 شك‌ و شبهه‌هايشان‌ كاملا از بين‌ رفته‌ و يقينشان‌ به‌راستگويي‌ات‌ فراهم‌ آمده‌؛ آنان‌ هرگز از هشدارهايت‌ بهره‌مند نمي‌شوند، چراكه ‌فقط از خواهش‌هاي‌ نفس‌ خويش‌ پيروي‌ مي‌كنند. كفر: پوشيدن‌ و پنهان‌ كردن ‌چيزي‌ است‌ و به‌ كافر از آن‌ رو كافر گفته‌ مي‌شود كه‌ او در واقع‌ حقيقت‌ را پوشانيده‌ و نعمتهاي‌ الهي‌ بر خود را پنهان‌ كرده‌ است‌. البته‌ هر كس‌ به‌ قرآن‌ ايمان ‌نداشته‌ باشد، كافر است‌. انذار: آگاهي‌ دادن‌ همراه‌ با بيم‌دهي‌ است‌.
اين‌ آيه‌ و آيه‌ بعدي، تسلي‌ بخش‌ رسول‌ اكرم‌ص است‌ تا نه‌ از ايمان‌ نياوردن‌ قوم‌ خود دريغ‌ و افسوس‌ خورند و نه‌ به‌ ايمانشان‌ طمع‌ كرده‌ و اميدوار شوند. سبب‌ نزول‌ دو آيه‌ (6 - 7) در صحيح‌ترين‌ روايت‌ اين‌ است‌ كه: اين‌ آيات‌ درباره ‌رؤساي‌ يهود و از آن‌ جمله‌؛ حيي‌ بن‌ أخطب‌ و كعب‌ بن‌ أشرف‌ نازل‌ شد.
 
 
آيه  240
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجاً وَصِيَّةً لِّأَزْوَاجِهِم مَّتَاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِيَ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ از شما كه‌ مرگشان‌ فرا مي‌رسد و همسراني‌ برجاي‌ مي‌گذارند، بايد براي ‌همسرانشان‌ وصيت‌ كنند كه‌ آنان‌ را تا يك‌ سال‌ بهره‌مند سازند» از نفقه‌ و پوشاك‌ ونيازهاي‌ ضروري‌ آنان‌ «و» آنان‌ را از خانه‌ شوهران‌ «بيرون‌ نكنند» يعني: آنان ‌مستحق‌ بهره‌مندي‌ از خوراك‌ و لباس‌ و اقامت‌ در خانه‌هاي‌ شوهران‌ متوفاي‌ خود مي‌ باشند و نبايد از خانه‌ آنان‌ بيرون‌ رانده‌ شوند.
در ابتداي‌ اسلام‌ - پيش‌ از نزول‌ آيات‌ ميراث‌ - زنان‌ از شوهرانشان‌ ارث ‌نمي‌بردند، اما زن‌ بعد از درگذشت‌ شوهر، به ‌مدت‌ يك‌سال‌ عده‌ مي‌كشيد و بايد درآن‌ يك‌ سال، نفقه‌ و مسكنش‌ از تركه‌ شوهرش‌ تأمين‌ مي‌شد. پس‌ حكم‌ اين‌ آيه‌كريمه‌ - در رأي‌ جمهور - با آيه‌ ميراث‌ در سوره‌ «نساء» كه‌ سهم‌ زن‌ را از ارث ‌شوهرش‌ معين‌ ساخت‌ و آيه‌ (234) از همين‌ سوره‌ كه‌ مربوط به‌ عده‌ وفات ‌است، منسوخ‌ شد و به‌جاي‌ يك ‌سال‌ عده، چهار ماه‌ و ده‌ روز مقرر گشت‌. «پس‌اگر بيرون‌ بروند» به‌ اختيار خودشان‌ قبل‌ از تمام‌شدن‌ يك‌ سال‌ «بر شما» يعني: بر ولي‌ متوفي، يا حاكم‌ شرع، يا غير آنها «گناهي‌ نيست‌ در آنچه‌ كه‌ آنان‌ درباره‌ خود انجام‌ مي‌دهند» از آماده ‌شدن‌ براي‌ پذيرش‌ خواستگاران‌ و آرايش‌ نمودن‌ براي ‌آنان‌ «به‌طور پسنديده‌» يعني: به ‌طوري‌ كه‌ در شرع‌ پسنديده‌ است‌ و منكر به‌شمار نمي‌رود زيرا بعد از بيرون‌ رفتنشان‌ از خانه‌ شوهر متوفي، ديگر كسي‌ بر آنان‌ ولايتي‌ ندارد. اين‌ خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه: زنان‌ در رعايت‌ يا عدم‌ رعايت‌ يك ‌سال‌ نشستن‌ در خانه‌ شوهر مخير بوده‌اند و اين‌ امر بر آنان‌ حتمي‌ نبوده‌ است‌. وچنان ‌كه‌ گفتيم‌؛ حكم‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ - بنا بر رأي‌ جمهور مفسران‌ و فقها - منسوخ‌است‌ «و خداوند عزيز» و غالب‌ است‌ در ملكش‌ «حكيم‌ است‌» در صنعش‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ شده‌ است: مردي‌ از اهالي‌ طائف‌ با خانواده‌ خويش‌ به ‌مدينه‌ آمد و در آنجا درگذشت، پس‌ براي‌ پدر و مادر و فرزندانش‌ از ارث‌ او سهم ‌قرار دادند، اما به‌ زنش‌ چيزي‌ ندادند، جز اين‌ كه‌ به‌ ورثه‌ متوفي‌ امر كردند تا نفقه ‌وي‌ را از تركه‌ شوهرش‌ به‌ مدت‌ يكسال‌ بپردازند. آن‌گاه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
