"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2876.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2877.txt"> آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2878.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:2879.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:2880.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:2881.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2882.txt"> آيه  42</a><a class="text" href="w:text:2883.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:2884.txt"> آيه  44</a></body></html>سوره أنبياء آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُواً أَهَذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَهُم بِذِكْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ كَافِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ كافر شدند» يعني: مشركان‌ «چون‌ تو را ببينند، فقط به‌ مسخره‌ات ‌مي‌گيرند» هزو: تمسخر است‌. و مي‌گويند: «آيا اين‌ همان‌ كسي‌ است‌ كه‌ خدايانتان ‌را ياد مي‌كند؟» يعني: به‌ خدايانتان‌ بد مي‌گويد و بر آنها عيب‌ مي‌گيرد؟ «درحالي‌كه‌آنان‌ خود، ياد رحمان‌ را منكرند» يعني: مشركان‌ رسول‌ خدا ص را به‌مسخره ‌مي‌گيرند كه‌ چرا خدايان‌ بي‌جاني‌ را كه‌ از سود و زيان‌ رساندن‌ ناتوانند به‌ بدي‌ ياد مي‌كند، حال‌ آن‌كه‌ خود از ياد كردن‌ خداي‌ رحمان‌ به‌ آنچه‌ كه‌ شايسته‌ شأن‌ وي ‌از يگانگي‌ است‌، كافر و منكرند پس‌ در واقع‌ آنها هستند كه‌ سزاوار طعن‌ و تمسخرو سرزنش‌ مي‌باشند نه‌ نبي‌ رحمت‌.
سدي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ مي‌كند: رسول‌ خدا ص از كنار ابوجهل‌ و ابوسفيان‌ مي‌گذشتند درحالي‌كه‌ آن‌دو با هم‌ مشغول‌ گفت‌وگو بودند و چون ‌ابوجهل‌ رسول‌ خدا ص را ديد، استهزاكنان‌ خنديد و خطاب‌ به‌ ابوسفيان‌ گفت: اين‌ همان‌ پيامبر طايفه‌ بني‌ عبد مناف‌ است‌!! ابوسفيان‌ خشمگين‌ گشت‌ و گفت: آيا منكر آن‌ هستيد كه‌ از بني‌ عبدمناف‌ پيامبري‌ مبعوث‌ گردد؟ رسول‌ خدا ص سخن‌ آن ‌دو را شنيدند پس‌ روي‌ به‌ ابوجهل‌ نموده‌ او را تهديد كردند و گفتند: من ‌تو را از عناد و مخالفت‌ دست‌بردار نمي‌بينم‌ تا آن‌گاه‌ كه‌ به‌ تو نيز همان‌ برسد كه‌ به‌ عمويت‌ وليدبن‌ مغيره‌ رسيد. سپس‌ روي‌ به‌ ابوسفيان‌ كرده‌ فرمودند: اما تو! تو هم‌نگفتي‌ آنچه‌ را كه‌ گفتي‌ «در دفاع‌ از بني‌ عبد مناف‌»، مگر به‌ انگيزه‌ حميت‌ وننگ‌ «قبيله‌ وي‌». همان‌ بود كه‌ آيه‌كريمه‌ نازل‌ شد.
 
سوره أنبياء آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِيكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: آيه‌كريمه‌ درباره‌ قبيله‌ قريش‌ نازل‌ شد زيرا آنها عذاب‌ الهي‌ را به‌شتاب‌ طلبيدند.
«انسان‌ از شتاب‌ آفريده‌ شده ‌است‌» يعني: شتاب‌ كردن‌ در كارها جزو طبيعت ‌انسان‌ است‌ «به‌زودي‌ آيات‌ خود را به‌ شما مي‌نمايانيم‌» يعني: به‌زودي‌ مجازاتهاي ‌خود را ـ با عذاب‌ دوزخ‌ ـ بر شما فرود مي‌آوريم‌ «پس‌ از من‌ به ‌شتاب ‌نخواهيد» فرود آوردن‌ عذاب‌ را قبل‌ از وقت‌ آن‌ چرا كه‌ اين‌ عذاب‌ خواه‌ناخواه‌ بر شما آمدني‌ است‌. به‌قولي: مراد از «آيات‌» معجزاتي‌ است‌ كه‌ بر راستگويي ‌رسول‌ خدا ص دلالت‌ مي‌كند و سرانجام‌ نيكي‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ براي‌ آن ‌حضرت‌ ص و دعوتشان‌ قرار داده‌ است‌.
 
