 فروبرديم‌؛ «به‌ موسي‌ كتاب‌» تورات‌ را «داديم‌ كه‌ به‌عنوان‌ روشنگري‌هايي‌ براي‌ مردم‌ بود» يعني: تورات‌ را به‌ موسي‌(ع) داديم‌ تا مردم‌ به‌وسيله‌ آن‌ حق‌ را ديده‌ و بدان‌ راه‌ يابند و خود را به‌وسيله‌ آن‌ از گمراهي‌ نجات‌ دهند «و» تورات‌ «هدايت‌ و رحمتي‌» از سوي‌ خداوند أ براي‌ مردم‌ است‌ «باشد كه‌ به‌ ياد آورند» اين‌ نعمتها را لذا خداي‌ عزوجل‌ را شكر و سپاس‌ گزارده‌ به‌ او ايمان‌ آورند و دعوتش‌ را به‌سوي ‌آنچه‌ كه‌ خيرشان‌ در آن‌ است، اجابت‌ گويند.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3688.txt">آيه  44</a><a class="text" href="w:text:3689.txt">آيه  45</a><a class="text" href="w:text:3690.txt"> آيه  46</a><a class="text" href="w:text:3691.txt"> آيه  47</a><a class="text" href="w:text:3692.txt">آيه  48</a><a class="text" href="w:text:3693.txt">آيه  49</a><a class="text" href="w:text:3694.txt">آيه  50</a></body></html>سوره قصص آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ إِذْ قَضَيْنَا إِلَى مُوسَى الْأَمْرَ وَمَا كُنتَ مِنَ الشَّاهِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ امر پيامبري‌ را به‌ موسي‌ به‌انجام‌ رسانيديم‌» يعني: آن‌گاه‌ كه‌ با موسي‌(ع) سخن‌ گفته‌ و كار پيامبري‌ را به‌ او سپرديم‌؛ «تو در جانب‌ غربي ‌نبودي‌» يعني: اي‌ محمد ص! تو در جانب‌ غربي‌ وادي‌ طور سينا نبودي، آنجا كه ‌موسي‌(ع) با پروردگارش‌ مناجات‌ كرد «و تو از حاضران‌ نبودي‌» در اين‌ رويداد تا به‌حقيقت‌ آن‌ آگاه‌ بوده‌ و سپس‌ آن‌ را از نزد خود بديشان‌ بازگويي‌ لذا اين‌ امر خود برهان‌ آن‌ است‌ كه‌ اين‌ اخبار از طريق‌ وحي‌ پروردگار سبحان‌ برايت‌ آمده‌ است ‌بنابراين، بيان‌ اين‌ داستانها از سوي‌ تو كه‌ خود حاضر آن‌ صحنه‌ها نبوده‌اي، دليل‌ روشن‌ رسالت‌ توست‌.
 
سوره قصص آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَكِنَّا أَنشَأْنَا قُرُوناً فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ وَمَا كُنتَ ثَاوِياً فِي أَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِنَا وَلَكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«وليكن‌ ما نسلهايي‌ پديد آورديم‌» يعني: اي‌ محمد ص! ما از زمان‌ موسي‌(ع) تا زمان‌ تو امت‌هايي‌ را آفريديم‌ «و عمرشان‌ طولاني‌ شد» يعني: مهلتشان‌ به ‌درازا كشيد و روزگار بر آنان‌ طولاني‌ شد و در گذار اين‌ زمانه‌ دراز بود كه‌ شريعتها و احكام‌ الهي‌ دستخوش‌ تحريف‌ و تغيير گشته‌ و اديان‌ حق‌ به‌فراموشي‌ سپرده‌ شدند و درنتيجه، امتها امر خداوندأ را ترك‌ كرده‌ و عهد وي‌ را فراموش‌ نمودند آن‌گاه‌ اي‌ محمدص! تو را فرستاديم‌ تا اين‌ بنياد را دوباره‌ پي‌ افگني‌ و اين‌ اصول‌ و قواعد را مجددا احياكني‌.
با اين‌ آيه‌ استدلال‌ شده‌است‌ بر اين‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ در ارتباط با رسالت ‌محمد ص و ايمان‌ به‌ ايشان‌ از موسي‌(ع) و امتش‌ تعهد گرفته‌ است‌ اما آن‌گاه‌ كه ‌روزگاري‌ طولاني‌ سپري‌ شد و قرنها از پي‌ يك‌ديگر گذشت، امتها اين‌ عهد را فراموش‌ كرده‌ و وفا كردن‌ به‌ آن‌ را فروگذاشتند «و تو در ميان‌ اهل‌ مدين‌ مقيم‌ نبودي‌» چنان‌كه‌ موسي‌(ع) اقامت‌ داشت‌ «تا آيات‌ ما را برآنان‌» يعني: بر اهل‌ مدين‌ «بخواني‌» و از آنان‌ اخبارشان‌ را فراگيري‌ و در نتيجه، آن‌ اخبار را از نزد خود برمردم‌ مكه‌ حكايت‌ كني‌. به‌قولي: اين‌ جمله، جمله‌ مستأنفه‌ و ابتدائي‌ است، گويي‌ گفته ‌شد: تو از جانب‌ خود آيات‌ ما را بر امت‌ خويش‌ نمي‌خواني‌ «ليكن‌ ما فرستنده‌ بوديم‌» يعني: ما تو را به‌سوي‌ مردم‌ مكه‌ فرستاده‌ و اين‌ اخبار را بر تو نازل ‌كرديم‌ و اگر چنين‌ نبود، تو از اين‌ اخبار هيچ‌ آگاهي‌اي‌ نداشتي‌.
 
