باد كردن‌ باغها ومنازل‌ پرداخته‌ بودند». يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اين‌ سد در سال‌ (1987 م) تجديد بنا شده‌ است‌.
 
	 سوره سبأ آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنَاهُم بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَى أُكُلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَيْءٍ مِّن سِدْرٍ قَلِيلٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ روي‌ گردانيدند» قوم‌ سباء از شكرگزاري‌ پروردگارشان‌ و او را ناسپاسي‌ كردند «پس‌ بر آنان‌ سيل‌ عرم‌ را فرستاديم» يعني‌: سيلي‌ بنيان‌كن‌ را كه‌ با هجوم‌ تند خويش‌، سد مأرب‌ را در هم‌ شكست‌ و آب‌ آن‌ به‌ باغستانهايشان‌ سرازير شده‌ آنها را غرق‌ و خانه‌هايشان‌ را در زير گل‌ولاي‌ مدفون‌ كرد. اين‌ سيل‌ معروف‌ به‌ عرم‌ است‌، عرم‌: سيلي‌ است‌ كه‌ به‌ سبب‌ نيرومندي‌ و تندي‌، هيچ‌ چيز در جلوي‌ آن ‌نمي‌تواند ايستادگي‌ كند. «و به‌ جاي‌ آن‌ دو باغستانشان‌، دو باغ‌ ديگر به‌ آنان‌ عوض ‌داديم» كه‌ هيچ‌ خيري‌ در آنها نبود و براي‌ آنان‌ در آن‌ هيچ‌ فايده‌اي‌ وجود نداشت‌ و «داراي‌ ميوه‌هاي‌ بدمزه» بود و درختاني‌ با اين‌ خصوصيت‌ را برايشان‌ رويانده ‌بوديم‌. خمط: بر هر درخت‌ تلخ‌ و خارداري‌ اطلاق‌ مي‌شود. «و داراي‌ درخت ‌شوره‌ گز» بود كه‌ اصلا هيچ‌ ميوه‌اي‌ ندارد «و چيزي‌ اندك‌ از درخت‌ كنار» داشت‌. بدين‌سان‌، خداوند متعال‌ درختان‌ مثمر آنان‌ را نابود كرد و به‌جاي‌ آنها درختان‌ شوره‌گز، اراك‌ و درخت‌ كنار را كه‌ ميوه‌اي‌ شبيه‌ عناب‌ دارد، جانشين‌ آنها كرد و درخت‌ كنار، بهترين‌ آنها بود.
 
	سوره سبأ آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ جَزَيْنَاهُم بِمَا كَفَرُوا وَهَلْ نُجَازِي إِلَّا الْكَفُورَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ عقوبت‌ را به‌سزاي‌ كفر» و ناسپاسي‌ «آنان‌ به‌ آنان‌ جزا داديم‌ و آيا جز ناسپاس ‌را مجازات‌ مي‌كنيم‌؟» يعني‌: ما كسي‌ را مجازات‌ مي‌كنيم‌ كه‌ كفران‌ نعمت‌ كند، يا وجود و وحدانيت‌ ما را انكار كند.
 
سوره آل عمران آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ رَبِّ اجْعَل لِّيَ آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلاَّ تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ إِلاَّ رَمْزاً وَاذْكُر رَّبَّكَ كَثِيراً وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالإِبْكَارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
زكريا «گفت‌: پروردگارا! براي‌ من‌ نشانه‌اي‌ قرار ده» كه‌ با آن‌ از باردار شدن‌ زنم ‌آگاه‌ شوم‌ و اين‌ نعمت‌ را با سپاس‌ و شكر تو دنبال‌ كنم‌ «فرمود: نشانه‌ات‌ اين‌ است‌كه‌ سه‌ روز نمي‌تواني‌ با مردم‌ سخن‌ گويي‌ جز به‌ رمز» يعني‌: در اين‌ سه‌ روز ـ باآن‌ كه‌ صحيح‌ و سالم‌ هستي‌ ـ از سخن‌ گفتن‌ با مردم‌ ـ اما نه‌ از اذكار و نيايش‌ها ـ بازداشته‌ مي‌شوي‌. حق‌ تعالي‌ اين‌ نشانه‌ را براي‌ آن‌ قرار داد تا زكريا در اين‌ سه‌ روز به‌ شكرانه‌ نعمتي‌ كه‌ بر وي‌ ارزاني‌ داشته‌ است، كاملا خود را براي‌ ذكر وي‌ فارغ‌گرداند. رمز: اشاره‌ نمودن‌ با لبها، يا چشمها، يا ابروها، يا دستهاست‌ «و پروردگارت‌ را بسيار ياد كن‌ و شامگاهان» از هنگام‌ زوال‌ خورشيد تا غروب‌ آن‌ «وبامدادان» از طلوع‌ صبح‌ تا چاشتگاه‌ «او را تسبيح‌ گوي» و نماز بگزار. نماز راتسبيح‌ ناميد زيرا در آن‌ تنزيه‌ و تقديس‌ خداوند متعال‌ از بدي‌ها و عيب‌هاست‌.
 
