ويد: «در به ‌تو مي‌گويم، ديوار؛ تو بشنو».
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ شيوه‌ مخاطب‌ ساختن‌ رسول‌اكرم‌ص و اراده‌ داشتن‌ ديگران، در قرآن‌ نظاير ديگري‌ نيز دارد.
 
	سوره أحزاب آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ وَاتَّبِعْ مَا يُوحَى إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آنچه‌ را كه‌ از جانب‌ پروردگارت‌ به‌ تو وحي‌ مي‌شود» از قرآن‌ و سنت‌ «پيروي‌ كن‌» يعني: در تمام‌ امور خويش‌ از وحي‌ پيروي‌ كن‌ و از چيزي‌ جز وحي‌ ـ مانند مشورت‌هاي‌ كافران‌ و منافقان‌ ـ پيروي‌ نكن‌ «همانا خداوند از آنچه‌ مي‌كنيد، آگاه‌ است‌» و چيزي‌ از اعمال‌ آشكار و نهان‌ شما بر او پنهان‌ نمي‌ماند.
	سوره أحزاب آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ وَكِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بر خدا توكل‌ كن‌» يعني: تمام‌ امور خويش‌ را به‌ او بسپار «و خدا به‌ عنوان ‌كارساز كافي‌ است‌» كافي‌ است‌ كه‌ او حافظ و نگهبانت‌ باشد و يقينا او متوكلان‌ به‌ خود را حفظ مي‌كند.
 
