 ‏
«آن‌گاه‌» آدم‌ و حوا «از آن‌ درخت‌ خوردند پس‌ بر آنان‌ شرمگاههايشان‌ نمايان ‌شد» تفسير نظير اين‌ آيه‌ و مابعد آن‌ در سوره‌ «اعراف‌» گذشت‌ «و شروع‌ كردند به‌چسبانيدن‌ برگهاي‌ بهشت‌ بر خود» يعني‌: برگهاي‌ درختان‌ بهشت‌ را به‌ هم‌ وصله‌ مي‌زدند تا عورت‌ خود را بپوشانند. به‌ قولي‌: آن‌ دو شروع‌ به‌ چسبانيدن‌ برگ‌هاي ‌درخت‌ انجير بر خود كردند «و اين‌ گونه‌ آدم‌ به‌ پروردگار خود عصيان‌ ورزيد و راه‌ را گم ‌كرد» يعني‌: آدم‌ با خوردن‌ از آن‌ درخت‌، خداوند متعال‌ را نافرماني‌ كرده‌ به‌بيراهه‌ رفت‌ و راه‌ صواب‌ را گم‌ كرد. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: با فرودآورده‌ شدن‌ به‌دنيا زندگي‌ گواراي‌ آدم‌ بر وي‌ تيره‌ وتار شد.
 
	آيه  225
‏متن آيه : ‏
‏ لاَّ يُؤَاخِذُكُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِيَ أَيْمَانِكُمْ وَلَكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند شما را به‌ سوگندهاي‌ لغوتان‌ مؤاخذه‌ نمي‌كند» سوگندلغو: در نزد شافعي‌ سوگندي‌ است‌ كه‌ شخص‌ در اثناي‌ سخن‌گفتن‌ خويش‌، از روي‌ عادت‌ و بي‌اختيار - نه‌ به‌قصد سوگندخوردن‌ - بر زبان‌ مي‌آورد، همچنان‌ در شوخي‌ها ومزاح‌ها... چون‌ گفتن: آري‌ والله! نه‌ والله! كه‌ چنين‌ سوگندي‌ لغو و بيهوده‌ است، يعني: نه‌ گناهي‌ برآن‌ مترتب‌ است، نه‌ حكم‌ سوگندشكني‌ و نه‌ كفاره‌اي‌ زيرا اين‌درحقيقت‌ سوگند نيست‌. ولي‌ در رأي‌ جمهور (ابوحنيفه، مالك‌ و احمد ): سوگند لغو آن‌ است‌ كه‌ شخص‌ بر چيزي‌ سوگند مي‌خورد، به‌ اين‌ گمان‌ كه‌ آن‌ چيزرخ‌ داده‌ است، سپس‌ در واقع‌ امر، خلاف‌ آن‌ آشكار مي‌شود، پس‌ چنين‌سوگندي‌ كفاره‌ ندارد، اما آنچه‌ كه‌ بدون‌ قصد سوگند خوردن‌ بر زبان‌ جاري‌مي‌شود، در نزد آنان‌ كفاره‌ دارد. صاحب‌ تفسير «المنير» رأي‌ اول‌ را ترجيح‌ داده ‌زيرا خداوند متعال‌ سوگند را به‌ دو قسم‌ تقسيم‌ نموده: يكي‌ سوگند لغو و ديگري ‌آنچه‌ كه‌ به‌ قصد صادر مي‌شود و فقط در صورت‌ دوم‌ فرموده‌ است: «وليكن‌مؤاخذه‌ مي‌كند شما را به‌ آنچه‌ كه‌ قصد كرده‌ است‌ دلهاي‌ شما و خداوند آمرزنده‌» است، يعني: سوگند لغو را مي‌آمرزد، از آنجا كه‌ شما را بر آنچه‌ كه‌ بدون‌ قصد برزبان‌ مي‌آوريد، مؤاخذه‌ نمي‌كند و از آنجا كه‌ براي‌ شما در سوگندهاي‌ قصدي‌ وعمدي‌ نيز - با پرداخت‌ كفاره‌ - راهي‌ به‌ سوي‌ حانث شدن‌ (سوگندشكستن) قرارداده‌است‌ «بردبار است‌» و به‌ مجازات‌ شما شتاب‌ نمي‌كند.
 
سوره طه آيه  122
‏متن آيه : ‏
‏ ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«سپس‌» بعد از آن‌كه‌ آدم‌ از آن‌ معصيت‌ توبه‌ كرد و از پروردگارش‌ به‌ خاطر ارتكاب‌ آن‌ آمرزش‌ طلبيد و اعلام‌ كرد كه‌ با اين‌ معصيت‌ بر خويشتن‌ خويش‌ ستم ‌كرده‌ است‌ «پروردگارش‌ او را برگزيد» و به‌ خود نزديك‌ ساخت‌ «پس‌ به‌ رحمت ‌بازگشت‌ بر وي‌» يعني‌: حق‌ تعالي‌ توبه‌ او را از معصيتش‌ پذيرفت‌ و بر او بخشود «و هدايتش‌ كرد» به‌سوي‌ توبه‌ و مغفرت‌.
 