سوره سبأ آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّاماً آمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ميان‌ آنها» يعني‌: ميان‌ قبيله‌ سباء «و ميان‌ آباداني‌هايي‌ كه‌ در آنها بركت‌ نهاده‌ بوديم» كه‌ عبارت‌ از آباديهاي‌ سرزمين‌ شام‌ بود «قريه‌هاي‌ به‌هم‌ پيوسته‌اي‌ قرارداده ‌بوديم» كه‌ چون‌ بر تپه‌هاي‌ بلند بنا شده‌ بودند، نمايان‌ بودند و چنان‌ به‌ هم ‌نزديك‌ بودند كه‌ يك‌ قريه‌ از قريه‌ ديگر ديده‌ مي‌شد. مقصد تجارتي‌ قوم‌ سباء، سرزمين‌ شام‌ بود كه‌ آنها از شهر مأرب‌ به‌سوي‌ آن‌ مي‌شتافتند و در سراسر مسير ميان‌ مأرب‌ و شام‌، آبادي‌ها و شهركهاي‌ به‌هم‌ پيوسته‌اي‌ قرار داشت‌، به‌طوري‌ كه‌ آنها در راه‌ خويش‌ شب‌ در يك‌ قريه‌ مي‌خوابيدند و فرداي‌ آن‌ چاشتگاه‌ به‌ قريه‌اي ‌ديگر مي‌آرميدند تا آن‌كه‌ به‌ سرزمين‌ خود بازمي‌گشتند و ميان‌ مأرب‌ و صنعا، سه‌ شبانه‌روز راه‌ فاصله‌ است‌. «و در ميان‌ آنها مسافت‌ را به‌ اندازه‌ مقرر داشته ‌بوديم» يعني‌: آن‌ قريه‌ها را در مسافت‌هاي‌ معيني‌ از يك‌ديگر قرار داده‌ بوديم‌ به‌ طوري ‌كه‌ مفسران‌ مي‌گويند: «استراحت‌ نيم‌روز آنان‌ در آبادي‌اي‌ بود وشب ‌گذراندن‌ آنها در آبادي‌اي‌ ديگري‌ تا اين‌ كه‌ به‌ شام‌ مي‌رسيدند».
«در آنها شبها و روزها با كمال‌ امن‌ و امان‌ سير كنيد» يعني‌: برايشان‌ گفتيم‌: در اين ‌قريه‌هاي‌ به‌هم‌پيوسته‌ و زيبا و خرم‌، شبها و روزها آسوده‌ خاطر از آنچه‌ كه‌ اسباب ‌ترس‌ و بيم‌ شماست‌، سيروسفر كنيد. به‌ قولي‌: شمار آن‌ قريه‌ها، چهارهزاروهفتصد قريه‌ مشجر و مثمر بود، كه‌ آنان‌ به‌مدت‌ چهار ماه‌ در كمال‌ امن‌و امان‌ در آنها سير مي‌كردند تا آن‌ كه‌ فاصله‌ ميان‌ مأرب‌ و شام‌ را مي‌پيمودند. قتاده‌ مي‌گويد: «آنها در اين‌ مسير پر از نعمت‌ ـ بي‌ آن‌كه‌ از چيزي‌ بترسند، يا از گرسنگي‌ و تشنگي‌اي‌ بيم‌ داشته‌ باشند ـ سير مي‌كردند، به‌گونه‌اي‌ كه‌ مسافر اين ‌مسير، نيازي‌ به‌ حمل‌ آب‌ و توشه‌ راه‌ نداشت‌ و در هر جايي‌ كه‌ فرود مي‌آمد، آب‌و ميوه‌اي‌ فراوان‌ مي‌يافت‌».
ولي‌ آنها شكر نعمت‌ را نگزارده‌ بلكه‌ خواستار رنج‌ و مشقت‌ و زحمت‌ شدند:
 
	سوره سبأ آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ فَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَاهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا گفتند: پروردگارا! ميان‌ سفرهاي‌ ما فاصله‌ انداز» يعني‌: از نعمت‌ ملول‌ و دلتنگ‌ شده‌ و بر عافيت‌ شكيبايي‌ نكردند و درازي‌ سفر و دوري‌ ميان‌ آباديها را آرزو نمودند تا به‌ اسب‌هاي‌ نجيب‌ و اسباب‌ و آلات‌ سفر خويش‌ فخر نمايي‌ كنند «و بر خود ستم‌ كردند» با كفر و معاصي‌ «پس‌ آنها را افسانه‌ها گردانيديم» براي ‌آيندگان‌، به‌طوري‌ كه‌ بعد از آنها مردم‌ اخبار و افسانه‌هايشان‌ را با تعجب‌ نقل ‌مي‌كنند، چنين‌ كرديم‌ تا مردم‌ از حال‌ و فرجام‌ كار آنان‌ درس‌ عبرت‌ بگيرند «وآنها را پاره‌پاره‌ ساختيم‌ پاره‌پاره‌ ساختني‌ تمام» يعني‌: در هر سمت‌ و سويي‌ از سرزمينها، كاملا پراكنده‌ و تارومار