تْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آنچه‌ گذشت‌ بيان‌ حال‌ اهل‌ شقاوت‌ بود پس‌ حال‌ اهل‌ سعادت‌ چگونه‌ است‌؟: «بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ قبلا از جانب‌ ما به‌ آنان‌ وعده‌ نيكو داده‌ شده‌ است‌» يعني: برايشان ‌خصلت‌ نيكو كه‌ همانا سعادت‌ است‌، مقرر شده‌است‌ و بنابراين‌، به‌ عمل‌ اهل ‌بهشت‌ عمل‌ كرده‌اند؛ «آن‌ گروه‌ از آن‌» يعني: از دوزخ‌ «دور داشته‌ خواهند شد».
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: چون‌ آيه‌ ﴿‏ إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ  ... ﴾ : (درحقيقت‌ شما و آنچه‌ غير از خدا مي‌پرستيد هيزم‌ جهنميد و شما وارد آن ‌مي‌شويد) «آيه‌/98» نازل‌ شد، يكي‌ از مشركان‌ قريش‌ به‌نام‌ ابن‌الزبعري‌ نزد رسول‌ خدا ص آمد و گفت: اي‌ محمد! مگر تو نمي‌پنداري‌ كه‌ عزير و عيسي ‌مرداني‌ نيكوكار بودند و مريم‌ نيز زني‌ نيكوكار بود؟ فرمودند: بلي‌! من‌ چنين ‌عقيده‌ دارم‌. گفت: اما عيسي‌، عزير، مريم‌ و فرشتگان‌ بجز خدا(ج) مورد پرستش‌قرار مي‌گيرند پس‌ اين‌ گروه‌ بر اساس‌ سخن‌ خود تو، در دوزخ‌اند! همان‌ بود كه‌خداوند(ج) نازل‌ فرمود: ﴿‏ إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ‏﴾  : (بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ قبلا از جانب‌ ما به‌ آنان‌ وعده‌ نيكو داده‌ شده‌ است‌، آن‌ گروه ‌از آن‌ دور داشته‌ خواهند شد).
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2947.txt">آيه  102</a><a class="text" href="w:text:2948.txt">آيه  103</a><a class="text" href="w:text:2949.txt">آيه  104</a><a class="text" href="w:text:2950.txt">آيه  105</a><a class="text" href="w:text:2951.txt"> آيه  106</a><a class="text" href="w:text:2952.txt">آيه  107</a><a class="text" href="w:text:2953.txt">آيه  108</a><a class="text" href="w:text:2954.txt"> آيه  109</a><a class="text" href="w:text:2955.txt"> آيه  110</a><a class="text" href="w:text:2956.txt">آيه  111</a><a class="text" href="w:text:2957.txt"> آيه  112</a></body></html>سوره أنبياء آيه  102
‏متن آيه : ‏
‏ لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَالِدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«صداي‌ آن‌ را نمي‌شنوند» حس‌ و حسيس: صدايي‌ است‌ كه‌ آن‌ را از چيزي ‌مي‌شنوي‌ كه‌ از نزديكت‌ عبور كند «و آنان‌ در آنچه‌ نفسهايشان‌ خواهش‌ داشته ‌باشد، جاودانند» آري‌! دلها به‌سوي‌ نعمتهاي‌ بهشت‌ كشش‌ يافته‌ و چشمها از ديدن ‌آنها لذت‌ مي‌برند.
 
	سوره أنبياء آيه  103
‏متن آيه : ‏
‏ لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ترس‌ بزرگ‌» يعني: هول‌ و هراسهاي‌ روز قيامت‌ بعد از نفخه‌ آخر «آنان‌ را اندوهگين‌ نمي‌كند و فرشتگان‌ به‌ استقبالشان‌ مي‌آيند» بر دروازه‌هاي‌ بهشت‌ و به ‌ايشان‌ تهنيت‌ و تبريك‌ عرض‌ كرده‌ و مي‌گويند: «اين‌ همان‌ روزي‌ است‌ كه‌ به ‌شما» در دنيا از دريافت‌ نعمت‌هاي‌ خوشگوار «وعده‌» و بشارت‌ «داده‌ مي‌شد».
 
