 آفرينش‌ اعتقاد در نهاد انسان‌ است‌ پس‌ با تأثيرات‌ محيط، افكار و القاآت‌ انحرافي‌ و موروثي‌ و تقليدهاي‌ باطل‌ دور از سلطه‌ فكر و انديشه‌ است‌ كه ‌عقيده‌ پاك‌ توحيدي‌ تغيير مي‌كند.
«در آفرينش‌ الهي‌ تبديلي‌ نيست‌» يعني: آفرينش‌ الهي‌ را با پرستش‌ غير وي‌ تغيير ندهيد بلكه‌ بر فطرت‌ اسلام‌ و توحيد باقي‌ و پايدار بمانيد «دين‌ استوار اين ‌است‌» يعني: پايبندي‌ به‌ فطرت، همانا دين‌ مستقيم‌ و استوار است‌ «ولي‌ اكثر مردم‌» همچون‌ كفار مكه‌ در زمان‌ نزول‌ آيه‌ «نمي‌دانند» اين‌ حقيقت‌ را تا به‌ آن‌ عمل‌ كنند و آن‌ را در عينيت‌ به‌كار بندند. چنان‌كه‌ امروز نيز، اكثريت‌ خلق‌ از اين‌ حقيقت‌ جاهلند كه‌ فطرت‌ بشري‌ جز با رويكرد و گرايش‌ به‌ دين‌ حنيف‌ و پاك‌ توحيدي، منسجم‌ و هماهنگ‌ نمي‌شود.
آن‌گاه‌ خداي‌ عزوجل‌ اين‌ رهنمود خود را تكميل‌ كرده‌ مي‌فرمايد:
 
	سوره روم آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ مُنِيبِينَ إِلَيْهِ وَاتَّقُوهُ وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌سويش‌ انابت‌ كنيد» يعني: اي‌ پيامبر! تو و همراهانت‌ به‌سوي‌ اللهأ روي ‌آوريد در حالي‌ كه‌ با اخلاص‌ عمل‌ و پايبندي‌ به‌ فرامين‌ وي‌ به‌ او رجوع‌كننده‌ايد «و از او پروا بداريد» با اجتناب‌ از نافرماني‌ها و حاضر و ناظر دانستن‌ وي‌ «و نماز را برپا داريد» در اوقات‌ آن‌ و با پايبندي‌ به‌ فرايض، سنت‌ها و آداب‌ آن، همان ‌نمازي‌ كه‌ به‌ آن‌ مأمور شده‌ايد «و از مشركان‌ نباشيد» كه‌ براي‌ او شريك ‌مي‌آورند.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:386.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:387.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:388.txt"> آيه  25</a><a class="text" href="w:text:389.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:390.txt"> آيه  27</a><a class="text" href="w:text:391.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:392.txt">آيه  29</a></body></html>سوره روم آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آري‌! نباشيد: «از كساني‌ كه‌ دينشان‌ را پراكنده‌ كردند و فرقه‌فرقه‌ شدند» در دين، كه‌ مانند اهل‌ بدعتها و هواها و يهود و نصاري، بعضي‌ از بعضي‌ ديگر، يعني ‌پيروان، پيشوايان‌ گمراه‌ خود را در باطل‌ مشايعت‌ و همراهي‌ مي‌كنند «هر حزبي‌ به‌آنچه‌ كه‌ نزد خود دارند دلخوشند» يعني: هر گروهي‌ به‌ آنچه‌ كه‌ نزد آنها از دين‌ بناشده‌ بر بنياد باطل‌ وجود دارد، شادمان‌ و خرسنداند و مي‌پندارند كه‌ برحق‌اند در حالي‌ كه‌ از حق‌ هيچ‌ دستاويزي‌ به‌ همراه‌ ندارند.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ از رسول‌ خدا ص پرسيدند: فرقه‌ ناجيه‌ از اين ‌گروهها كدام‌ فرقه‌ است‌؟ فرمودند: «فرقه‌اي‌ كه‌ رهرو راه‌ و روشي‌ باشد كه‌ امروز من‌ و اصحابم‌ بر آن‌ قرار داريم‌».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3852.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:3853.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:3854.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:3855.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:3856.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:3857.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:3858.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:3859.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:3860.txt">آيه  41</a></body></html>سوره روم آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُم مُّنِيبِينَ إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُم مِّنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُم بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ مردم‌ ضري‌» يعني: سختي، بلا، بيماري‌ و قحطي‌اي‌ «برسد، پروردگار خود را مي‌خوانند» و به‌سوي‌ او پناه‌ برده، او را به‌ فريادرسي‌ مي‌خوانند كه‌ آن‌ بلا را از آنان‌ بردارد «در حالي‌ كه‌ به‌سوي‌ او انابت‌ كننده‌اند» يعني: در حالي‌ كه ‌به‌سوي‌ او بازگشت‌كننده‌ و توبه‌كاراند و به‌ غير او تكيه‌ نمي‌كنند. كه‌ اين‌ قله‌ توحيد و يكتاپرستي‌ است‌ «سپس‌ چون‌ از جانب‌ خود رحمتي‌ به‌ آنان‌ بچشاند» با اجابت ‌كردن‌ دعايشان‌ و برداشتن‌ آن‌ سختي‌ها و بلاها از آنان‌ «بناگاه‌ گروهي‌ از آنان ‌به‌ پروردگارشان‌ شرك‌ مي‌آورند» در عبادت‌ و به‌سوي‌ پرستش‌ غير الله  بازمي‌گردند در حالي‌ كه‌ مي‌دانند كسي‌ جز اللهأ آن‌ بلا را از آنان‌ برطرف‌ نكرده‌است‌. پس‌ يگانه‌پرستي‌شان‌ در سختي‌ها، خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ آنان‌ فقط به‌خداي‌ يگانه‌ نيازمندند و اين‌ از بزرگترين‌ ادله‌ بر وجود فطرت‌ بشري‌ و بر اين‌ حقيقت‌ است‌ كه‌ فطرت‌ بشر در اصل‌ توحيدي‌ است‌. اين‌ جمله، مفيد برانگيختن ‌تعجب‌ از احوالشان‌ است‌. يعني: عجبا! چگونه‌ در هنگام‌ فرود آمدن‌ سختي‌ها، به‌وحدانيت‌ خداي‌ سبحان‌ اعتراف‌ مي‌كنند اما وقتي‌ اين‌ سختي‌ها از آنان‌ برطرف‌ ساخته‌ مي‌شود، مجددا به‌ شرك‌ باز مي‌گردند.
 
