 و نسبت‌ به‌ آنان‌ دور است‌.
 
	سوره سبأ آيه  53
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَدْ كَفَرُوا بِهِ مِن قَبْلُ وَيَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و حال‌ آن‌كه‌ پيش‌ از اين‌ به‌ آن‌، كفر ورزيدند» يعني‌: چگونه‌ به‌ ايمان‌ دسترسي‌ خواهند داشت‌، حال‌ آن‌كه‌ آنچه‌ را كه‌ هم‌اكنون‌ در آخرت‌ به‌ آن‌ ايمان ‌آورده‌اند، پيش‌ از اين‌ در سراي‌ دنيا ـ يعني‌ در دار ابتلا و آزمايش‌ ـ به‌ آن‌ كفر ورزيده‌ بودند پس‌ دسترسي‌ آنان‌ به‌ ايمان‌، در آخرت‌ محال‌ است‌. «و از جايي ‌دور» يعني‌: از دوردستها «به‌ ناديده‌ غيب‌ مي‌افگنند» يعني‌: تير در تاريكي‌ انداخته ‌و با اتكا به‌ ظن‌ و پندار مي‌گويند: نه‌ برانگيختني‌ است‌، نه‌ حشر و نشر و نه‌ بهشت‌ و دوزخي‌. بي‌گمان‌ اين‌ تير در تاريكي‌ افگندنها براي‌ گمان‌ باطلشان‌ تكيه‌گاهي‌ نتواند بود.
در اين‌ تعبير، حالشان‌ به‌حال‌ كسي‌ تمثيل‌ شده‌ كه‌ به‌سوي‌ چيزي‌ تير مي‌افگند كه‌ آن‌ را نمي‌بيند، آن‌ هم‌ از جايي‌ دور كه‌ هيچ‌ مجالي‌ براي‌ اين‌ گمان‌ كه‌ آن‌ تير به‌هدف‌ بخورد، وجود ندارد. پس‌ همين‌گونه‌، اين‌ سخنانشان‌ در حق‌ پيامبر‌ص كه‌گاهي‌ مي‌گويند: شاعر است‌، گاهي‌ مي‌گويند: فال‌بين‌ است‌ و گاهي‌ مي‌گويند: ديوانه‌ است‌، همه‌ اينها و امثال‌ آن‌ چيزي‌ جز افگندن‌ تيرهايي‌ از دور در تاريكي‌هاي‌ ظن‌وگمان‌ و وهم‌ نيست‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:42.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:43.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:44.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:45.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:46.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:47.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:48.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:49.txt">آيه  24</a></body></html>سوره آل عمران آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ قَالَتِ الْمَلآئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«چنين‌ بود كه‌ فرشتگان‌ گفتند: اي‌ مريم‌! خداوند تو را به‌ كلمه‌اي‌ از جانب‌ خود بشارت‌ مي‌دهد» اين‌ كلمه‌ خود عيسي‌(ع) است‌ كه‌ با كلمه‌ «كن» به‌ وجود آمد.يعني‌ خداوند(ج) فرمود: «كن‌: موجود شو»، و عيسي‌(ع) به‌وجود آمد «كه‌ نام ‌او مسيح‌ است» عيسي‌(ع) به‌ سبب‌ آن‌ «مسيح» ناميده‌ شد كه‌: هيچ‌ بيماري‌ را با دست‌ خويش‌ مساس‌ نمي‌كرد، مگر اين‌ كه‌ آن‌ بيمار شفا مي‌يافت‌. يا بدان‌ سبب ‌كه‌ بسيار سياحت‌ مي‌كرد. يا بدان‌ سبب‌ كه‌ او خود به‌ «بركت» مورد مساس‌قرارگرفت، يعني‌: بر او روغني‌ ماليده‌ شد كه‌ بر انبيا(ع) ماليده‌ مي‌شود. اين‌ تعبيرخداوند متعال‌: «عيسي‌ فرزند مريم» با وجود آن‌ كه‌ مخاطب‌ كلام‌ خود مريم‌است‌ و ظاهرا نيازي‌ به‌ ذكر نام‌ وي‌ نبود، براي‌ توجه‌ دادن‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ است‌ كه‌عيسي‌(ع) بدون‌ پدر متولد مي‌شود، و به‌ همين‌ دليل‌ او به‌ مادرش‌ نسبت‌ داده‌ شد «و در دنيا و آخرت‌ وجيه‌ است» وجيه‌: كسي‌ است‌ كه‌ داراي‌ جاه‌ و كرامت‌ باشد. وجاهت‌ عيسي‌(ع) در دنيا به‌ نبوت‌ و در آخرت‌ به‌ شفاعت‌ و علو درجه‌ است‌ «و ازمقربان» بارگاه‌ الهي‌ «است».
 
