عجزه‌ سركوب‌ كننده‌اي‌ بفرستد بلكه ‌معجزه‌ اساسي‌ رسالت‌ خاتم‌ را قرآني‌ گردانيده‌ است‌ كه‌ با خاتميت‌ اين‌ رسالت ‌همخواني‌ داشته‌ باشد زيرا قرآن‌ براي‌ هميشه‌ و از هر نظر معجزه‌ است‌؛ معجزه‌ است ‌در بناي‌ تعبيري‌ و لفظي‌ خود، معجزه‌ است‌ در بناي‌ معنوي‌ خود و معجزه‌ است‌ در فتح‌ دلها و روانها و درمان‌ مشكلات‌ انسان‌ در همه‌ زمانها و مكانها. پس‌ اين‌رسالت، رسالت‌ زمان‌ و مكان‌ خاصي‌ نيست‌ كه با معجزه‌اي‌ حسي‌ و مقطي ‌پشتيباني‌ شود بلكه‌ رسالتي‌ است‌ مفتوح‌ براي‌ همه‌ امت‌ها در همه‌ عصرها لذا مناسب‌ چنين‌ بود كه‌ معجزه‌ آن‌ نيز براي‌ همه‌ عصرها و نسلها تا روز قيامت‌ معجزه ‌باز و مفتوحي‌ باشد.
 
	سوره شعراء آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمَنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و برآنان‌ هيچ‌ ذكر تازه‌اي‌» كه‌ جديدا فرود آورده‌ شده‌ «از سوي‌ رحمان ‌نمي‌آيد، جز اين‌كه‌ همواره‌ از آن‌ روي‌ بر مي‌تافتند» خداي‌ سبحان‌ بيان‌ مي‌دارد كه ‌قرآن‌ را براي‌ آنان‌ تدريجا و اندك‌ اندك‌ درحالي‌ بعد از حالي‌ و زماني‌ پس‌ از زمان‌ ديگري‌ فرود مي‌آورد تا از آن‌ پند گرفته‌ و حقايق‌ را به‌ ياد آورند و در نتيجه، از روي‌ بينش‌ و تعقل‌ نه‌ از روي‌ اجبار و فشار، به‌ آن‌ ايمان‌ آورند. معتزله‌ با اين‌ آيه‌ بر مخلوق‌ بودن‌ قرآن‌ استدلال‌ كرده‌ و گفته‌اند: خداي‌ متعال‌ در اين‌ آيه‌فرموده‌ است: (ذكر محدث‌ و جديد است‌) و مراد از ذكر هم‌ قرآن‌ مي‌باشد لذا ازآن‌ اين‌ معني‌ بر مي‌آيد كه‌ قرآن‌ مخلوق‌ است‌. جواب‌ اين‌ است‌ كه: حدوث‌ متعلق ‌به‌ الفاظ تلاوت‌ شده‌ با وحي‌ مي‌باشد اما اصل‌ قرآن‌ كه‌ كلام‌ نفسي‌ خداأ است، قديم‌ است‌ .
 
	 سوره شعراء آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنبَاء مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنان‌ در حقيقت‌ به‌ تكذيب‌ پرداختند» يعني: آنها فقط به‌ رويگردان‌ شدن‌ از قرآن‌ اكتفا نكرده‌ و از تكذيب‌ آن‌ نيز به‌ فرودي‌ ديگر كه‌ از آن‌ شديدتر است، سقوط كردند و آن‌ تمسخر و استهزا مي‌باشد چنان‌كه‌ اين‌ تعبير خداي‌ متعال‌ بر آن‌ دلالت‌ مي‌كند: «پس‌ به‌ زودي‌ انباء» يعني: اخبار «آنچه‌ كه‌ بدان‌ ريشخند مي‌كردند، بديشان‌ خواهد رسيد» يعني: به‌ زودي‌ اخبار مجازات‌ عاجل‌ يا آجلي‌ كه‌ به‌ عنوان‌ جزاي‌ استهزا و ريشخندشان‌ سزاوار آن‌ هستند، به‌ آنان‌ خواهد رسيد، اخباري‌ كه‌ تا كنون‌ از آنان‌ پنهان‌ بوده‌ است‌.
 
	سوره شعراء آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مگر در زمين‌ ننگريسته‌اند كه‌ چه‌ بسيار در آن‌ از هر گونه‌ جفت‌ ارزشمندي ‌رويانده‌ايم‌» يعني: از اجناس‌ سودمندي‌ كه‌ انسانها و حيوانات‌ از آنها بهره‌ مي‌گيرند و كسي‌ جز پروردگار عالميان‌ بر روياندن‌ آنها توانا نيست‌؟.
 
