آيه‌ اول:
 (‏ تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيراً ‏): (بزرگ‌ و خجسته‌ است‌ كسي‌ كه‌ بر بنده‌ خود فرقان‌ را نازل‌ كرد تا براي‌ عالميان‌ هشداردهنده‌اي‌ باشد) پيوند مي‌خورد.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3329.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3330.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3331.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:3332.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:3333.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:3334.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3335.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3336.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3337.txt"> آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3338.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:3339.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:3340.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:3341.txt"> آيه  13</a><a class="text" href="w:text:3342.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:3343.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:3344.txt"> آيه  16</a><a class="text" href="w:text:3345.txt"> آيه  17</a><a class="text" href="w:text:3346.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:3347.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:3348.txt"> وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ شعراء ﴾</a></body></html>سوره شعراء آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ طسم ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «طا، سين، ميم‌» با ادغام‌ سين‌ در ميم‌. خداي‌ عزوجل‌ به‌مراد خويش‌ از آوردن‌ اين‌ حروف‌ مقطعه‌ در آغاز سوره‌ها، داناتر است‌ طوري‌ كه‌ در آغاز سوره‌ «بقره‌» بيان‌ شد.
 
	آيه  266
‏متن آيه : ‏
‏ أَيَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَن تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ لَهُ فِيهَا مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَأَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاء فَأَصَابَهَا إِعْصَارٌ فِيهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا كسي‌ از شما دوست‌ دارد» همزه‌ (أيود) براي‌ استفهام‌ انكاري‌ و نفي‌ است، يعني: كسي‌ دوست‌ ندارد «كه‌ باغي‌ از درختان‌ خرما و انگور داشته‌ باشد كه‌ از زيرآنها» يعني: از زير درختان‌ آنها «نهرها روان‌ باشد» ذكر اختصاصي‌ خرما وانگور، درحالي ‌كه‌ بعدا مي‌فرمايد: «و هرگونه‌ ميوه‌اي‌ برايش‌ به‌بار آورد» براي‌ اين ‌است‌ كه‌ خرما و انگور بهترين‌ و نيكوترين‌ درختان‌ است‌ «درحالي‌كه‌ او را پيري‌رسيده‌» و پيري‌ شخص، او را در معرض‌ شدت‌ نيازمندي‌ قرار مي‌دهد زيرا شخص‌ پير از كار و كسب‌ و جمع‌ نمودن‌ اسباب‌ دنيا ناتوان‌ است، از همين‌ روي ‌در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص در دعاي‌ خويش‌ مي‌فرمودند: «اللهم‌اجعل‌ اوسع‌ رزقك‌ علي‌ عند كبر سني‌ وانقضاء عمري‌: بارخدايا! وسيع‌ترين‌ روزيت ‌را بر من‌ در هنگام‌ كهنساليم‌ و رو به ‌پايان ‌آمدن‌ عمرم‌ قرار بده‌». «و» آن‌ شخص «فرزنداني‌ خردسال‌ دارد» زيرا كسي‌ كه‌ هم‌ سن‌بالا و هم‌ فرزنداني‌ ضعيف‌ داشته ‌باشد و ناگهان‌ «گردبادي‌ آتشين‌ بر آن‌ باغ‌ بوزد» و باغ‌ او را كه‌ تمام‌ هستي‌اش‌مي‌باشد، يكسر «بسوزاند»؛ بدون‌ شك، آه‌ و افسوس‌ و درد و اندوهش‌ بر ازدست‌دادن‌ آن‌ باغ، بسيار سخت‌ و كمرشكن‌ خواهد بود زيرا او نه‌ در آن ‌سن‌وسال‌ توش‌ و تواني‌ دارد كه‌ باغش‌ را دوباره‌ غرس‌ كند و نه‌ فرزندان‌ خردسال‌او، چنين‌ توان‌ و نيرويي‌ دارند. «اعصار» باد سختي‌است‌ كه‌ همانند ستوني‌ به‌سوي‌آسمان‌ بالا مي‌رود و سپس‌ راست‌ مي‌ايستد، كه‌ به‌ آن‌ گردباد مي‌گويند. مراد از«نار»، باد سرد شديد و سوزاني‌ است‌ كه‌ چون‌ بر درختان‌ وزد، همه‌ را پاك ‌بسوزاند «اين‌گونه، خداوند آياتش‌ را براي‌ شما روشن‌ مي‌گرداند تا انديشه‌ كنيد» درعواقب‌ امور؛ و بنابراين، صدقات‌ و انفاق‌هايتان‌ را در جهت‌ رضاي‌ خدا(ج) با اخلاص‌ همراه‌ كنيد و از اين‌ مثل‌ عبرت‌ بگيريد.
پس‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ تمثيلي‌ است‌ براي‌ كسي‌ كه‌ كار خيري‌ مي‌كند، اما در كنارش ‌كار ديگري‌ را به‌ آن‌ ضميمه‌ مي‌نمايد كه‌ آن‌ را هدر و باطل‌ و بيهوده‌ گرداند، در چنين‌ صورتي، آن‌ عمل‌ نيك‌ در روز قيامت‌ - كه‌ او سخت‌ به‌ آن‌ نيازدارد - دستش‌ را نمي‌گيرد و گره‌اي‌ از مشكل‌ بي‌علاج‌ او نمي‌گشايد، همچون ‌صاحب‌ چنان‌ باغي‌ كه‌ با چنان‌ حادثه‌اي‌ روبرو شده‌ است‌. ابن‌كثير در تفسير اين‌آيه‌ كريمه‌ روايت‌ مي‌كند: «عمر(رض)  روزي‌ از اصحاب‌ پرسيد: به‌ نظر شما آيه: ﴿‏ أَيَوَدُّ أَحَدُكُمْ ...﴾ درباره‌ چه‌كسي‌ نازل‌ شده‌ است‌؟... ابن‌ عباس‌(رض) گفت: اين‌ آيه‌كريمه‌ مثلي‌ است‌ براي‌ عملي، عمر(رض) پرسيد: كدام‌ عمل‌؟ ابن‌عباس‌(رض) گفت: براي‌ مرد توانگري‌ كه‌ به‌ طاعت‌ خدا(ج) عمل‌ مي‌كند، سپس‌ حق‌ تعالي‌ (به‌ قصدامتحان) شيطان‌ را به‌سوي‌ او مي‌فرستد، از آن‌ پس‌ به‌ گناهان‌ عمل‌ مي‌كند تاگناهان‌ همه‌ اعمال‌ او را در خود فرو مي‌برند». ابن‌كثير مي‌گويد: «همين‌ روايت ‌در تفسير اين‌ آيه‌ كريمه‌ كافي‌ است‌».
 
