شان‌ بهشت‌ را با كارهاي‌ شايسته ‌آماده‌ مي‌سازند.
 
	سوره روم آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِن فَضْلِهِ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا خدا كساني‌ را كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند جزا دهد» يعني: بهشتيان‌ و دوزخيان‌ در روز قيامت‌ از هم‌ جدا ساخته‌ مي‌شوند تا خداوند(ج) مؤمنان‌ را به‌ آنچه‌ كه‌ سزاوار آنند، پاداش‌ دهد «از فضل‌ خود» يعني: از عطا و بخشش‌ خود و بر مقداري‌ هم‌ كه‌ مستحق‌اند، به‌ درجات‌ و مراتبي‌ بيفزايد كه‌ اندازه ‌آن‌ را جز خداي‌ عزوجل‌ كسي‌ ديگر نمي‌داند «بي‌گمان‌ او كافران‌ را دوست ‌نمي‌دارد» پس‌ نفرت‌ خداوند(ج) از كافران، موجب‌ خشم‌ وي‌ است‌ و خشم‌ وي‌ عقوبتش‌ را به‌دنبال‌ دارد.
اين‌ آيه‌ بر اين‌ حقيقت‌ دلالت‌ مي‌كند كه‌ حكمت‌ پديد آوردن‌ روز قيامت‌ در درجه‌ اول، همانا پاداش‌ دادن‌ مؤمنان‌ با عمل‌ است‌.
 
سوره روم آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ أَن يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُم مِّن رَّحْمَتِهِ وَلِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از نشانه‌هاي‌» قدرت‌ و وحدانيت‌ «وي‌ آن‌ است‌ كه‌ بادهاي‌ بشارت‌ آور را مي‌فرستد» يعني: بادهاي‌ خير و رحمت‌ را كه‌ بشارت‌ آور بارانند؛ زيرا بادهاي‌ رحمت‌ در مقدمه‌ باران‌ رحمت‌ قرار دارند، كه‌ اين‌ بادها عبارتند از: بادهاي‌ شمال، صبا و جنوب‌ اما باد دبور، باد عذاب‌ است‌ چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده ‌است: «اللهم‌ اجعلها رياحاً ولا تجعلها ريحاً: خدايا! باد را بادهاي‌ (رحمت‌) بگردان، نه‌ باد (عذاب)». آري‌! بادهاي‌ رحمت‌ را مي‌فرستد «و تا به‌ شما از رحمت‌ خود بچشاند» كه‌ همانا باران، فراواني، سرسبزي، شادماني‌ روح‌ و غير آن ‌از نعمت‌هاست‌ «و تا كشتي‌ها به‌ فرمان‌ وي‌ روان‌ گردند» در دريا به‌هنگام‌ وزيدن ‌اين‌ بادها «و تا از فضل‌ او بجوييد» يعني: به‌ وسيله‌ تجارتي‌ كه‌ كشتي‌ها حمل‌كننده ‌آن‌ هستند، طلب‌ روزي‌ كنيد «و تا شكر گزاريد» اين‌ نعمتها را و در نتيجه، خداي‌ عزوجل‌ را به‌ يگانگي‌ بپرستيد و طاعت‌ و عبادت‌ بسيار انجام‌ دهيد.
 
	سوره روم آيه  47
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌تحقيق‌ كه‌ پيش‌ از تو» اي‌ محمد ص! «پيامبراني‌ را به‌سوي‌ قومشان ‌فرستاديم‌» چنان‌كه‌ تو را به‌سوي‌ قوم‌ و امتت‌ فرستاديم‌ «پس‌ بينات‌» يعني: معجزات‌ و حجتهاي‌ روشنگر را «برايشان‌ آوردند» اما آنها به‌ اين‌ پيامبران(ع) كفر ورزيدند «پس‌ از كساني‌ كه‌ اجرام‌ كردند انتقام‌ گرفتيم‌» اجرام: ارتكاب‌ كفر وگناهان‌ است‌. البته‌ انتقام‌ گرفتن‌ حق‌ تعالي‌ از آنان، با هلاك‌ ساختنشان‌ در دنيا بود «و حق‌ است‌ بر ما» يعني: بر ما ثابت‌ و لازم‌ است‌ «نصرت ‌دادن‌ مؤمنان‌» كه‌ ما از روي‌ فضل‌ و كرم‌ اين‌ وعده‌ را بر خود لازم‌ گردانيده‌ايم‌ و ما به‌ وعده‌ خويش ‌صادقيم‌ و آن‌ را خلاف‌ نمي‌كنيم‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هيچ‌ شخص‌ مسلماني‌ نيست‌ كه‌ از آبروي‌ برادر مسلمانش‌ دفاع‌ كند مگر اين‌ كه‌ بر خداوند(ج) حق‌ است‌ كه‌ از او آتش‌ جهنم‌ را برگرداند. آن‌گاه‌ اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ كردند: (وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ ‏) ».
 