	سوره شعراء آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا در اين، نشانه‌اي‌ است‌» يعني: قطعا در روياندن‌ گونه‌گونه‌ رستني‌ها در زمين، دلالت‌ آشكاري‌ است‌ بر كمال‌ قدرت‌ خداي‌ سبحان‌ و صنعت‌ بديع‌ وي ‌«ولي‌ بيشترشان‌ ايمان‌ آورنده‌ نيستند» يعني: علم‌ ازلي‌ حق‌ تعالي‌ درباره‌ آنان‌ چنين ‌پيشي‌ گرفته‌ است‌ كه‌ با وجود ديدن‌ اين‌ نشانه‌ها، ايمان‌ نمي‌آورند.
 
	سوره شعراء آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بي‌گمان‌ پروردگارت‌ همان‌ عزيز رحيم‌ است‌» يعني: غالب‌ و قاهر است‌ بر كافران‌ با انتقام‌ گرفتن‌ از آنان، در عين‌ حالي‌ كه‌ بسيار مهربان‌ است، هم‌ از اين ‌روي‌ به‌ آنان‌ مهلت‌ مي‌دهد و به‌ طور عاجل‌ به‌ مجازاتشان‌ شتاب‌ نمي‌كند.
سوره شعراء آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ نَادَى رَبُّكَ مُوسَى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كن‌» يا بخوان‌ اي‌ محمد ص براي‌ قومت‌ «آن‌گاه‌ كه‌ پروردگارت‌ به‌ موسي‌ ندا در داد كه‌ به‌ سوي‌ قوم‌ ستم‌پيشه‌ برو» يعني: به‌ سوي‌ كساني‌ برو كه‌ ميان‌ كفر وگناه‌ جمع‌ كرده‌ و با كفر و تجاوز بر ديگران‌ ـ چون‌ برده‌ ساختن‌ بني‌اسرائيل‌ و ذبح‌ كردن‌ پسرانشان‌ ـ بر خود ستم‌ كرده‌اند.
ابومنصور ماتريدي‌: مي‌گويد: «آنچه‌ موسي‌(ع) از سوي‌ پروردگارش‌ شنيد، ندايي‌ از جنس‌ حروف‌ و اصوات‌ بود».
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ داستان‌ موسي‌(ع) در يازده‌ سوره‌ قرآن: (بقره، اعراف، يونس، هود، طه، شعراء، نحل، قصص، غافر، سجده‌ و نازعات‌) ذكر شده‌ است ‌و داستانهاي‌ ديگري‌ مانند داستان‌ ابراهيم، نوح، هود، صالح، لوط و شعيب‡ نيز در اين‌ سوره‌ درپي‌ آن‌ مي‌آيد. تكرار يك‌ داستان‌ در چندين‌ سوره‌ با روشهاي‌مختلف‌ به‌ گونه‌اي‌ مطرح‌ مي‌شود كه‌ با سياق‌ سوره‌ها هماهنگ‌ بوده‌ و نقش‌ ويژه‌ خود در ساختار آن‌ سوره‌ را ايفا كند[1].
 
[1] قبلا در اين‌ تفسير شريف‌ راجع‌ به‌ فوايد تكرار در قرآن، مطالبي‌ را بيان‌ كرده‌ايم‌.	سوره شعراء آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَلَا يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
قوم‌ ستمگر، همان‌ «قوم‌ فرعون‌» بودند «آيا پروا نمي‌دارند؟» يعني: آيا از عذاب‌ خداي‌ سبحان‌ نمي‌ترسند؟
اين‌ آيه‌ دلالت‌ مي‌كند بر اين‌كه‌ اولين‌ مأموريت‌ يك‌ پيامبر، پروراندن‌ روح‌ تقوي‌ و خداترسي‌ در دلهاي‌ مردم‌ است‌.
 
	آيه  267
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! از چيزهاي‌ پاكيزه‌اي‌ كه‌ به‌دست‌ آورده‌ايد انفاق‌ كنيد» يعني: از بهترين ‌و برگزيده‌ترين‌ و حلال‌ترين‌ اموال‌ خويش‌ انفاق‌ كنيد. مراد از انفاق‌ در اينجا، زكات‌ فرض‌ است‌ و به‌ قولي: معناي‌ آن‌ عام‌ است‌ در زكات‌ فرض‌ و صدقات‌ ديگر «و از آنچه‌ براي‌ شما از زمين‌ برآورده‌ايم‌» كه‌ عبارت‌ از: ميوه‌ها، حبوبات، سبزيجات، معادن، گنجها و دفينه‌هاي‌ زيرزمين‌ است، نيز انفاق‌ كنيد. و حاشا! «قصد انفاق‌» چيزهاي‌ «ناپاك‌ و بد» و پست‌ «را نكنيد» يعني: مال‌ وامانده‌ وناباب‌ را به‌ صدقات‌ و خيرات‌ اختصاص‌ ندهيد «درحالي‌كه‌ آن‌ را» اگر به‌ عنوان‌ حقوقتان‌ به‌ خودتان‌ بدهند «