	سوره أنبياء آيه  104
‏متن آيه : ‏
‏ يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«روزي‌ كه‌ آسمان‌ را همچون‌ درپيچيدن‌ صفحه‌ كتابها درمي‌پيچيم‌» يعني: چنان‌ كه‌ ورق‌ كاغذ بر آنچه‌ كه‌ در آن‌ نوشته‌ مي‌شود، درپيچيده‌ مي‌شود. يادآورمي‌شويم‌ كه‌ در عصر نزول‌ قرآن‌، كتاب‌ به‌شكل‌ فعلي‌ خود شناخته‌شده‌ نبود زيرا صنعت‌ كاغذ و تجليد اين‌گونه‌ متطور نشده‌ بود بلكه‌ كتابها به‌شكل‌ طومارهايي ‌بودند كه‌ درپيچيده‌ مي‌شدند «همان‌گونه‌ كه‌ بار نخست‌ آفرينش‌ را آغاز كرديم‌، دوباره‌ آن‌ را بازمي‌گردانيم‌» يعني: چنان‌كه‌ آفرينش‌ نخستينشان‌ را در شكمهاي‌ مادرانشان ‌آغاز كرديم‌ و آنان‌ را پاي‌ برهنه‌، عريان‌ و ختنه‌ نشده‌ از شكمهاي‌ مادرانشان‌ بيرون ‌آورديم‌، همين‌گونه‌ مجددا آنان‌ را در روز قيامت‌ بازمي‌گردانيم‌ «بر عهده‌ ما وعده‌اي‌ است‌ كه‌ ما قطعا انجام‌ دهنده‌ آنيم‌» يعني: وفاي‌ ما به‌ وعده‌اي‌ كه‌ آن‌ را برخود لازم‌ گردانيده‌ايم‌، حتمي‌ است‌، آن‌ وعده‌ عبارت‌ است‌ از: اعاده‌ خلقت‌ وتجديد آفرينش‌ و ما يقينا بر آنچه‌ بخواهيم‌ تواناييم‌ پس‌ براي‌ روز رستاخيز آماده ‌شويد و براي‌ نجات‌يافتن‌ از چنين‌ هول‌ و هراس‌هايي‌، اعمال‌ شايسته‌ پيش‌ فرستيد.
 
	آيه  236
‏متن آيه : ‏
‏ لاَّ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن طَلَّقْتُمُ النِّسَاء مَا لَمْ تَمَسُّوهُنُّ أَوْ تَفْرِضُواْ لَهُنَّ فَرِيضَةً وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدْرُهُ مَتَاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُحْسِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هيچ‌ گناهي‌ بر شما نيست‌ اگر زنان‌ را طلاق‌ داديد» يعني: مسئوليتي‌ - اعم‌ از گناه‌ يا مهر و مانند آن‌ - بر عهده‌ شما نيست‌ اگر زنان‌ را طلاق‌ داديد؛ «در آن‌ وقت‌ كه‌ هنوز با آنان‌ مساس‌ نكرده‌ و براي‌ آنان‌ مهري‌ نيز معين‌ نكرده‌ايد» مراد از مساس‌: جماع‌ (مقاربت) است، پس‌ اگر جماع‌ صورت‌ گرفت‌ و مهري‌ هم‌ از قبل‌ تعيين ‌نشده‌ بود، زن‌ مستحق‌ مهر مثل‌ خود مي‌شود «و آنان‌ را» يعني: زناني‌ را كه‌ قبل‌ از تعيين‌ مهر و قبل‌ از مقاربت‌ طلاق‌ مي‌دهيد «بهره‌مند سازيد» به‌ متعه‌. يعني: به‌آنها چيزي‌ - از پوشاك‌ يا طلا يا مانند آن‌ - به‌ عنوان‌ بخشش‌ تقديم‌ كنيد تا اين‌ بخشش‌، جايگزيني‌ باشد براي‌ آنچه‌ كه‌ آنها از مهر از دست‌ داده‌اند «توانگر به‌ اندازه‌ توان‌ خود و تنگدست‌ به‌ اندازه‌ توان‌ خود» پس‌ كيفيت‌ متعه‌ به‌ وضعيت ‌اقتصادي‌ شوهر مربوط است، لذا متعه‌اي‌ كه‌ شوهر غني‌ مي‌دهد، بر متعه‌اي‌ كه‌ شوهر فقير مي‌دهد، برتري‌ دارد «بهره‌ دادن‌ بر وجه‌ معروف‌» يعني: بر وجهي‌ متعه ‌بدهيد كه‌ در شرع‌ و عرف‌ موافق‌ با آن، پسنديده ‌باشد «لازم‌ شده‌» اين‌ متعه‌ دادن ‌به ‌عنوان‌ حقي‌ واجب‌ «بر» ذمه‌ «نيكوكاران‌» يعني: كساني‌ كه‌ در برخورد بازنان ‌مطلقه، روشي‌ نيكو در پيش‌ مي‌گيرند.
 
سوره أنبياء آيه  105
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اما وعده‌اي‌ كه‌ در دنيا به‌ آنان‌ داده‌ شده‌ بود چنين‌ بود: «و در حقيقت‌ در زبور بعد از ذكر نوشتيم‌» زبور: كتاب‌ داوود(ع)، يعني‌ همان‌ كتاب‌ مزامير است‌ و ذكر: تورات‌ است‌. آري‌! در زبور و تورات‌ نوشتيم: «كه‌ زمين‌ را بندگان‌ شايسته‌ من‌ به‌ارث‌ مي‌برند» به‌ قولي: مراد زمين‌ بهشت‌ است‌، به‌دليل‌ اين‌ فرموده‌ خداي‌ سبحان: (‏ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