌ گفتن‌ نيستي‌.
 
	سوره مريم آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌» زكريا «از محراب‌» يعني‌: جاي‌ نمازخواندن‌ (مصلاي‌) خود «بر قوم‌ خويش‌ در آمد» و مردم‌ براي‌ نماز انتظار او را مي‌كشيدند «پس‌ به‌ آنان‌ اشاره‌ كرد كه ‌صبح‌ و شام‌ تسبيح‌ گوييد» يعني‌: اين‌ مطلب‌ را از طريق‌ اشاره‌ به‌ آنان‌ فهماند و نتوانست‌ آن‌ را با زبان‌ به‌ آنان‌ انتقال‌ دهد. به‌قولي‌: برايشان‌ دست‌خطي‌ نوشت‌ و در آن‌ ايشان‌ را به‌ نمازخواندن‌ صبح‌ و عصر دستور داد. به‌قولي‌ ديگر: دستور داد تا به‌ شكرانه‌ اين‌ نعمت‌، صبح‌ و شام‌ «سبحان‌الله» بگويند.
 
﴿ سوره‌ مریم ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (98) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ را به‌ سبب‌ اين‌كه‌ مشتمل‌ بر داستان‌ بارداري‌ سيدتنا مريم‌ عليهاالسلام‌ و ولادت‌ عيسي‌ (ع) است‌، «مريم‌» ناميدند. ابن‌ مسعود(رض) در بيان‌ داستان‌ هجرت‌ حبشه‌ مي‌گويد: «جعفر بن‌ ابي‌طالب‌(رض) صدر اين‌ سوره‌ را بر نجاشي‌ پادشاه‌ حبشه‌ و اصحابش‌ قرائت‌ كرد».
موضوع‌ اين‌ سوره‌ همانند ساير سوره‌هاي‌ مكي‌، مشتمل‌ بر اثبات‌ وجود خداوند(ج)و وحدانيت‌ وي‌ و اثبات‌ بعث‌ و جزا از خلال‌ بيان‌ داستانهاي‌ گروهي‌ از انبيا‡ است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2606.txt"> آيه  12</a><a class="text" href="w:text:2607.txt"> آيه  13</a><a class="text" href="w:text:2608.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:2609.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:2610.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:2611.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:2612.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:2613.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:2614.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:2615.txt"> آيه  21</a><a class="text" href="w:text:2616.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:2617.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:2618.txt"> آيه  24</a><a class="text" href="w:text:2619.txt">آيه  25</a></body></html>سوره مريم آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ يحيي‌! كتاب‌ را بگير» يعني‌: القصه‌ يحيي‌ ـ پسرخاله‌ عيسي‌(ع) ـ متولد شد و به‌ سني‌ رسيد كه‌ در آن‌ مي‌توانست‌ مورد خطاب‌ قرار گيرد پس‌ به‌ او گفتيم‌: اي ‌يحيي‌! كتاب‌ خدا ـ يعني‌ تورات‌ ـ را بگير «به‌ قوت‌» يعني‌: با جد و جهد واستواري‌ و عزم‌ و با پشت‌گرمي‌ به‌ تأييدات‌ ما «و در كودكي‌ به‌ او حكم‌ داديم‌» حكم‌: در اينجا به‌ معناي‌ حكمت‌ است‌، يعني‌ از كودكي‌ به‌ او فهم‌ و دانش‌ و بينش‌ كتاب ‌را داديم‌. به‌قولي‌: مراد از حكم‌ نبوت‌ است‌ كه‌ در دوران‌ كودكي‌ به‌ او داده‌ شد. نقل‌ است‌ كه‌: يحيي‌(ع) در هفت‌ سالگي‌ به‌ پيامبري‌ برگزيده‌ شد.
 
	سوره مريم آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ وَحَنَاناً مِّن لَّدُنَّا وَزَكَاةً وَكَانَ تَقِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از سوي‌ خويش‌ بر او رحمت‌ آورديم‌» يعني‌: يحيي‌(ع) را به‌ رحمتي‌ مخصوص ‌از نزد خويش‌ مفتخر ساختيم‌. حنان‌: رحمت‌، عاطفه‌ و محبت‌ است‌. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: به‌ او از نزد خويش‌ رحمتي‌ داديم‌ كه‌ در قلب‌ وي‌ پابرجا بود و با آن‌ بر مردم‌ ـ از جمله‌ بر پدر و مادر و نزديكانش‌ ـ شفقت‌ و عطوفت‌ مي‌ورزيد ومردم‌ را از كفر و معاصي‌ نجات‌ مي‌داد «و به‌ او زكات‌ داديم‌» مراد از زكات‌ در اينجا: طهارت‌ نفس‌ و پاكي‌ از گناه‌ و داشتن‌ بركت‌ است‌، يعني‌ او را براي‌ مردم ‌مبارك‌ گردانيديم‌ كه‌ به‌سوي‌ خير هدايتشان‌ مي‌كرد «و تقوا پيشه‌ بود» يعني‌: يحيي‌(ع) از معاصي‌ خدا(ج)پرهيزگار و مطيع‌ وي‌ بود.
 
