خود شما نيز گيرنده‌ آن‌ نيستيد» به‌ هيچ‌ نحو و در هيچ ‌زماني‌ «مگر آن‌ كه‌ در آن‌ چشم‌پوشي‌ كنيد» يعني: اگر يكي‌ از شما آن‌ را در بازار ببيند كه‌ فروخته‌ مي‌شود، يا كسي‌ آن‌ مال‌ پست‌ را به‌ وي‌ اهدا نمايد، يا دربرابر حق‌وي‌ به‌ وي‌ بدهد، هرگز آن‌ را - جز با بي‌ميلي‌ و از روي‌ كم‌رويي‌ و چشم‌پوشي‌ - نمي‌پذيرد، پس‌ هرگاه‌ خود به‌ آن‌ چيز نامرغوب‌ و ناباب‌ رغبت‌ نداريد، چگونه‌حق‌ خدا(ج) را از آن‌ مي‌پردازيد؟ «و بدانيد كه‌ خداوند بي‌نياز» است‌ از انفاقهاي ‌شما، پس‌ انفاق‌ مال‌ قطعا به‌ منفعت‌ خود شماست‌ «ستوده‌ است‌» و سزاوار حمد و ستايش‌ در برابر نعمتهاي‌ وافري‌ كه‌ به‌ شما بخشيده‌ است‌ و از جمله‌ ستايش‌ وشكرگزاريي‌ كه‌ سزاوار جلال‌ و عظمت‌ اوست، يكي‌ هم‌ انفاقتان‌ از اموال ‌پاكيزه‌اي‌ است‌ كه‌ به‌ شما ارزاني‌ نموده‌ است، پس‌ بدانيد كه‌ خداوند(ج) پاك‌ است ‌و جز پاك‌ را نمي‌پذيرد.
ملاحظه‌ مي‌شود كه‌ آياتي‌ از قرآن‌ كريم‌ كه‌ در آنها مطالبه‌ انفاق‌ مال‌ مي‌شود،  غالبا يا به‌ عبارت‌ ﴿اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ ‏﴾ ختم‌ مي‌شوند، يا به‌ عبارت‌ ﴿ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ‏﴾ «آيه‌بعد»؛ و خود اين‌ امر ما را به‌ اين‌ حقيقت‌ رهنمون‌ مي‌سازد كه‌ مال‌ انفاق‌ شده‌ بخشي ‌از همان‌ نعمتهايي‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ خود به‌ بندگانش‌ ارزاني‌ نموده‌ است‌. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «همانا خداوند(ج) بدي‌ را با بدي‌ محو نمي‌كند، بلكه‌ بدي‌را با نيكي‌ محو مي‌كند زيرا پليدي‌ نمي‌تواند محوكننده‌ پليدي‌ باشد... ». همچنين‌در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عايشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: براي ‌رسول‌ اكرم‌ص سوسماري‌ هديه‌ آوردند، اما آن‌ حضرت‌ص نه‌ آن‌ را خوردند و نه‌ از خوردن‌ آن‌ نهي‌ كردند. گفتم: يا رسول‌ الله! آيا مساكين‌ را با آن‌ اطعام‌ كنيم‌؟ فرمودند: «از آنچه‌ خود نمي‌خوريد، آنان‌ را اطعام‌ نكنيد».
 سوره شعراء آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفت‌» موسي‌(ع) «پروردگارا! من‌ مي‌ترسم‌ كه‌ مرا تكذيب‌ كنند» در رسالت ‌من‌.
	سوره شعراء آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَى هَارُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سينه‌ ام‌ تنگ‌ مي‌گردد» از غم‌ و اندوه‌ تكذيب‌ آنان‌؛ «و زبانم‌ گشاده ‌نيست‌» بر اداي‌ رسالت‌. زيرا در زبان‌ موسي‌(ع) لكنتي‌ بود «پس‌ به‌ سوي‌ هارون ‌بفرست‌» يعني: جبرئيل‌(ع) را با وحي‌ به‌سوي‌ او بفرست‌ و او را نيز با من‌ پيامبري ‌گردان‌ كه‌ ياور و پشتيبان‌ من‌ باشد. در اين‌ هنگام‌ هارون‌(ع) در مصر بود.
 
	سوره شعراء آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» از طرفي‌ «براي‌ آنان‌ بر ذمه‌ من‌ گناهي‌ است‌ لذا مي‌ترسم‌ كه‌ مرا بكشند» اين‌ گناه، كشتن‌ فردي‌ قبطي‌ از سوي‌ موسي‌(ع) بود پس‌ موسي‌(ع) از آن‌ مي‌ترسيد كه ‌در برابر وي‌ به‌ قتلش‌ رسانند. بايد دانست‌ كه‌ ترس‌ ـ بجز فضلا و علما ـ گاهي‌ بر انبيا‡ نيز دست‌ مي‌دهد و اين‌ ترسي‌ است‌ طبعي‌. به‌ اين‌ ترتيب، موسي‌(ع) تمام‌احتمالات‌ دشوار و چالش‌هاي‌ مهمي‌ را كه‌ انتظار مي‌رفت‌ با آنها مواجه‌ شود، نزد پروردگارش‌ مطرح‌ كرد. البته‌ اين‌ درسي‌ است‌ براي‌ دعوتگران‌ راه‌ خداأ كه‌ بايد موقعيت‌ها را به‌طور دقيق‌ ارزيابي‌ كنند.
 