سوره سبأ آيه  54
‏متن آيه : ‏
‏ وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِم مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُّرِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ميان‌ آنان‌ و ميان‌ آنچه‌ خوش‌ دارند» در دنيا از اموال‌ و خانواده‌هايشان‌، يا از بازگشت‌ به‌سوي‌ دنيا «حايلي‌ افگنده‌ شد، همان‌ گونه‌ كه‌ از دير باز با امثال‌ آنان» ازكفار امتهاي‌ گذشته‌ «نيز چنين‌ شد» و ميان‌ آنها و خواستني‌هاي‌ محبوبشان‌ جدايي‌ افگنده‌ شد. «زيرا آنها در دودلي‌ سختي‌ بودند» في‌ شك‌ مريب‌: يعني‌: آنها در كارپيامبران‌‡ و رستاخيز و بهشت‌ و دوزخ‌، شديدا در شك‌ بودند. يا آنها در توحيد و آنچه‌ كه‌ پيامبران‌‡ از امر دين‌ برايشان‌ آورده‌ بودند، شديدا در شك ‌بودند، از اين‌روي‌ ايمان‌ آنها در هنگام‌ مشاهده‌ عذاب‌، از آنها پذيرفته‌ نشد. قتاده ‌مي‌گويد: «هان‌! از شك‌ و شبهه‌ بپرهيزيد زيرا كسي‌ كه‌ بر شك‌ بميرد، بر شك ‌برانگيخته‌ مي‌شود و كسي‌ كه‌ بر يقين‌ بميرد، بر يقين‌ برانگيخته‌ مي‌شود». نسفي ‌مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ رد پندار كساني‌ است‌ كه‌ مي‌گويند: خداوند(ج) انسان‌ را به‌سبب‌ شك‌ وي‌ عذاب‌ نمي‌كند».
 

سوره فاطر آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الْحَمْدُ لِلَّهِ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ جَاعِلِ الْمَلَائِكَةِ رُسُلاً أُولِي أَجْنِحَةٍ مَّثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ مَا يَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همه‌ ستايشها از آن‌ خدايي‌ است‌ كه‌ پديدآورنده‌ آسمانها و زمين ‌است» خداوند متعال‌ خود را در برابر قدرت‌، علم‌ و حكمت‌ عظيمش‌ و به‌خاطر آفرينش‌ ابداعي‌ و اختراعي‌ آسمانها و زمين‌ بدون‌ نمونه‌ سابقي‌، ستايش‌ كرده‌ و براين‌ قدرت‌ و علم‌ و حكمت‌ عظيم‌ خود گواهي‌ مي‌دهد. مراد اين‌ است‌ كه‌ هر كس ‌بر آغازگري‌ اين‌ آفرينش‌ عظيم‌ قادر باشد، قطعا بر اعاده‌ و بازآفريني‌ آن‌ نيز تواناست‌. ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «من‌ نمي‌دانستم‌ كه‌ معني‌ اين‌ فرموده‌ خداوند: (فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْض) چيست‌؟ تا آن‌كه‌ روزي‌ دو مرد بدوي‌ و صحرانشين‌ را ديدم‌ كه‌ بر سر چاه‌ آبي‌ باهم‌ دعوا و مرافعه‌ دارند، در اين‌ بگومگو بودند كه‌ يكي‌از آنها به‌ رفيقش‌ گفت‌: هذه‌ بئري‌ و انا فطرتها: اين‌ چاه‌ از آن‌ من‌ است‌ و من‌ آن‌را آغازگر بوده‌ام‌».
«فرشتگان‌ را پيام‌ آورنده‌ قرار داده‌ است» فرشتگان‌ پيام‌رسان‌ عبارتند از: جبرئيل‌، ميكائيل‌، اسرافيل‌ و عزرائيل‌: كه‌ هر يك‌ پيام‌ و مأموريتي‌ را به‌ سر مي‌رسانند «كه» اين‌ فرشتگان‌ «داراي‌ بالهاي‌ دوگانه‌ و سه‌گانه‌ و چهارگانه‌اند» قتاده‌ مي‌گويد: «بعضي‌ از فرشتگان‌ داراي‌ دو بال‌، بعضي‌ داراي‌ سه‌ بال‌، بعضي‌ داراي‌ چهار بال‌ و بعضي‌ بيشتر از آن‌ هستند كه‌ به‌ وسيله‌ اين‌ بالها از آسمان‌ به‌سوي‌ زمين‌ فرود آمده‌ و مجددا از زمين‌ به‌سوي‌ آسمان‌ بالا مي‌روند. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌آمده ‌است‌: «رسول‌‌خدا‌ص در شب‌ اسراء، جبرئيل‌(ع) را در شكل‌ و هيأتي ‌ديدند كه‌ ششصد بال‌ داشت‌ و فاصله‌ ميان‌ هر دو بال‌ وي‌، مانند مسافت‌ ميان‌ مشرق ‌و مغرب‌ بود». «در آفرينش‌، هر چه‌ بخواهد مي‌افزايد» يعني‌: در آفرينش‌ بالهاي ‌بيشتر براي‌ فرشتگان‌، به‌ هر تعداد و به‌ هر كيفيتي‌ كه‌ بخواهد مي‌اف