	سوره طه آيه  123
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعاً بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فرمود» حق‌ تعالي‌ به‌ آدم‌ و حوا «شما هردو، از بهشت‌ فرود آييد» به‌سوي ‌زمين‌ «برخي‌ دشمن‌ برخي‌ ديگر» يعني‌: در حالي‌ كه‌ برخي‌ از شما گروه‌ بشر در دنيا در امر معاش‌ و مانند آن‌ از امور، دشمن‌ برخي‌ ديگر هستيد و به‌سبب‌ اين‌ دشمني‌، در ميان‌ شما جنگ‌ و خونريزي‌ و كشمكش‌ پديد مي‌آيد «پس‌ اگر براي‌ شما از جانب‌ من‌ رهنمودي‌ رسد» با ارسال‌ پيامبران(ع) و فروفرستادن‌ كتابها؛ در آن‌ صورت‌ «هر كس‌ از هدايتم‌ پيروي‌ كند، نه‌ گمراه‌ مي‌شود» در دنيا «و نه‌ رنج‌ مي‌كشد» با تيره‌بخت‌ شدن‌ در آخرت‌.
 
	سوره طه آيه  124
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هر كس‌ از ذكر من‌ روبگرداند» يعني‌: هر كس‌ از دين‌ من‌، تلاوت‌ كتاب‌ من‌ وعمل‌ به‌ آنچه‌ كه‌ در آن‌ است‌، دل‌ بگرداند «درحقيقت‌، زندگي‌ تنگ‌ و سختي‌ خواهد داشت‌» يعني‌: بي‌گمان‌ در اين‌ دنيا زندگي‌ تنگ‌ و دشواري‌ خواهد داشت‌ زيرا او از آرامش‌ روان‌ و انشراح‌ صدر بي‌بهره‌ مي‌ماند و هرچند ظاهرا متنعم‌ و در رفاه‌ باشد اما در حقيقت‌ امر، در نگراني‌ و اضطراب‌ و حيرت‌ به‌سر مي‌برد. در روايتي ‌آمده‌ است‌ كه‌ مراد از «زندگي‌ تنگ‌ و سخت‌»، عذاب ‌كردن‌ كافر در قبرش مي‌باشد «و روز قيامت‌ او را نابينا محشور مي‌كنيم‌» يعني‌: او را درحالي‌ حشر مي‌كنيم‌ كه‌ بينايي‌ چشمانش‌ از وي‌ سلب‌ شده‌ است‌. به‌قولي‌: مراد نابينايي‌ وي‌ از ديدن‌ حجت‌، يعني‌ نابينايي‌ قلب‌ است‌.
 
سوره طه آيه  125
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌گويد: پروردگارا! چرا مرا نابينا محشور كردي‌ با آن‌كه‌ بينا بودم‌» در دنيا؟.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2825.txt"> آيه  126</a><a class="text" href="w:text:2826.txt"> آيه  127</a><a class="text" href="w:text:2827.txt">آيه  128</a><a class="text" href="w:text:2828.txt">آيه  129</a><a class="text" href="w:text:2829.txt">آيه  130</a><a class="text" href="w:text:2830.txt">آيه  131</a><a class="text" href="w:text:2831.txt">آيه  132</a><a class="text" href="w:text:2832.txt">آيه  133</a><a class="text" href="w:text:2833.txt">آيه  134</a><a class="text" href="w:text:2834.txt"> آيه  135</a></body></html>سوره طه آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌فرمايد: همان‌ طور كه‌ آيات‌ ما بر تو آمد» يعني‌: آن‌گاه‌ كه‌ در دنيا آيات‌ ونشانه‌هاي‌ ما برتو آمد، تو خود همين‌طور عمل‌ كردي‌ و از ديدن‌ حق‌ نابينا شدي‌ چراكه‌ «تو آنها را فراموش‌ كردي‌» يعني‌: از آنها روي‌ برگردانده‌ و آنها را ترك ‌كردي‌ و در آنها به‌ ديده‌ خرد ننگريسته‌ و از آنها تغافل‌ نمودي‌ «همان‌گونه‌ امروز فراموش‌ مي‌شوي‌» يعني‌ در نابينايي‌ و عذاب‌ دوزخ‌ رها مي‌گردي‌ زيرا جزا از جنس‌ عمل‌ است‌.
بايد دانست‌ كه‌ فراموش‌كردن‌ لفظ قرآن‌ به‌همراه‌ فهم‌ معني‌ و قيام‌ به‌ مقتضاي‌آن‌، در اين‌ وعيد و هشدار داخل‌ نيست‌، هر چند در وعيد ديگري‌ داخل‌ است‌ كه‌اين‌ حديث‌ شريف‌ رسول‌ خداص ناظر به‌ آن‌ مي‌باشد: «ما من‌ رجل‌ قرأ القرآن‌ فنسيه ‌إلا لقي ‌الله‌ يوم‌ يلقاه‌ وهو أجزم‌: هيچ‌ كسي‌ نيست‌ كه‌ قرآن‌ را خوانده‌ (يعني‌ آن‌ راحفظ كرده‌) و باز آن‌ را فرامو