	سوره شعراء آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ كَلَّا فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فرمود: نه‌ چنان‌ است‌» كلا: در اصل‌ كلمه‌اي‌ است‌ براي‌ ردع‌ و هشدار دادن‌ به‌ شخص‌ و مفيد آن‌ است‌ كه‌ تصور وي‌ در آن‌ امر مربوطه‌ درست‌ نيست‌. ولي ‌«كلا» در اينجا براي‌ وعده‌ است‌. يعني: اي‌ موسي‌! بر من‌ توكل‌ كن‌ و از آنان ‌نترس، مطمئن‌ باش‌ كه‌ تو را نمي‌كشند «پس‌ هر دوي‌ شما با آيات‌ ما برويد» ملاحظه ‌مي‌كنيم‌ كه‌ در ضمن‌ اين‌ جواب، پاسخ‌ موسي‌(ع) در همراه‌ ساختن‌ برادرش‌ با وي‌ در امر رسالت‌ نيز، نهفته‌ است‌. يعني: تو و آن‌ كسي‌ كه‌ درخواست‌ رسالت‌ وي‌ را كرده‌اي، به‌ همراه‌ معجزاتم‌ برويد و از قبطي‌ها نترسيد «بي‌گمان‌ ما با شما شنونده‌ايم‌» مراد خداي‌ متعال‌ از اين‌ سخن، تقويت‌ دلهاي‌ آن‌ دو بود. يعني: ما خود عهده‌دار نگه‌داري‌ و حراست‌ و ياري‌ دادن‌ شما هستيم‌.
 
سوره شعراء آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌ سوي‌ فرعون‌ برويد و بگوييد: ما رسول‌ پروردگار عالميان‌ هستيم‌» كلمه‌ رسول‌ بر مفرد و تثنيه‌ و جمع‌ ـ هر سه‌ ـ اطلاق‌ مي‌شود پس‌ يك‌تن‌ هم‌ رسول ‌است، دو تن‌ هم‌ رسول‌ است‌ و سه‌ تن‌ نيز بنابراين، خطاب‌ شامل‌ هارون‌(ع) نيز مي‌شود، گويي‌ اتحاد و اتفاق‌ آنها بر يك‌ شريعت، آن‌ دو را چون‌ يك‌ رسول‌ واحد قرار داده‌ است‌. به‌ قولي‌ معناي‌ آن‌ اين‌ است: بگوييد؛ هر يك‌ از ما رسول‌ رب‌العالمين‌ هستيم‌.
 
	سوره شعراء آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
و مضمون‌ رسالت‌ ما «اين‌» است‌ «كه‌ بني‌اسرائيل‌ را با ما بفرست‌» يعني: اي‌ فرعون‌! آنان‌ را از يوغ‌ بردگي‌ و بندگي‌ رها كن‌ تا با ما از مصر بيرون‌ روند.
 
	سوره شعراء آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيداً وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفت‌» فرعون‌ «آيا تو را در كودكي‌ در ميان‌ خود پرورش‌ نداديم‌؟» يعني: بعد از آن‌كه‌ موسي‌ و هارن‌إ نزد فرعون‌ آمده‌ و پيام‌ ياد شده‌ را به‌ وي‌ ابلاغ‌ كردند، فرعون‌ به‌ موسي‌(ع) گفت: آيا اين‌ ما نبوديم‌ كه‌ تو را در كودكي‌ در خانه‌ خود پرورش‌ داديم‌ و در ميان‌ اطفالي‌ كه‌ از بني‌اسرائيل‌ كشتيم، تو را استثنا كرده‌ و به‌قتل‌ نرسانديم‌؟ «و سالها از عمرت‌ را در ميان‌ ما نماندي‌؟» يعني: پس‌ اين‌ نبوت ‌مورد ادعاي‌ تو چه‌ وقت‌ روي‌ داد و آن‌ را از كجا آوردي‌؟ به‌ قولي: موسي‌(ع) سي‌ سال‌ در خانه‌ فرعون‌ به‌سر برد، از لباسهاي‌ فرعون‌ مي‌پوشيد، از مركب‌هاي ‌سواري‌ وي‌ استفاده‌ مي‌كرد و به‌ نام‌ فرزند وي‌ ناميده‌ مي‌شد سپس‌ بعد از گريختن‌ از مصر ده‌ سال‌ در مدين‌ ماند آن‌گاه‌ مجددا به‌ ميان‌ فرعونيان‌ بازگشت‌ و به‌ مدت ‌سي‌سال‌ ديگر آنان‌ را به‌ سوي‌ اللهأ دعوت‌ مي‌كرد سپس‌ بعد از غرق‌ شدن‌ فرعون‌ و قومش‌ نيز پنجاه‌ سال‌ ديگر زندگي‌ كرد.
 
	سوره شعراء آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَفَعَلْتَ فَعْلَت