وره عنكبوت آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الم ‏
 ‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «الف، لام، ميم‌» و سخن‌ درباره‌ حروف‌ مقطعه، در آغاز سوره‌ «بقره‌» گذشت‌.
سوره عنكبوت آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا مردم‌ پنداشته‌اند كه‌ تا گفتند ايمان‌ آورديم، رها مي‌شوند و مورد آزمايش‌ قرار نمي‌گيرند» در اموال‌ و جانهايشان‌؟ نه‌! قضيه‌ چنان‌كه‌ آنان‌ پنداشته‌اند نيست‌ بلكه ‌لابد آنان‌ را به‌ وسيله‌ جهاد، يا فقر، يا آفت‌ و زيان‌ جاني، يا غير اين‌ از انواع ‌مصايب‌ مي‌آزماييم‌ تا انسان‌ وارسته‌ و مخلص‌ از انسان‌ منافق‌ و انسان‌ صادق‌ از انسان‌ كاذب‌ متمايز گردد بنابراين، ايمان‌ فقط كلمه‌اي‌ نيست‌ كه‌ به‌ زبان‌ گفته‌ شود بلكه‌ حقيقتي‌ است‌ داراي‌ تكاليف، امانتي‌ است‌ همراه‌ با دشواري‌ها و مسئوليت‌ها و جهادي‌ است‌ كه‌ به‌ صبر و تحمل‌ فراوان‌ نياز دارد و براي‌ كسي‌ سزاوار نيست‌ كه ‌خلاف‌ اين‌ بپندارد. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «سخت‌ترين‌ مردم‌ در ابتلا انبيا هستند، سپس‌ صالحان‌ و سپس‌ بهترين‌ها به‌حسب‌ مراتبشان‌ لذا انسان‌ بر حسب ‌دين‌ خويش‌ مورد آزمايش‌ قرار مي‌گيرد پس‌ اگر در دينش‌ صلابتي‌ بود، در ابتلايش‌ افزوده‌ مي‌شود».
ابن‌كثير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ از ابن‌ابي‌حاتم‌ نقل‌ مي‌كند: اين‌ آيه‌ درباره‌ جمعي ‌نازل‌ شد كه‌ در مكه‌ بودند و اسلام‌ آورده‌ بودند اما ياران‌ محمدص در مدينه‌ به‌ آنان‌ نوشتند كه‌ اسلامشان‌ پذيرفته‌ نمي‌شود تا هجرت‌ نكنند پس‌ ايشان‌ راه‌ هجرت ‌به‌سوي‌ مدينه‌ را در پيش‌ گرفتند ولي‌ مشركان‌ ايشان‌ را از راه‌ بازگردانيدند.
اما ابن‌سعد روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ درباره‌ عماربن‌ياسرt نازل‌ شد زيرا او در راه‌ خداأ مورد شكنجه‌ قرار مي‌گرفت‌.
 
سوره آل عمران آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لَّأُوْلِي الأَبْصَارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اي‌ يهوديان‌! «قطعا در برخورد ميان‌ آن‌ دو گروه» مسلمانان‌ و مشركان‌ كه‌ در روزبدر باهم‌ رودررو شدند؛ «براي‌ شما نشانه‌اي‌ است» بزرگ‌ كه‌ بر صدق‌ و راستي‌اين‌ امر دلالت‌ مي‌ كند كه‌ حق‌ تعالي‌ عزت‌دهنده‌ دين‌ و ياري‌دهنده‌ پيامبرش‌ وبرفرازنده‌ دعوت‌ و رسالت‌ وي‌ مي‌باشد، پس‌ اي‌ يهوديان‌! شما بايد از روزي‌ چون‌ روز بدر حذر كنيد تا خداوند(ج) آنچه‌ را بر سر مردم‌ مكه‌ آورد، بر سر شما نياورد، روزي‌ كه‌ در آن‌ «گروهي‌ در راه‌ خدا مي‌جنگيدند و ديگر» گروه‌ «كافر بودندكه‌ مسلمانان‌ آن‌ كافران‌ را به‌ چشم» يعني‌: با ديدي‌ روشن‌ و آشكار، بي‌هيچ‌گونه ‌ابهامي‌ «دو برابر خويش‌ مي‌ديدند». مشركان‌ در بدر سه‌ برابر مسلمانان‌ بودند، پس‌خداوند(ج) آنان‌ را در ديد مسلمانان‌ اندك‌ ـ دوبرابر ـ نشان‌ داد تا دلهايشان‌ قوي‌گردد ـ با عنايت‌ به‌ اين‌ امر كه‌ قبلا به‌ مسلمانان‌ اعلام‌ شده‌ بود كه‌ صد تن‌ از ايشان‌بر دويست‌ تن‌ از كفار غالب‌ مي‌گردند ـ «و خدا هركه‌ را بخواهد، به‌ نصرت‌ خويش‌تأييد مي‌كند» يعني‌: كساني‌ را كه‌ اراده‌ تأييد و تقويتشان‌ را داشته‌ باشد، نصرت‌ مي‌دهد و ازجمله‌ اين‌ نصرت‌؛ تأييد اهل‌ بدر با اندك‌ ديدن‌ شمار نيروهاي‌ دشمن ‌بود «يقينا در اين‌ امر» يعني‌: در اندك‌ ديدن‌ شمار بسيار مشركان‌ «عبرتي‌ است» و موعظه‌اي‌ بزرگ‌ «براي‌ اولي‌الابصار» يعني‌: براي‌ صاحبان‌ بينشهاي‌ نافذ كه‌ ازآنچه‌ مي‌بينند، درس‌ عبرت‌ مي‌گيرند، پس‌ اي‌ يهوديان‌! آيا شما از اين‌ امور عبرت‌ نمي‌گيريد تا ايمان‌ آوريد؟
ابن‌كثير مي‌گويد: «اگر كسي‌ گفت‌ كه‌ وجه‌ جمع‌ نمودن‌ ميان‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ وآيه‌ (44) از سوره‌ «انفال» چيست‌ كه‌ در آنجا خداوند متعال‌ مي‌فرمايد: «وآن‌گاه‌ كه‌ آنان‌ را ـ چون‌ رو در رو شديد ـ در چشم‌ شما اندك‌ نمود و شما را نيزدر چشم‌ آنان‌ اندك‌ نمود تا خداوند كاري‌ را كه‌ كردني‌ بود، به‌ انجام‌ رساند»؟ مي‌گوييم‌: آن‌ كم‌ نماياندن‌ مسلمانان‌ در چشم‌ مشركان‌ در حالتي‌ بود، و اين‌ بسيارنماياندن‌ در حالت‌ ديگري‌.
از ابن‌عباس‌ك در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيات‌ (12 ـ 13) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌فرمود: چون‌ اهل‌ بدر به‌ آن‌ پيروزي‌ شگرف‌ دست‌ يافته‌ و به‌ مدينه‌ بازگشتند، رسول‌ خداص يهوديان‌ را در بازار بني‌ قينقعاع‌ گردآورده‌ و خطاب‌ به‌ آنان ‌فرمودند: «اي‌ گروه‌ يهود! اسلام‌ آوريد پيش‌ از آن‌ كه‌ خداوند(ج) آنچه‌ را كه‌ به‌قريش‌ رسانيد به‌ شما نيز برساند». ولي‌ آنان‌ در پاسخ‌ پيامبرص گفتند: اي‌ محمد! به‌ خود مغرور نشو كه‌ چند نفري‌ از قريشيان‌ را كشتي، آنها كارناآزموده‌ و بي‌تجربه ‌بودند و به‌ فنون‌ رزم‌ آشنايي‌ نداشتند، سوگند به‌ خدا كه‌ اگر با ما بجنگي، مي‌داني‌كه‌ ما مرد ميدانيم‌ و مي‌داني‌ كه‌ تاكنون‌ به‌ رزم‌آوراني‌ چون‌ ما رويارو نشده‌اي‌! پس‌ خداي‌ متعال‌ اين‌ آيات‌ را نازل‌ فرمود.
 
سوره عنكبوت آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌يقين، كساني‌ را كه‌ پيش‌ از اينان‌ بودند» نيز «آزموديم‌» يعني: اين‌ سنت‌ ما در ميان‌ بندگان‌ ماست‌ لذا ما مؤمنان‌ اين‌ امت‌ را نيز مي‌آزماييم‌ چنان‌كه‌ امتهاي ‌پيش‌ از آنان‌ را مورد آزمايش‌ قرار داديم‌ و از آنان‌ كساني‌ بودند كه‌ اره‌ بر فرق ‌سرشان‌ نهاده‌ مي‌شد و از ميان‌ دو نيم‌ مي‌شدند اما از دين‌ خويش‌ بر نمي‌گشتند چنان‌كه‌ قرآن‌ كريم‌ در داستانهاي‌ انبيا‡ و آزمايشهايي‌ كه‌ ايشان‌ و پيروانشان ‌شدند، اين‌ حقيقت‌ را بيان‌ كرده‌ است‌ «البته‌ خداوند آنان‌ را كه‌ راست‌ گفته‌اند» در اين‌ سخنشان‌ كه: ايمان‌ آورده‌ايم‌ «معلوم‌ مي‌دارد و دروغگويان‌» مدعي‌ ايمان‌ را «نيز معلوم‌ مي‌دارد» و به‌ وسيله‌ امتحان‌ ميان‌ آنها تمييز ايجاد مي‌كند.
مراد از (ألا لنعلم‌) يعني‌ «معلوم‌ داشتن‌» از سوي‌ حق‌ تعالي، متمايز كردن ‌راستگويان‌ و دروغگويان‌ در عرصه‌ عينيت‌ است، نه‌ به‌دست‌ آوردن‌ معلومات ‌جديد چرا كه‌ خداوندأ آنچه‌ را كه‌ در گذشته‌ بوده‌ و آنچه‌ را كه‌ در آينده ‌خواهد بود و آنچه‌ را كه‌ وجود ندارد و اگر قرار باشد كه‌ به‌ عرصه‌ وجود آيد چگونه