اني‌ كه‌ به‌ وحي ‌نازل‌ شده‌ الهي‌ داشتند، هنگامي‌ كه‌ جبرئيل‌(ع) وحي‌ مي‌آورد، شتاب‌ كرده‌ و پيش‌از آن‌كه‌ او از وحي‌ فارغ‌ شود، به‌ خواندن‌ آياتي‌ كه‌ در آن‌ لحظه‌ بر ايشان‌ درحال ‌نزول‌ بود، مبادرت‌ مي‌كردند پس‌ خداي‌ متعال‌ ايشان‌ را از اين‌ كار نهي‌ كرد. نظير اين‌ آيه‌ است‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌ در سوره‌ قيامت‌: (‏ لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ ‏) (به‌خواندن‌ قرآن‌ زبان‌ خود را حركت‌ نده‌ تا به‌ آن‌ شتاب‌ ورزي‌) «قيامت/‌16». به‌قولي ‌معني‌ اين‌ است‌: وحي‌ را به‌ مردم‌ قبل‌ از آن‌كه‌ بيان‌ تأويل‌ و توجيه‌ آن‌ بر تو فرود آيد، اعلام‌ نكن‌ «و بگو: پروردگارا! بر دانشم‌ بيفزاي‌» يعني‌: از پروردگارت ‌درخواست‌ كن‌ كه‌ بر دانشت‌ بيفزايد. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص چنين‌ دعا مي‌كردند: «اللهم‌ أنفعني‌ بما علمتني‌ وعلمني‌ ما ينفعني‌، وزدني‌ علما والحمد لله‌ علي‌ كل‌ حال‌ وأعوذ باالله‌ من‌ حال‌ أهل‌ النار: بار خدايا! مرا ازآنچه‌ به‌ من‌ آموخته‌اي‌، بهره‌مند گردان‌، آنچه‌ را مايه‌ بهره‌مندي‌ من‌ است‌ به‌ من ‌بياموزان‌ و بر دانشم‌ بيفزاي‌ و ستايش‌ در هر حال‌ از آن‌ خداوند است‌ و به‌ خداوند عزوجل‌ پناه‌ مي‌برم‌ از حال‌ اهل‌ دوزخ‌».
آيه‌ كريمه‌ به‌ تحصيل‌ علم‌ و پيمودن‌ مدارج‌ عاليه‌ آن‌ ـ تا هر پايه‌اي‌ كه‌ خدا(ج) بخواهد ـ ترغيب‌ مي‌كند زيرا مرتبه‌ علم‌، بلندترين‌ مرتبه‌هاست‌ و درياي‌ علم‌ چنان ‌پرگستره‌ است‌ كه‌ هيچ‌ انساني‌ آن‌ را نمي‌تواند درنوردد. نسفي‌ به‌ نقل‌ از علما مي‌گويد: «خداي‌ عزوجل‌ پيامبرش‌ را در هيچ‌ چيزي‌ به‌ افزون‌ طلبي‌ فرمان‌ نداد، جز در طلب‌ علم‌».
	سوره طه آيه  115
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌يقين‌ پيش‌ از اين‌ به‌سوي‌ آدم‌ حكم‌ فرستاديم‌» يعني‌ به‌ آدم‌(ع) پيش‌ از بخشيدن‌ فرزندان‌ به‌ وي‌ امر و سفارش‌ كرديم‌ كه‌ از آن‌ درخت‌ معين‌ نخورد «ولي ‌فراموش‌ كرد» عمل‌ به‌ عهدي‌ را كه‌ در باره‌ آن‌ به‌ وي‌ حكم‌ صادر كرده‌ بوديم‌ وآنچه‌ را كه‌ از او در مورد آن‌ پيمان‌ گرفته‌ شده‌ بود لذا از آن‌ درخت‌ معين‌ خورد «و براي‌ او عزمي‌ استوار نيافتيم‌» عزم‌ در لغت‌: متعهد ساختن‌ نفس‌، مصمم‌ شدن‌ بر انجام‌ كاري‌ و به‌اجرا گذاشتن‌ باورها در هر امري‌ است‌. البته‌ آدم‌(ع) خود را به‌ اين امر كه‌ از آن‌ درخت‌ معين‌ نخورد، ملزم‌ و مصمم‌ گردانيده‌ بود و بدان‌ تعهد سپرده ‌بود اما چون‌ شيطان‌ وي‌ را وسوسه‌ كرد، طبيعتش‌ نرم‌ و منفعل‌ و عزمش‌ سست‌ وشكننده‌ شد و ضعف‌ بشري‌ دامنگير وي‌ گشت‌ لذا نتوانست‌ از نخوردن‌ ميوه‌ آن‌ درخت‌ شكيبايي‌ كند. يا معني‌ اين‌ است‌: آدم‌ را در مخالفت‌ با امر خويش‌، مصمم ‌و داراي‌ عزم‌ استواري‌ نيافتيم‌ بلكه‌ اين‌ كار وي‌ از روي‌ فراموشي‌ و نسيان‌ بود.
 
