 را از خود طرد مي‌كنم‌.
 
	سوره شعراء آيه  116
‏متن آيه : ‏
‏ قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفتند: اي‌ نوح، اگر دست‌ برنداري‌ قطعا از جمله‌ سنگسارشدگان‌ خواهي ‌بود» يعني: اگر از سرزنش‌ دين‌ و دشنام‌دادن‌ خدايان‌ مان‌ و دعوت‌ خويش‌ دست ‌برنداري، از جمله‌ سنگسارشدگان‌ خواهي‌ بود. به‌قولي‌ معناي‌  (مِنَ الْمَرْجُومِينَ ‏) اين‌است: اگر از سرزنش‌ دين‌ و دشنام ‌دادن‌ خدايان‌ مان‌ و دعوت‌ خويش‌ دست ‌برنداري، از جمله‌ دشنام‌ داده‌شدگان‌ خواهي‌ بود. بدين‌سان، نوح‌(ع) را به ‌برخورد بدلفظي، چون‌ دشنام ‌دادن‌ و اهانت‌ تهديد كردند، بعد از آن‌كه‌ در ميدان‌ منطق‌ و حجت‌ خلع‌ سلاح‌ شدند. البته‌ اين‌ عادت‌ و شيوه‌ دشمنان‌ خدا(ج) است‌ كه‌ در نهايت‌ امر، به‌ تهديد پناه‌ مي‌برند تا دعوتگران‌ راه‌ خدا(ج) را از دعوتشان ‌برگردانند.
سوره شعراء آيه  117
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«نوح‌ گفت: پروردگارا! قوم‌ من‌ مرا تكذيب‌ كردند» يعني‌ بر تكذيب‌ من‌ پافشاري‌ كرده، سخنم‌ را نشنيده‌ و دعوتم‌ را اجابت‌ نكردند.
 
	سوره شعراء آيه  118
‏متن آيه : ‏
‏ فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحاً وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِي مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ در ميان‌ من‌ و آنان‌ به‌ حكمي‌ فيصله‌ كن‌» فتح: حكم‌ قاضي‌ در ميان‌ دو طرف‌ دعوا است‌. يعني: ميان‌ من‌ و قوم‌ من‌ به‌ حكمي‌ كه‌ محق‌ را از مبطل‌ نمايان‌ ومتمايز گرداند، حكم‌ كن‌ «و من‌ و هر كس‌ از مؤمنان‌ را كه‌ با من‌ است‌ نجات ‌بخش‌» از عذاب‌ عمل‌ آنان‌ آن‌گاه‌ كه‌ بخواهي‌ مجازاتشان‌ كني‌. آري‌! چون‌نوح‌(ع) بعد از نهصدوپنجاه‌ سال‌ دعوت، از ايمان‌ قوم‌ خويش‌ مأيوس‌ شد، با اين ‌دعا پروردگارش‌ را به‌ياري‌ فراخواند و خداوند(ج)دعايش‌ را اجابت‌ كرد:
	سوره شعراء آيه  119
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَنجَيْنَاهُ وَمَن مَّعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ او و همراهانش‌ را در كشتي‌ پر و گرانبار، نجات‌ بخشيديم‌» يعني: كشتي‌اي ‌كه‌ آكنده‌ از مردم، چهارپايان، پرندگان‌ و كالاها بود.
 
	سوره شعراء آيه  120
‏متن آيه : ‏
‏ ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ باقي‌ماندگان‌ را بعد از آن‌ غرق‌ كرديم‌» يعني: بعد از نجات‌دادن‌ او و همراهانش، باقي‌ماندگان‌ از قومش‌ را غرق‌ كرديم‌.
 
	سوره شعراء آيه  121
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا در اين‌ نشانه‌اي‌ است‌» يعني: در نجات‌ نوح‌(ع) و مؤمنان‌ همراهش‌ بر اين‌ وصف‌ شگفت‌ و هلاك ‌كردن‌ دروغ‌انگاران‌ قومش، نشانه‌ و عبرتي‌ است ‌بزرگ‌ بر وجود و وحدانيت‌ خداي‌ عزوجل‌ و راستگويي‌ پيامبرانش‌ «و بيشترشان ‌مؤمن‌ نبودند» يعني‌ اكثريت‌ قوم‌ نوح‌ با وجود برپايي‌ دليل‌ و حجت، از مشركان ‌بودند.
 
	سوره شعراء آيه  122
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در حقيقت، پروردگار تو عزيز رحيم‌ است‌» يعني: او سركوب‌كننده‌ دشمنانش ‌بوده‌ و به‌ دوستانش‌ مهربان‌ است‌.
 
سوره شعراء آيه  123‏متن آيه : ‏‏ كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ‏
آيه  124‏متن آيه : ‏‏ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«قوم‌ عاد پيامبران‌ را تكذيب‌ كردند، چون‌ برادرشان‌ هود به‌ آنان‌ گفت: آيا پروا نمي‌داريد؟» تفسير آن‌ همچون‌ تفسير سخن‌ نوح‌(ع) به‌ قوم‌ خويش‌ است، كه‌ در آيات‌ «106 ـ 105» گذشت‌.
 