سوره أحزاب آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِّن قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ وَمَا جَعَلَ أَزْوَاجَكُمُ اللَّائِي تُظَاهِرُونَ مِنْهُنَّ أُمَّهَاتِكُمْ وَمَا جَعَلَ أَدْعِيَاءكُمْ أَبْنَاءكُمْ ذَلِكُمْ قَوْلُكُم بِأَفْوَاهِكُمْ وَاللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند براي‌ هيچ‌ مردي‌ دو قلب‌ در درونش‌ ننهاده‌ است‌» در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه ‌كريمه‌ نقل‌ شده‌ است‌ كه‌ يكي‌ از منافقان‌ مي‌گفت: من‌ دو قلب‌ دارم‌؛ قلبي‌ مرا به‌كاري‌ دستور مي‌دهد و قلبي‌ ديگر به‌ كاري‌ ديگر. همچنان‌ اعراب‌ مي‌پنداشتند كه‌ اشخاص‌ داراي‌ هوش‌ و فراست‌ بالا، دو قلب‌ دارند، از اين ‌روي‌ ميانشان‌ معروف ‌بود كه‌ جميل‌بن‌معمرفهري‌ دو قلب‌ دارد زيرا او حافظه‌ نيرومندي‌ داشت‌ ومي‌گفت: من‌ داراي‌ دو قلب‌ هستم‌ كه‌ با هركدام‌ آنها بهتر از عقل‌ محمد مي‌انديشم‌. پس‌ چون‌ روز بدر فرارسيد و مشركان‌ ـ كه‌ او نيز از شركت‌كنندگان‌ در اردوي‌ آنان‌ بود ـ شكست‌ خوردند، او را ديدند كه‌ يك‌ لنگه‌ كفش‌ در پا و لنگه‌ ديگر در دست‌ مي‌گريزد. در اين‌ حال‌ از او پرسيدند: چرا يك‌ لنگ‌ كفش‌ در دست‌ و يكي‌ در پا داري‌؟ گفت: مي‌پنداشتم‌ كه‌ هر دو تا را در پا دارم‌!! پس‌ در آن‌ روز مشركان‌ دانستند كه‌ او دو قلب‌ ندارد.
آري‌! خداي‌ عزوجل‌ در اين‌ آيه‌ روشن‌ كرد كه‌ انسان‌ فقط داراي‌ يك‌ قلب‌ است‌ و در آن‌ يك‌ قلب، يا مي‌تواند اسلام‌ وجود داشته‌ باشد، يا كفر، يا نفاق‌ و اين‌گونه‌ نيست‌ كه‌ بتوان‌ همه‌ اينها را با هم‌ در يك‌ قلب‌ جاي‌ داد.
«و آن‌ زنانتان‌ را كه‌ مورد ظهار قرار مي‌دهيد، مادرانتان‌ نگردانيده‌ است‌» يعني: چنان‌ كه‌ يك‌ شخص‌ داراي‌ دو قلب‌ نيست، همين‌طور، زناني‌ را كه‌ مورد «ظهار» قرار مي‌دهيد، مادرانتان‌ نيستند «و» همين‌گونه‌ «پسرخواندگانتان‌ را» كه‌ به‌ پسري ‌برگرفته‌ايد و پسر، خوانده‌ايد «پسران‌» حقيقي‌ «شما نگردانيده‌ است‌» ادعياء: پسران‌ متبني‌ يا فرزندخوانده‌ مي‌باشند.
ظهار اين‌ است‌ كه‌ مرد به‌ زنش‌ بگويد: تو بر من‌ مانند پشت‌ مادرم‌ هستي‌. يعني: چنان‌كه‌ مادرم‌ بر من‌ حرام‌ است، تو نيز بر من‌ حرام‌ هستي‌. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ به‌كار بردن‌ چنين‌ تعبيري‌ در جاهليت، صيغه‌اي‌ از صيغه‌هاي‌ طلاق‌ بود پس‌ خداوند (ج) روشن‌ كرد كه‌ همسر انسان، مادر وي‌ نيست‌ و اين‌ سخن، سخني‌ زشت ‌و ناپسند و دروغ‌ و گناه‌ است‌ و بر گوينده‌ آن‌ كفاره‌ واجب‌ مي‌شود[1].
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: اين‌ بخش‌ از آيه‌ كريمه‌ درباره‌ زيدبن‌ حارثه‌(رض) نازل‌ شد كه‌ خديجه‌ رضي‌ الله عنها او را ـ كه‌ برده‌اش‌ بود ـ قبل‌ از اسلام‌ به‌ رسول‌ خدا ص بخشيد. آن‌ حضرت‌ ص او را سخت‌ دوست‌ داشتند و او نيز به ‌ايشان‌ علاقه‌ مفرطي‌ داشت، به‌طوري‌ كه‌ وقتي‌ اعضاي‌ خانواده‌اش‌ كه‌ در شام‌ زندگي‌ مي‌كردند از وجودش‌ در مكه‌ و قرار داشتنش‌ در بند بردگي‌ آگاه‌ شدند و نزد رسول‌ خدا ص آمدند تا او را بازخريد كنند، رسول‌ خدا ص به‌ آنان‌ فرمودند: برويد با خود او سخن‌ بگوييد، اگر او شما را انتخاب‌ كرد، همين‌طور بي‌هيچ‌ بهايي ‌از آن‌ شما باشد. پدر و عمويش‌ از اين‌ پيشنهاد سخت‌ شادمان‌ شده‌ و با خوشحالي ‌نزد زيد رفتند و وقتي‌ از او تقاضا كردند تا با آنان‌ به‌ وطن‌ خويش‌ برود، زيد(رض) گفت: من‌ كسي‌ نيستم‌ كه‌ رهاكننده‌ اين‌ مرد باشم‌! به‌ اين‌ ترتيب، او بردگي‌ زير فرمان‌ محمد ص را بر آزادي‌ و قرار داشتن‌ در آغوش‌ خانواده‌اش‌ ترجيح‌ داد. در اين‌ هنگام‌ بود كه‌ رسول‌ خدا ص او را آزاد كردند و فرزند خويشش‌ خواندند و فرمودند: «گواه‌ باشيد كه‌ زيد فرزند من‌ است، او از من‌ ميراث‌ مي‌برد و من‌ از وي‌». پس، از آن‌ وقت‌ او زيدبن‌ محمد ص خوانده‌ مي‌شد. لذا اين‌ آيه‌ نازل‌ شد و حكم‌ فرزندخواندگي‌ را كه‌ در دوران‌ جاهليت‌ احكام‌ و آثاري‌ برآن‌ مترتب‌ مي‌شد، منسوخ‌ كرد.
«اين‌» يعني: آنچه‌ گذشت‌ از ذكر ظهار و فرزندخواندگي‌ «سخن‌ شما به ‌زبانهايتان‌ است‌» يعني: اين‌ جز سخن ‌گفتن‌ به‌ زبانهايتان، چيز ديگري‌ نيست‌ و هيچ ‌تأثيري‌ در بر گردان‌ واقعيت‌ ندارد پس‌ نه‌ زن‌ انسان‌ با ظهار مادر وي‌ مي‌گردد و نه‌ فرزند ديگران‌ با ادعا فرزند حقيقي‌ انسان‌ مي‌شود و قطعا بر اينها هيچ‌ چيز از احكام ‌مادري‌ و فرزندي‌ مترتب‌ نيست‌ «و خداوند حق‌ را مي‌گويد» آنچه‌ كه‌ او مي‌گويد، ذاتا در ظاهر و باطن‌ خود حق‌ است‌ نه‌ باطل‌ پس‌ بايد فرزندان‌ را به‌ همان‌ پدران ‌حقيقي‌ آنها نسبت‌ دهيد و به‌ اين‌ حقي‌ كه‌ پيروي‌ از آن‌ سزاوار است، گردن‌ بگذاريد «و اوست‌ كه‌ به‌ راه‌ هدايت‌ مي‌كند» يعني: حق‌ تعالي‌ به‌ راهي‌ كه‌ رساننده ‌به‌سوي‌ حق‌ است، راهنمون‌ مي‌گردد، آن‌ راه‌ اين‌ است‌ كه:
[1] نگاه‌ كنيد به‌ اول‌ سوره‌ «مجادله‌».

	سوره آل عمران آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ فإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمدص! «خدا و پيامبر او را اطاعت‌ كنيد» در تمام‌ اوامر و نواهيش ‌«پس‌ اگر رويگردان‌ شدند» از اطاعت‌ و محبت‌ خدا و رسولش، بدانند كه‌ «قطعا خداوند كافران‌ را دوست‌ ندارد» بر آنان‌ نمي‌آمرزد و آنان‌ را مورد خشم‌ خودقرارمي‌دهد. اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ مخالفت‌ از راه‌ و روش‌ محمدي‌ص كفراست‌.
 
سوره أحزاب آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ ادْعُوهُمْ لِآبَائِهِمْ هُوَ أَقْس