	سوره أنبياء آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مي‌گويند» مشركان‌ «اگر راست‌ مي‌گوييد پس‌ اين‌ وعده‌ كي ‌فرا مي‌رسد؟» يعني: اي‌ مسلمانان‌! اگر شما به‌ وعده‌ خود درباره‌ فرودآمدن‌ عذاب ‌و فرا رسيدن‌ قيامت‌ صادق‌ هستيد ـ همان‌ وعده‌اي‌ كه‌ آن‌ را در قرآن‌ تلاوت ‌مي‌كنيد و مي‌گوييد كه‌ از نزد خداست‌ ـ پس‌ آن‌ وعده‌ كي‌ فراخواهد رسيد؟ البته ‌آنها اين‌ سخن‌ را از سر تكذيب‌ و انكار و عناد و استبعاد گفتند.
 
	سوره أنبياء آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُوا حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
پاسخ‌ اين‌ است: «اگر كافران‌ صورت‌ حال‌ آن‌ وقت‌ را كه‌ آتش‌ را نه‌ از چهره‌هايشان ‌و نه‌ از پشتهايشان‌ باز نمي‌توانند داشت‌ و نه‌ خود نصرت‌ داده‌ مي‌شوند، مي‌دانستند» چنين‌ سخناني‌ نمي‌گفتند و قطعا به‌ اوصاف‌ كفر و استهزا و شتاب‌زدگي‌ وصف‌ نمي‌شدند. آري‌! اگر آنها با علم‌ يقين‌ به‌ اين‌ حالات‌ راه ‌مي‌بردند، يقينا مي‌دانستند كه‌ قيامت‌ آمدني‌ است‌ لذا اين‌ جهل‌شان‌ است‌ كه‌ كفر و استهزا و انكار قيامت‌ را در نگاه‌ و انديشه‌شان‌ اين‌چنين‌ سهل‌ و ساده‌ گردانيده‌ است‌.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:289.txt">آيه  231</a><a class="text" href="w:text:290.txt">آيه  232</a><a class="text" href="w:text:291.txt">آيه  233</a></body></html>سوره أنبياء آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ بَلْ تَأْتِيهِم بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنظَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بلكه‌» آتش‌ دوزخ‌، يا قيامت‌ «به‌طور ناگهاني‌ به‌ آنان‌ مي‌رسد» به‌گونه‌اي‌ كه‌ غافلگير مي‌شوند «و آنان‌ را بهت‌زده‌ مي‌كند» يعني: حيران‌، سراسيمه و غافلگيرشان‌ مي‌گرداند به‌ طوري‌كه‌ دست‌ و پاي‌ خود را گم‌ مي‌كنند و نمي‌دانند كه‌ چه‌ بايد بكنند «نمي‌توانند آن‌ را برگردانند» يعني: نمي‌توانند آتش‌ دوزخ‌ را ازچهره‌ها و پشتهاي‌ خود دفع‌ كنند «و نه‌ به‌ آنان‌ مهلت‌ داده‌ مي‌شود» يعني: هيچ‌ گونه ‌ضرب‌الاجل‌ و تأخيري‌ هم‌ برايشان‌ منظور نمي‌شود تا توبه‌ كنند و عذري‌ پيش ‌آورند.
 
	سوره أنبياء آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ حق‌ تعالي‌ براي‌ دلجويي‌ از پيامبر خويش‌ ص مي‌فرمايد: «و مسلما پيامبران‌ پيش‌ از تو نيز مورد استهزا قرار گرفتند» يعني: اگر اين‌ گروه‌ مشرك‌ تو را مورد استهزا قرار داده‌اند، بدان‌ كه‌ امتهاي‌ پيشين‌ نيز با پيامبران‌ خود همين‌ روش‌ رادر پيش‌ گرفته‌ و به‌ شأن‌ و جايگاه‌ والايشان‌ بي‌حرمتي‌ كردند «پس‌ كساني‌ كه‌ آنان‌ را مسخره‌ مي‌كردند، آنچه‌ كه‌ آن‌ را به‌ استهزا مي‌گرفتند» يعني: جزاي‌ استهزايشان ‌«گريبانگيرشان‌ شد» و آن‌ جزا بر كساني‌ كه‌ پيامبران‌ را مورد تمسخر قرار داده‌ و به‌ايشان‌ استهزا مي‌كردند احاطه‌ كرد و از عذاب‌ الهي‌ هيچ‌ گريزگاهي‌ نيافتند. البته‌ اين‌ وعده‌اي‌ است‌ به‌ رسول‌ خداص كه‌ فرجام‌ كفار زمانشان‌ نيز همين‌ خواهد شد چنان‌كه‌ فرجام‌ كار تمسخركنندگان‌ انبياي‌ پيشين‌ چنين‌ بود.
 
	سوره أنبياء آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَنِ بَلْ هُمْ