	سوره مريم آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ وَبَرّاً بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُن جَبَّاراً عَصِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و با پدر و مادر خود نيك‌رفتار بود» و نرم‌ دل‌ و مهربان‌ «و زورگويي‌ نافرمان ‌نبود» يعني‌: در برابر والدين‌ يا در برابر پروردگارش‌، متكبر و عاصي‌ نبود.
 
	سوره مريم آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ وَسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سلام‌ بر او» يعني‌: اماني‌ از جانب‌ خدا(ج)بر يحيي‌ باد. به‌قولي‌ معني‌ اين ‌است‌؛ خداي‌ عزوجل‌ بر او سلام‌ گفت‌ در: «روزي‌ كه‌ متولد شد» يعني‌: او در روز تولدش‌ از اين‌كه‌ شيطان‌ به‌ وي‌ گزندي‌ رسانده‌ و او را لمس‌ كند، در امان‌ وسلامتي‌ بود «و روزي‌ كه‌ مي‌ميرد» از فتنه‌ قبر و وحشت‌ برزخ‌ در امان‌ است‌ «وروزي‌ كه‌ زنده‌ برانگيخته‌ مي‌شود» نيز از هول‌ و هراس‌ عرصات‌ محشر در امان‌ است‌. به‌ قولي‌: وحشتناك‌ترين‌ حالاتي‌ كه‌ انسان‌ در آن‌ قرار مي‌گيرد، همين‌ سه‌ حالت ‌است‌:
1 ـ روزي‌ كه‌ متولد مي‌شود؛ زيرا در آن‌ روز از جايگاهي‌ كه‌ در آن‌ قرار و آرام ‌داشته‌ است‌، بيرون‌ مي‌آيد.
2 ـ روزي‌ كه‌ مي‌ميرد؛ زيرا او در آن‌ روز كساني‌ را مي‌بيند كه‌ قبلا آنان‌ را نمي‌شناخته‌ و با احكام‌ و قضايايي‌ روبرو مي‌شود كه‌ پيش‌تر با آنها آشنايي‌ نداشته ‌است‌.
3 ـ روزي‌ كه‌ برانگيخته‌ مي‌شود؛ زيرا با هول‌ و هراس‌ روز قيامت‌ روبرو مي‌شود. پس‌ يحيي‌(ع) در اين‌ سه‌ حالت‌ در امان‌ است‌: از آسيب‌ شيطان‌ در روز ولادت‌، از عذاب‌ قبر در وقت‌ مردن‌ و از هول‌ و عذاب‌ در روز قيامت‌.
يحيي‌(ع) در شريعت‌ موسوي‌ عالمي‌ كامل‌ نيز بود، مردم‌ را به‌ توبه‌ از گناهان ‌فرامي‌خواند و آنان‌ را در رودخانه‌ اردن‌ براي‌ توبه‌ از گناهان‌ غسل‌ مي‌داد، كه ‌نصاري‌ به‌ اين‌ روش‌ وي‌ اقتدا كردند و او را «يوحناي‌ معمدان‌» مي‌نامند.
نقل‌ است‌ كه‌ يكي‌ از حكام‌ فلسطين‌ به‌ نام ‌«هيرودس‌» دختر برادري‌ بسيار زيبا به‌نام‌ «هيروديا» داشت‌ پس‌ خواست‌ تا دختر برادرش‌ را به‌ عقد خود درآورد ولي ‌يحيي‌(ع) به‌دليل‌ حرام ‌بودن‌ اين‌ ازدواج‌ با آن‌ موافقت‌ نكرد، «هيرودس‌» عموي‌ دختر از بس‌ كه‌ مفتون‌ و شيفته‌ او بود از او خواست‌ تا هر آرزويي‌ كه‌ دارد با وي ‌در ميان‌ گذارد تا آرزويش‌ را برآورده‌ كند، آن‌ دختر با توطئه‌ و تحريك‌ مادرش‌ سر يحيي‌(ع) را از وي‌ خواست‌ و او هم‌ يحيي‌(ع) را به‌ شهادت‌ رساند. و چون‌ خبر شهادت‌ وي‌ به‌ عيسي‌(ع) رسيد، او دعوتش