سوره شعراء آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ است‌ آيات‌ كتاب‌ مبين‌» «تلك: اين‌ است‌» به‌سوي‌ آيات‌ اين‌ سوره‌ يا كل‌ قرآن‌ كريم‌ اشاره‌ دارد. كتاب‌ مبين: يعني‌ قرآني‌ كه‌ معاني‌ و اعجاز آن‌ روشن ‌است‌.
 
سوره شعراء آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«شايد از اين‌كه‌ ايمان‌ نمي‌آورند» يعني: اي‌ پيامبر! شايد از تأسف‌ و اندوه‌ بر اين‌كه‌ قومت‌ به‌ پيامي‌ كه‌ آورده‌اي‌ ايمان‌ نمي‌آورند ؛ «تو جان‌ خود را نابودكننده‌اي‌» باخع: خود را كشنده‌ و هلاك‌كننده‌اي‌. اصل‌ بخع: اين‌ است‌ كه‌ عمل ‌ذبح‌ به‌ محل‌ نخاع‌ كه‌ در فقرات‌ گردن‌ است، برسد. مراد از آن، مبالغه‌ رسول‌خدا ص در اندوه‌ خوردن‌ به‌ سبب‌ تكذيب‌ قومشان‌ است‌ تا بدانجا كه‌ از غصه‌ بسيار نابود گردند.
اين‌ آيه، تسليت‌ و دلجويي‌اي‌ براي‌ رسول‌ خدا ص است‌ زيرا آن‌ حضرت‌ ص را كه‌ بر ايمان‌ قوم‌ خود سخت‌ حريص‌ و مشتاق‌ بودند و از مشاهده‌ رويگرداني ‌آنان، سخت‌ تأسف‌ مي‌خوردند، به‌ آرامش‌ فرامي‌خواند.
 
	سوره شعراء آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّن السَّمَاء آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر بخواهيم‌ برآنان‌ از آسمان‌ آيه‌اي‌» يعني: معجزه‌اي‌ كه‌ آنان‌ را به‌ ايمان‌ وادار و ناچار كند «فروفرستيم‌ آن‌گاه‌ گردنهايشان‌ در برابر آن‌ خاضع‌ گردد» يعني: آن‌گاه ‌اجبارا دربرابر آن‌ منقاد خواهند شد و گردن‌ خواهند نهاد ولي‌ خداي‌ متعال‌ چنين ‌نمي‌كند زيرا از كسي‌ جز ايمان‌ اختياري‌ را نمي‌خواهد. آري‌! حق‌ تعالي‌ نخواسته ‌است‌ كه‌ با اين‌ آخرين‌ رسالت‌ خويش، 