سوره حج آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ لَن يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَكِن يَنَالُهُ التَّقْوَى مِنكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرگز گوشتهاي‌ آنها به‌ خدا نمي‌رسد» يعني: گوشتهاي‌ اين‌ شتراني‌ كه‌ آنها را به‌جهت‌ رضاي‌ حق‌ تعالي‌ صدقه‌ و قرباني‌ مي‌كنيد، به‌سوي‌ باري‌ تعالي‌ بالا نمي‌رود «و نه‌ خونهاي‌ آنها» كه‌ در هنگام‌ ذبح‌ بر زمين‌ ريخته‌ مي‌شود. آري‌! هيچ‌ يك‌ از اينها از حيث‌ اين‌كه‌ گوشت‌ و خونند به‌ خدا(ج) نمي‌رسند «ولي‌ اين‌ تقواي‌ شماست‌ كه‌ به‌ وي‌ مي‌رسد» يعني: پاكي‌ و تقواي‌ دلهاي‌ شما همان‌ چيزي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) آن‌ را مي‌پذيرد و بر آن‌ پاداش‌ مي‌دهد «اين‌ گونه‌ آنها را براي‌ شما رام‌ گردانيد تا خدا را به‌ بزرگي‌ ياد كنيد به‌ شكر آن‌كه‌ شما را راه‌ نمود» به‌سوي‌ خود؛ باآموختن‌ دين‌ و شريعت‌ و هموار كردن‌ راه‌ رضا و محبت‌ خويش‌. مراد از ﴿لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ ﴾ الله ‌اكبر گفتن‌ ذبح‌كننده‌ در هنگام‌ ذبح‌ است‌. اين‌ آيه‌ دليل‌ مشروعيت‌ جمع‌كردن‌ ميان‌ «بسم‌الله» و «الله اكبر» در هنگام‌ ذبح‌ است‌ «و محسنان‌ را بشارت ‌ده‌» به‌ دريافت‌ پاداش‌ الهي‌. اطلاق‌ نام‌ «محسن‌» بر هركسي‌ كه‌ از وي‌ به‌ جهت ‌رضاي‌ خدا(ج) سخن‌ يا عمل‌ خيري‌ صادر شود، صحيح‌ است‌.
ابن‌منذر از ابن‌عباس‌ك در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ فرمود: مشركان‌ در هنگام‌ ذبح‌ حيوانات‌، خون‌ آنها را به‌ سوي‌ كعبه‌ مي‌ريختند وآن‌ خونها را به‌سوي‌ كعبه‌ مي‌افشاندند پس‌ مسلمانان‌ نيز خواستند تا چنين‌ كنند، اين ‌بود كه‌ خداوند متعال‌ نازل‌ فرمود: ﴿‏ لَن يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا...﴾.
در نزد امام‌ ابوحنيفه‌: اداي‌ قرباني‌ بر مالك‌ نصابي‌ كه‌ مقيم‌ باشد نه‌ مسافر، واجب‌ است‌، به‌دليل‌ اين‌ حديث‌ شريف: «من‌ وجد سعة‌ فلم‌ يضح‌ فلا يقربن‌ مصلانا: هر كس‌ در زندگي‌ مادي‌ خويش‌ گشايشي‌ يافت‌ و قرباني‌ نكرد پس‌ به‌ مصلاي‌ ما نزديك‌ نشود».
 
سوره حج آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا خداوند از كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند، دفاع‌ مي‌كند» يعني: خداوند(ج) غائله‌ها و توطئه‌هاي‌ مشركان‌ را از مؤمنان‌ دفع‌ مي‌كند. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: خداوند(ج) حجت‌ مؤمنان‌ را بلند و برتر مي‌گرداند «زيرا خدا هيچ‌ خيانتكار كفوري‌ را دوست‌ ندارد» بلكه‌ ناسپاسان‌ و خائنان‌ در عهدها و امانت‌ها، نزد خداي‌ سبحان‌ منفورند و هيچ‌ محبوبيتي‌ ندارند.
بعد از آن‌ كه‌ خداوند(ج) با طرح‌ موضوع‌ دفاع‌ از مسلمانان‌، آنان‌ را در بلندترين‌ درجات‌ اطمينان‌ قرار داد، به‌ ايشان‌ اذن‌ قتال‌ مي‌دهد:
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3003.txt"> آيه  39</a><a class="text" href="w:text:3004.txt"