: ‏
‏ فَأَجَاءهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْياً مَّنسِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ درد زايمان‌ او را به‌سوي‌ تنه‌ درخت‌ خرمايي‌ كشانيد» يعني‌: درد زايمان ‌مريم‌ را ناچار و ناگزير از پناه‌ بردن‌ به‌ تنه‌ درخت‌ خرماي‌ خشكي‌ گردانيد، گويي‌ او در طلب‌ چيزي‌ بود تا بر آن‌ تكيه‌ داده‌ و به‌ آن‌ درآويزد چنان‌كه‌ زن‌ باردار در هنگام‌ شدت‌ درد زايمان‌ به‌ هر چيز ممكني‌ درمي‌آويزد و چنگ‌ مي‌زند. مخاض‌: درد زايمان‌ و حالت‌ ولادت‌ است‌ «گفت‌» مريم‌ عليهاالسلام‌ «اي‌ كاش‌ پيش‌ از اين‌ مرده‌ بودم‌» مريم‌ آرزوي‌ مرگ‌ كرد زيرا از آن‌ ترسيد كه‌ به‌ وي‌ در عفت‌ و دينش ‌بدگمان‌ شوند. اين‌ آيه‌ دليل‌ بر جايز بودن‌ آرزوي‌ مرگ‌ در هنگام‌ فتنه‌ است‌ زيرا مريم‌ دانست‌ كه‌ با اين‌ نوزاد، به‌ فتنه‌ مردم‌ مبتلا مي‌شود «و» اي‌ كاش‌ «يك‌باره ‌فراموش‌ شده‌ بودم‌» نسي‌: چيز بي‌ارزشي‌ است‌ كه‌ از شأن‌ آن‌ اين‌ است‌ تا فراموش‌ شود زيرا از فقدان‌ آن‌ هيچ‌ تألمي‌ دست‌ نمي‌دهد، مانند گم‌ كردن‌ ميخ‌، ريسمان‌، كفش‌ كهنه‌ و امثال‌ آن‌ كه‌ مردم‌ عادتا به‌ آنها هيچ‌ ارزشي‌ نمي‌دهند.
 
	سوره مريم آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ او را از زيرپاي‌ او ندا داد» يعني‌: چون‌ جبرئيل‌(ع) اين‌ سخن‌ مريم ‌عليهاالسلام‌ را شنيد، او را از فرودست‌ وي‌ ندا داد زيرا جبرئيل‌(ع) در زير آن‌ تل‌ يا در زير آن‌ درخت‌ خرما بود. به‌قولي‌: منادي‌ خود عيسي‌(ع) بود و مادرش‌ را چنين ‌ندا داد؛ «كه‌ اندوه‌ مخور، بي‌گمان‌ پروردگارت‌ از زيرپاي‌ تو جوي‌ آبي‌ پديد آورده‌ است‌» سري‌: جوي‌ آب‌ كوچكي‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از فرودست‌ مريم ‌برايش‌ جاري‌ كرد تا از آن‌ بياشامد. به‌قولي‌: مراد از سري‌ در اينجا عيسي‌(ع) است ‌زيرا به‌ مردان‌ بزرگ‌ و باعظمت‌، سري‌ مي‌گويند.
 
	سوره مريم آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و تنه‌ درخت‌ خرما را به‌سوي‌ خويش‌ بجنبان‌» يعني‌: تنه‌ درخت‌ خرما را بگير وآن‌ را به‌سوي‌ خود بتكان‌ «بر تو خرماي‌ تازه‌اي‌ از درخت‌ مي‌ريزاند» رطب‌ جني‌: خرماي‌ تازه‌اي‌ است‌ كه‌ آماده‌ چيدن‌ باشد. يعني‌: بر تو رطب‌ تازه‌ پاكيزه‌ مي‌ريزاند. عمروبن‌ ميمون‌ مي‌گويد: «براي‌ زنان‌ در حال‌ نفاس‌ (زايمان‌) چيزي‌ بهتر از رطب‌ نيست‌». در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ علي‌(ع) از رسول‌ خداص آمده ‌است‌ كه‌ فرمودند: «عمه‌ خود درخت‌ خرما را گرامي‌ بداريد زيرا درخت‌ خرما از همان‌ گلي‌ آفريده‌ شد كه‌ آدم‌(ع) از آن‌ آفريده‌ شد...».
آري‌! مريم‌ (علیهاالسلام) قبل‌ از ولادت‌ عيسي‌ بي‌ كسب‌ و كار از سوي‌ حق‌ تعالي‌ روزي ‌پاك‌ بهشتي‌ داده‌ مي‌شد[1] و اين‌ گراميداشت‌ و تجليلي‌ مخصوص‌ برايش‌ بود اما چون‌ عيسي‌(ع) را به‌دنيا آورد، مأمور به‌ تكاندن‌ درخت‌ خرما شد. علما در توجيه‌ اين‌ امر گفته‌اند: مريم‌ قبل‌ از ولادت‌ عيسي‌(ع) تماما مشغول‌ عبادت‌ حق‌ بود اما بعد از ولادت‌، دل‌ وي‌ به‌ دوستي‌ عيسي‌(ع) نيز مشغول‌ شد، از اين‌ جهت‌ به‌ كسب‌ وتلاش‌ در جهت‌ به‌دست ‌آوردن‌ روزي‌ مأمور گشت‌.
علما با اين‌ آيه‌ استدلال‌ كرده‌اند بر اين‌كه‌: هرچند فراهم‌ آمدن‌ رزق‌ حتمي ‌است‌ ولي‌ خداوند(ج)آن‌ را به‌ سعي‌ و تلاش‌ خود انسان‌ وابسته‌ ساخته‌ است‌ زيرا كسب‌ و كار، سنت‌ خداوند متعال‌ در بندگانش‌ مي‌باشد و اين‌ سنت‌ با توكل‌ در تضاد و تعارض‌ نيست‌ زيرا توكل‌ بعد از توسل‌ به‌ اسباب‌ است‌.
 