﴿سوره‌ آل عمران﴾
مدني‌ است‌ و داراي‌ (200) آيه‌ است‌.
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ بدان‌ سبب‌ «آل‌ عمران» ناميده‌ شد كه‌ داستان‌ خانواده‌ عمران‌ پدر مريم‌ و شرح‌ رخداد تولد عيسي: در آن‌ بيان‌ شده‌ است‌.سوره‌ بقره‌ و آل‌ عمران‌ مشتركا به‌ نام‌ «زهراوين» نيز ناميده‌ مي‌شوند زيرا اين‌ دوسوره، بسان‌ دو نور روشنگر؛ خواننده‌ خويش‌ را با فروغ‌ هدايتبخش‌ خويش، به‌سوي‌ حق‌ و حقيقت‌ رهنمون‌ مي‌گردند. يا بدان‌ جهت‌ كه‌ خواننده‌ اين‌ دو سوره، در روز قيامت‌ از نوري‌ تمام‌ برخوردار مي‌شود. يا به‌ سبب‌ آن‌ كه‌ هر دو سوره، متضمن‌ اسم‌ اعظم‌ خداوند(ج) هستند.
اين‌ سوره‌ اجماعا مدني‌ است‌.
ابن‌ابي‌ حاتم، ابن‌ جرير طبري، ابن‌اسحاق‌ و ابن‌منذر در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آغاز اين‌سوره‌ تا آيه‌ هشتاد و سوم‌ آن‌ گفته‌اند: اين‌ آيات‌ درباره‌ وفد (هيأت‌ نمايندگي) نصاراي‌ نجران‌ نازل‌ شد كه‌ در سال‌ نهم‌ هجري‌ همراه‌ با شصت‌ سوار به‌ مدينه‌آمدند و چهارده‌ تن‌ از اشراف‌ آنان، از جمله‌ رئيس، وزير و اسقف‌هايشان‌ نيز درميانشان‌ بودند. آنها با رسول‌ خداص درباره‌ عيسي‌(ع) و عقايد نصراني‌ خويش‌مناظره‌ كردند، همان‌ بود كه‌ اين‌ آيات‌ نازل‌شد و سيماي‌ حق‌ و حقيقت‌ را از ميان‌پندارهاي‌ باطلشان، نمايان‌ گردانيد.
فضيلت‌ آن‌: در فضيلت‌ اين‌ سوره‌ و سوره‌ بقره‌ ـ به‌طور مشترك‌ ـ احاديثي‌روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ بخشي‌ از آنها در آغاز سوره‌ «بقره» نقل‌ شد، از آن‌ جمله‌اين‌ حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مسلم‌ از نواس‌بن‌سمعان(رض) است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «در روز قيامت، قرآن‌ و اهل‌ آن‌ كه‌ در دنيا به‌ آن‌ عمل‌ مي‌كردند،آورده‌ مي‌شوند، درحالي‌كه‌ سوره‌هاي‌ بقره‌ و آل‌عمران، پيشاپيش‌ آنها قراردارند».
 
سوره قصص آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا كُنتَ بِجَانِبِ الطُّورِ إِذْ نَادَيْنَا وَلَكِن رَّحْمَةً مِّن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوْماً مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ ندا درداديم‌» به‌ موسي‌(ع) و او را به‌ رسالت‌ برانگيختيم‌؛ «تو در جانب‌» كوه‌ «طور نبودي‌ ولي‌ رحمتي‌ از سوي‌ پروردگار توست‌» يعني: ليكن‌ ما اين ‌قرآن‌ و اخبار موسي‌(ع) و سخن‌گفتن‌ خويش‌ را با وي‌ به‌عنوان‌ رحمتي‌ از جانب ‌خود به‌سوي‌ تو وحي‌ كرده‌ و آن‌ را بر تو حكايت‌ كرديم‌ و تو را از اين‌ اخبار آگاه‌ گردانيديم‌ «تا قومي‌ را كه‌ پيش‌ از تو هيچ‌ هشداردهنده‌اي‌ به‌سويشان‌ نيامده ‌بود، بيم‌ دهي‌» مراد از اين‌ قوم: مردم‌ مكه‌اند كه‌ قبل‌ از رسول‌ خداص در زمان‌ فترت‌ ـ يعني‌ دوران‌ انقطاع‌ رسالت‌ ـ به‌سر مي‌بردند و در زمان‌ فترت، يعني‌ در عهد ميان‌ بعثت‌ عيسي‌(ع) تا بعثت‌ تو، هشداردهنده‌اي‌ به‌ ميانشان‌ نيامده‌ بود كه‌ آنان‌ را بيم‌ دهد «باشد كه‌ آنان‌ پند پذيرند» با هشدارهاي‌ تو.
اين‌ آيات‌ برهاني‌ الهي‌ بر نبوت‌ محمد ص و بيان‌ حكمت‌ بعثت‌ ايشان‌ است‌.
 
سوره قصص آيه  47