	سوره روم آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَكْفُرُوا بِمَا آتَيْنَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آري‌! به‌ شرك‌ باز مي‌گردند «تا به‌ آنچه‌ به‌ آنها بخشيده‌ايم، كفران‌ ورزند» و ناسپاسي‌ پيشه‌ كنند، در حالي‌ كه‌ نعمتهاي‌ الهي‌ را انكار مي‌كنند «پس‌ برخوردار شويد» اندكي‌ از كفر و ناسپاسي‌ خويش‌ «زودا كه‌ بدانيد» آنچه‌ را كه‌ اين ‌بهره‌مندي‌ زوال‌پذير، از عذاب‌ دردناك‌ در پي‌ خواهد داشت‌. اين‌ تهديدي‌ سخت ‌براي‌ مشركان‌ است‌.
 
سوره روم آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ أَمْ أَنزَلْنَا عَلَيْهِمْ سُلْطَاناً فَهُوَ يَتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«يا مگر برآنان‌ برهاني‌ نازل‌ كرده‌ايم‌ كه‌» آن‌برهان‌ و حجت‌ «درباره‌ آنچه‌ به‌ آن ‌شرك‌ مي‌ورزند، سخن‌ مي‌گويد؟» بر شرك‌ ورزيدنشان‌ به‌ خداي‌ سبحان‌ ناطق ‌بوده‌ و بر اين‌ امر كه‌ اين‌ كارشان‌ حق‌ است، دلالت‌ مي‌كند؟ كه‌ اين‌ استفهام‌ بر سبيل‌ انكار مي‌باشد. يعني: آنان‌ بر شرك‌ و گمراهي‌شان‌ هيچ‌ برهان‌ و حجتي‌ ندارند پس‌ چگونه‌ به‌ خداوند(ج) شريك‌ مي‌آورند؟!
 
	سوره روم آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ مردم‌ رحمتي‌ بچشانيم‌» يعني: فراواني، نعمت، گشايش‌ و عافيتي‌؛ مانند نزول‌ باران، گشايش‌ مالي، سلامتي‌ و غيره‌ «به‌ آن‌ شادمان‌ مي‌شوند» با سرمستي‌ و گردنكشي‌ و كبر، نه‌ شادماني‌اي‌ همراه‌ با شكر و اعتراف‌ به‌ نعمت‌ «واگر به‌ آنان‌ به‌خاطر كار و كردار پيشينشان‌» يعني: به‌ شومي‌ گناهانشان‌ «سيئه‌اي ‌برسد» يعني: سختي‌ و رنجي‌ برسد، به‌ هر وصف‌ و كيفيتي‌ كه‌ باشد «بناگاه‌ نوميد مي‌شوند» 