	سوره طه آيه  116
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كن‌ هنگامي‌ را كه‌ به‌ فرشتگان‌ گفتيم‌: براي‌ آدم‌ سجده‌ كنيد پس‌ بجز ابليس‌ كه ‌سر باز زد، همه‌ سجده‌ كردند» تفسير نظير اين‌ آيه‌ كريمه‌ در سوره‌ «بقره‌/ 34» گذشت‌.
 
	سوره طه آيه  117
‏متن آيه : ‏
‏ فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ گفتيم‌: اي‌ آدم‌! درحقيقت‌، اين‌ ابليس‌ براي‌ تو و همسرت‌ دشمني ‌است‌» خطرناك‌ زيرا نه‌ برايت‌ سجده‌ كرد و نه‌ به‌ فضلتان‌ معترف‌ شد «پس‌ زنهار تا شما را از بهشت‌ بيرون‌ نكند كه‌ آن‌گاه‌ در رنج‌ افتي‌» در زمين‌ چرا كه‌ در زمين‌ همه‌ چيز بسان‌ بهشت‌ آماده‌ نيست‌ و تو در زمين‌ گزيري‌ از آن‌ نداري‌ كه‌ در كار به‌دست‌ آوردن‌ اسباب‌ زندگاني‌؛ مانند كشاورزي‌، دامداري‌، بنايي‌ و غيره‌، هرگونه‌ رنجي‌ را به‌ جان‌ بخري‌ در حالي‌كه‌ در بهشت‌ از اين‌ خبرها نيست‌ و آنجا همه‌ چيز بي‌رنج‌ و زحمت‌ فراهم‌ است‌. دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ فقط از افتادن ‌آدم‌(ع) در رنج‌ و مشقت‌ سخن‌ گفت‌، نه‌ از همسرش‌؛ اين‌ است‌ كه‌ مرد مسئول ‌تأمين‌ هزينه‌ زندگي‌ و انفاق‌ بر زنش‌ مي‌باشد و اوست‌ كه‌ بايد تلاش‌ بيشتر بنمايد.
 
سوره طه آيه  118
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت‌ براي‌ تو در بهشت‌ اين‌» امتياز «هست‌ كه‌ نه‌ در آن‌ گرسنه‌ مي‌شوي‌ و نه‌ برهنه‌ مي‌ماني‌» يعني‌: تو در بهشت‌ از انواع‌ برخورداريها و بهره‌مندي‌ها مستفيد و از انواع‌ نعمت‌ها ـ چون‌ خوردني‌هاي‌ لذت ‌بخش‌ و گوارا و پوشيدني‌هاي‌ فاخر و تن‌آرا ـ متنعم‌ مي‌گردي‌.
 
	سوره طه آيه  119
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هم‌ اين‌كه‌ در آنجا نه‌ تشنه‌ مي‌گردي‌ و نه‌ گرمازده‌ آفتاب‌» چنان‌كه‌ تشنگي‌ و گرمازدگي‌، ساكنان‌ زمين‌ را آزار مي‌دهد لذا در بهشت‌ از اين‌ تيره‌بختي‌ها هيچ‌ اثري‌ نيست‌. و اساس‌ رنجها و نگون‌بختي‌هاي‌ دنيا منوط است‌ به‌: سير و سيراب ‌كردن‌ شكم‌، پوشاندن‌ تن‌ و مسأله‌ مسكن‌.
 
	سوره طه آيه  120
‏متن آيه : ‏
‏ فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ شيطان‌ به‌سوي‌ وي‌ وسوسه‌ انداخت‌» يعني‌: شيطان‌ با آدم‌ و حوا به‌گونه ‌پنهاني‌ وارد گفت‌وگو شد و «گفت‌: اي‌ آدم‌! آيا تو را به‌ درخت‌ جاودانگي‌» يعني‌: درختي‌ كه‌ هر كس‌ از آن‌ بخورد، اصلا نمي‌ميرد و «بر ملكي‌ كه‌ زايل‌ نمي‌شود» و به‌پايان‌ نمي‌رسد؛ «راهنمايي‌ كنم‌؟» البته‌ اين‌ سخن‌ از سوي‌ ابليس‌ ـ عليه ‌اللعنه‌ ـ دروغي‌ بيش‌ نبود تا آن‌دو را اندك‌اندك‌ و نرم‌نرم‌، به‌سوي‌ معصيت‌ خداي‌ سبحان ‌بكشاند.
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ اين‌ دو گرايش‌؛ يعني‌ گرايش‌ به‌ جاودانگي‌ و گرايش‌ به‌فرمانروايي‌، دو گرايش‌ عميق‌ و ريشه‌ دار در طبيعت‌ بشر است‌ كه‌ شيطان‌ از آنها در وسوسه‌ آدم‌ و حوا در بهشت‌ بهره‌برداري‌ كرد و او هميشه‌ از همين‌ دو گرايش‌ بهره‌ مي‌برد تا انسان‌ را از پيام‌ الهي‌ و كتاب‌ وي‌ دور گرداند.
	سوره طه آيه  121
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ الْجَنَّةِ وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى ‏
 
‏ترجمه :