[1] نگاه‌ كنيد به‌ «آل‌عمران/‌37».	آيه  209
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِن زَلَلْتُمْ مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْكُمُ الْبَيِّنَاتُ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر دچار لغزش‌ شديد» و پاي‌ شما از رفتن‌ به‌ راه‌ حق‌ لنگيد و از آن‌ انحراف‌ ورزيده‌ و به‌ راههاي‌ شيطان‌ گرايش‌ پيدا كرديد «پس‌ از آن‌ كه‌ براي‌ شما دلايل‌ آشكارآمد» بر اين‌ كه‌ ورود به‌ اسلام، يگانه‌ انتخاب‌ بر حق‌ است‌ «بدانيد كه‌ خداوند غالب‌» است‌ و انتقام‌گرفتن‌ از شما او را عاجز نمي‌گرداند «حكيم‌ است‌» و جز به‌حق‌ انتقام‌ نمي‌گيرد.
مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ گفته‌اند: اين‌ آيه‌ كريمه‌ درباره‌ عبدالله بن‌سلام‌ و يارانش‌ از يهود كه‌ به‌ اسلام‌ مشرف‌ شده‌ بودند نازل‌ شد، هنگامي‌ كه‌ آنان ‌روز شنبه‌ را بزرگ‌ داشتند و از گوشت‌ و شير شتر اظهار كراهت‌ كردند و گفتند: يارسول‌الله! روز شنبه‌ روزي‌ است‌ كه‌ ما آن‌ را بزرگ‌ مي‌داريم، پس‌ به‌ ما بزرگداشت‌ آن‌ را اجازه‌ دهيد، تورات‌ نيز كتاب‌ خداوند(ج) است، لذا به‌ ما اجازه‌ دهيد تا شبانگاه‌ به‌ قرائت‌ آن‌ بپاخيزيم‌! اين‌ بود كه‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2621.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:2622.txt"> آيه  27</a><a class="text" href="w:text:2623.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:2624.txt"> آيه  29-30</a><a class="text" href="w:text:2625.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:2626.txt"> آيه  32</a><a class="text" href="w:text:2627.txt"> آيه  33</a><a class="text" href="w:text:2628.txt"> آيه  34-35</a><a class="text" href="w:text:2629.txt"> آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2630.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2631.txt">آيه  38</a></body></html>سوره مريم آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَيْناً فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌» از اين‌ رطب‌ و از اين‌ آب‌ گوارا «بخور و بياشام‌ و ديده‌ آسوده‌دار» يعني‌: روانت‌ را آرام‌ و مطمئن‌ بدار و غم‌ و اندوه‌ را از خود بران‌ «پس‌ اگر كسي‌ از آدميان‌ را ديدي‌، بگو: هرآينه‌ من‌ براي‌ خداي‌ رحمان‌ روزه‌ نذر كرده‌ام‌» مراد از روزه‌ در اينجا؛ روزه‌ سكوت‌ است‌ «و امروز هرگز با هيچ‌ انساني‌ سخن‌ نخواهم‌ گفت‌» مرادش‌ اين‌ بود كه‌ بعد از دادن‌ اين‌ خبر به‌ آنها، با هيچ‌ يك‌ از آنها سخن‌ نخواهد گفت‌. به‌ قولي‌: حتي‌ او اين‌ خبر را نيز با تلفظ كلمات‌ به‌ آنان‌ نداد بلكه‌ با اشاره‌ مفيد و قابل‌ فهم‌ اين‌ امر را به‌ آنان‌ فهماند. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ روزه‌ سكوت‌ در ديانت‌هاي‌ پيشين‌ مشروع‌ بود ولي‌ در اسلام‌ مشروعيت‌ ندارد و سنت ‌اسلام‌، سكوت ‌كردن‌ از زشتگويي‌ است‌.
 
سوره مريم آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يَا مَرْيَمُ لَقَدْ جِ