سوره روم آيه  48
‏متن آيه : ‏
‏ اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَاء كَيْفَ يَشَاءُ وَيَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خدا همان‌ ذاتي‌ است‌ كه‌ بادها را مي‌فرستد و ابري‌ برمي‌انگيزد» از بخار آب ‌درياها و غير آنها «پس‌ آن‌ را» يعني: ابر را «در آسمان‌ هرگونه‌ بخواهد مي‌گستراند» گاهي‌ اين‌ ابرها را سيار مي‌گرداند و گاهي‌ ايستاده، گاهي‌ پيوسته‌ و فراگير و گاهي‌ پراكنده‌ و تكه‌تكه، گاهي‌ از زمين‌ در مسافتي‌ دور قرارشان‌ مي‌دهد و گاهي‌ در مسافتي‌ نزديك‌ «و آن‌ را پاره‌پاره‌ مي‌گرداند» به‌ قطعه‌هاي‌ پراكنده‌ كه ‌تمام‌ جو را فرانمي‌گيرند بلكه‌ تكه‌ ابرهايي‌ ثابت‌ يا سرگردانند «پس‌ مي‌بيني‌ ودق‌ را كه‌ از لابلاي‌ آن‌ بيرون‌ مي‌آيد» ودق: قطرات‌ باران‌ است‌ «و چون‌ آن‌ را» يعني: باران ‌را «به‌ آن‌ بندگانش‌ كه‌ بخواهد برساند» يعني: به‌ سرزمينها و اراضي‌ آنها «بناگاه‌ آنان‌ شادماني‌ مي‌كنند» از آنجا كه‌ به‌ اين‌ باران‌ نياز دارند و اين‌ باران‌ نشانه‌ گشايش‌ وخرمي‌ آنهاست‌.
 
	 سوره روم آيه  49
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلِ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْهِم مِّن قَبْلِهِ لَمُبْلِسِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بي‌شك‌ پيش‌ از آن‌كه‌ بر آنان‌ فرو فرستاده‌ شود، سخت‌ نوميد بودند» يعني: آنها پيش‌ از نزول‌ باران، يا پيش‌ از كشت‌وكار و باران، بسيار نوميد يا سرخورده‌ وپريشان‌حال‌ بودند. تكرار براي‌ تأكيد است‌.
 
	سوره آل عمران آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَاتٍ وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين» روي‌گرداندنشان‌ از قبول‌ حكم‌ حق‌ تعالي‌ «بدان‌ سبب‌ بود كه‌ آنان» برحسب‌ پندار غلط خود «گفتند: آتش‌ دوزخ‌ جز چند روزي‌ معين‌ به‌ ما نمي‌رسد» وآن‌ فقط همان‌ مقدار اندكي‌ است‌ كه‌ ما گوساله‌ را پرستيده‌ايم‌ «و آنچه‌ افترامي‌كردند» و به‌ دروغ‌ برمي‌ساختند «آنان‌ را در دينشان‌ فريفته‌ كرده‌ است» كه‌ ازجمله‌ آن، همين‌ سخني‌ است‌ كه‌ بيان‌ شد، و ازجمله‌ آن، اين‌ سخنشان‌ است‌ كه‌: ما فرزندان‌ و دوستان‌ خدا هستيم‌! پس‌ آنان‌ اين‌ دروغهاي‌ خود را راست‌ پنداشتند و پيروانشان‌ نيز، اين‌ دروغها را باور كردند.
از ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌خداص به‌منظور دعوت‌ يهوديان‌ به‌سوي‌ خدا(ج)، به‌ مدرسه‌ ديني‌ آنان‌ رفتند وآنان‌ را به‌سوي‌ دين‌ خدا(ج) دعوت‌ كردند، دراين‌ هنگام‌ نعيم‌بن‌ عمرو و حارث‌بن‌زيد خطاب‌ به‌ آن‌ حضرت‌ص گفتند: اي‌ محمد! تو بر كدامين‌ دين‌ و آيين‌ هستي‌؟ آن‌ حضرت‌ص فرموند: «بر دين‌ ابراهيم‌(ع) هستم». گفتند: آخر ابراهيم‌ هم‌ كه‌يهودي‌ بود! رسول‌ خدا