	سوره شعراء آيه  125‏متن آيه : ‏‏ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ‏
آيه  126‏متن آيه : ‏‏ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ‏
آيه  127‏متن آيه : ‏‏ وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ‏  
‏ترجمه : ‏
«به‌راستي‌ كه‌ من‌ برايتان‌ رسولي‌ امين‌ هستم‌ پس، از خدا پروا بداريد و از من ‌اطاعت‌ كنيد و براي‌ آن‌ از شما پاداشي‌ نمي‌طلبم، پاداش‌ من‌ جز بر پروردگار جهانيان ‌نيست‌» تفسير اين‌ آيات‌ سه‌گانه‌ همچون‌ تفسير آنها در داستان‌ نوح‌(ع)، آيات: «109 ـ 107» مي‌باشد.
آيه  276
‏متن آيه : ‏
‏ يَمْحَقُ اللّهُ الْرِّبَا وَيُرْبِي الصَّدَقَاتِ وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند ربا را نابود مي‌سازد» يعني ركت‌ آن‌ را در دنيا از بين‌ مي‌برد، هرچندكه‌ بسيار هم‌ باشد. يا كلا آن‌ را از دست‌ صاحبش‌ بيرون‌ برده‌ و مالش‌ را پاك‌ نابود مي‌سازد. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «إن الربا وإن كثر، فإن عاقبته تصير إلى قل‌: ربا هرچند بسيار باشد، ليكن‌ سرانجام‌ آن‌ به‌ كمي‌ و كاستي‌ مي‌گرايد».
«و» خداوند متعال‌ «بر صدقات‌ مي‌افزايد» يعني: در مالي‌ كه‌ زكات‌ و صدقات ‌آن‌ داده‌ شده‌ مي‌افزايد، و در ثواب‌ آن‌ بركت‌ نهاده‌ آن‌ را مضاعف‌ مي‌گرداند و برپاداش‌ صدقه ‌دهنده‌ مي‌افزايد، چنان ‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هر كس‌پيمانه‌اي‌ از خرما را كه‌ از كار پاكيزه‌ به‌دست‌ آورده‌باشد - زيرا خداوند(ج) جزپاكيزه‌ را نمي‌پذيرد - صدقه‌ دهد، پس‌ بي‌گمان‌ خداوند(ج) آن‌ را با دست‌ بلاكيف‌ راست‌ خود پذيرفته‌ سپس‌ آن‌ را براي‌ صاحبش‌ پرورش‌ مي‌دهد، همان ‌طوري‌كه ‌يكي‌ از شما كره ‌اسب‌ خود را پرورش‌ مي‌دهد تا بدانجا كه‌ چون‌ كوه‌ بزرگ‌مي‌شود». «و خداوند هيچ‌ ناسپاس‌ گناهكاري‌ را دوست‌ نمي‌دارد» يعني: حق‌ تعالي ‌ناسپاس‌ در دل‌ و گنه‌كار در گفتار و كردار را دوست‌ نمي‌دارد زيرا دوستي‌ خداي‌عزوجل‌ مخصوص‌ توبه‌كاران‌ و پاكيزگان‌ از آلودگي‌هاست‌. در اين‌ آيه‌ كريمه ‌هشداري‌ سخت‌ و محكم‌ بر كساني‌ است‌ كه‌ ربا مي‌خورند و مي‌گويند: فرقي‌ ميان ‌بيع‌ و ربا نيست، كه‌ خداوند(ج) با كلمه‌ (كفار) به‌ كفران‌ و ناسپاسي‌ آنها حكم‌نموده‌ و در واقع‌ اعلام‌ داشته‌ است‌ كه‌ سودخواري‌ از افعال‌ اهل‌ كفر است‌ نه‌ از اعمال‌ اهل‌ اسلام‌.
 
سوره شعراء آيه  128
‏متن آيه : ‏
‏ أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا بر هر بلنديي‌ بنايي‌ از سر بازيچه‌ مي‌سازيد؟» ريع: تپه‌ مرتفع‌ از زمين‌ است‌. به‌قولي: ريع، كوه‌ است‌. مجاهد مي‌گويد: ريع، وادي‌اي‌ در ميان‌ دو كوه، يا كوره‌ راهي‌ در كوه‌ است‌. يعني: شما در هر مكان‌ بلندي‌ بنايي‌ از سر بازيچه‌ مي‌سازيد و آن‌ را چون‌ نشانه‌اي‌ بر اظهار قوت‌ و قدرت‌ خود مي‌گردانيد زيرا چنين ‌بناهايي، جز اين‌كه‌ مايه‌ فخر و مباهات‌ عده‌اي‌ و آزار و زيان