و عظمت‌ و كبريائي‌اش‌، گناهان‌ خلقش‌ را با مغفرت‌ و آمرزش ‌خويش‌ مي‌پوشاند.
	﴿ سوره‌ زمر ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (75) آيه‌ است‌.
 
وجه‌تسميه‌: اين‌ سوره‌ مباركه‌ «زمر» ناميده‌ شد زيرا اخداوند(ج) در آخر آن ‌«72 ـ 71»، گروه‌ كفار گمراه‌ و نابكار را به‌ خواري‌ و حقارت‌ و گروه‌ مؤمنان‌ نيكبخت‌ را با اجلال‌ و اكرام‌ ياد كرده‌ است‌ «75 ـ 73». زمر: يعني‌ گروهها.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عائشه‌ رضي‌ الله عنها آمده‌ است‌: «رسول‌‌خدا‌ص پشت‌ سر هم‌ روزه‌ مي‌گرفتند تا بدانجا كه‌ مي‌گفتيم‌: ديگر نمي‌خواهند كه‌ بخورند. و پشت‌ سرهم‌ مي‌خوردند تا بدانجا كه‌ مي‌گفتيم‌: ديگر نمي‌خواهند كه‌ روزه ‌بگيرند. و ايشان‌ در هر شب‌، سوره‌هاي‌ «اسراء» و «زمر» را تلاوت‌ مي‌كردند».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4494.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:4495.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:4496.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:4497.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:4498.txt">آيه  10</a></body></html>آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَأَنزَلَ لَكُم مِّنْ الْأَنْعَامِ ثَمَانِيَةَ أَزْوَاجٍ يَخْلُقُكُمْ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ خَلْقاً مِن بَعْدِ خَلْقٍ فِي ظُلُمَاتٍ ثَلَاثٍ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«شما را از نفس‌ واحدي‌ آفريد» كه‌ آدم‌(ع) است‌ «سپس‌ همسرش‌ را از او قرار داد» يعني‌: سپس‌ حوا را از ضلع‌ آدم‌ پديد آورد. گفتني‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ جز آدم‌، هيچ‌ زن‌ ديگري‌ را از ضلع‌ مردي‌ نيافريده‌ است‌. البته‌ تفسير نظير اين‌ آيه ‌به‌طور مفصل‌ در اواخر سوره‌ «اعراف‌» گذشت‌ كه‌ در آن‌ بر وجود، يگانگي‌ و قدرت‌ خداوند(ج) سه‌ دلالت‌ نهفته‌ است‌:
1 ـ نخست‌ آفرينش‌ آدم‌(ع) بدون‌ وجود پدر و مادر.
2 ـ سپس‌ آفرينش‌ حوا از تن‌ آدم‌.
3 ـ سپس‌ آفرينش‌ ساير بشر از آن‌ دو.
«و براي‌ شما از چهارپايان‌ هشت‌ قسم» نر و ماده‌ از شتر و گاو و گوسفند و بز «فرو فرستاد» كه‌ در اين‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌:(وَمِنَ الإِبْلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ) و در فرموده‌ وي‌:(مِّنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِ)بيان‌ شده‌ است[1]. «شما را در شكمهاي‌ مادرانتان‌ مي‌آفريند؛ آفرينشي‌ پس‌ از آفرينشي‌ ديگر» اولا آن‌ را به‌شكل ‌نطفه‌، سپس‌ به‌ خون‌ بسته‌ آن‌گاه‌ به‌ گوشتپاره‌اي‌ متطور مي‌سازد، سپس‌ در او استخوان‌ مي‌آفريند و آن‌گاه‌ بر استخوانها گوشت‌ مي‌پوشاند و طي‌ نمودن‌ مراحل ‌اين‌ آفرينش‌ شما: «در تاريكي‌هاي‌ سه‌گانه» يعني‌: در تاريكي‌ شكم‌، تاريكي ‌رحم‌ و تاريكي‌ مشيمه‌ (بچه‌دان) است‌ لذا حق‌ تعالي‌ آفرينش‌ شما را در تاريكي‌هاي‌ تودرتوي‌ ميان‌ سه‌ پرده‌، سامان‌ مي‌دهد. پرده‌هاي‌ سه‌گانه‌ ـ چنان‌كه ‌اطبا مي‌گويند ـ عبارت‌ است‌ از: غشاي‌ منباري‌، خربون‌ و غشاي‌ لفائفي‌. پس‌ اي‌ انسانها! بدانيد كه‌ تاريك ‌ساختن‌ جايگاه‌ آفرينش‌ شما، ما را از آن‌ بازنداشت‌ كه ‌آفرينشتان‌ را به‌نيكويي‌ و زيبايي‌ انجام‌ دهيم‌ «اين‌ است‌ الله پروردگار شما، فرمانروايي» حقيقي‌ در دنيا و آخرت‌ «از آن‌ اوست» و ديگران‌ را هيچ‌ مشاركتي ‌در اين‌ فرمانروايي‌ نيست‌ «خدايي‌ جز او نيست‌ پس‌ چگونه‌ برگردانيده‌ مي‌شويد؟» يعني‌: چگونه‌ از عبادت‌ وي‌ به‌سوي‌ پرستش‌ ديگران‌ منصرف‌ گردانيده ‌مي‌شويد؟.
 
[1] نگاه‌؛ سوره‌ «انعام/‌143»آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ إِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنكُمْ وَلَا يَرْضَى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ وَإِن تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى ثُمَّ إِلَى رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر كفر ورزيد، بدانيد كه‌ خدا از شما بي‌نياز است» يعني‌: حق‌ تعالي‌ از ايمان‌ و عمل‌ شما بي‌نياز است‌ و اين‌ شما هستيد كه‌ به‌ او نيازمنديد زيرا شما هستيد كه‌ از كفر، زيان‌ و از ايمان‌ نفع‌ مي‌بريد. در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ به‌ روايت‌ صحيح‌ مسلم ‌آمده‌ است‌: «لو أن‌ أولكم‌ وآخركم‌ وإنسكم‌ وجنكم‌ كانوا علي‌ أفجر قلب‌ رجل‌ منكم‌، ما نقص‌ ذلك‌ من‌ ملكي‌ شيئاً: اخداوند(ج) فرمود: اگر اول‌ شما و آخر شما و انس‌ شما و جن‌ شما همه‌ بر بدترين‌ و فاجرترين‌ قلب‌ مردي‌ از شما مي‌بودند، اين‌ امر، از ملك‌ من‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كرد». «ولي» حق‌ تعالي‌ «براي‌ بندگانش‌ كفر را نمي‌پسندد» لذا به‌ كفر امر هم‌ نمي‌كند، هرچند كه‌ همه‌ چيز به‌ اراده‌ اوست‌ به‌طوري‌كه‌ هركه‌ را بخواهد، گمراه‌ و هركه‌ را بخواهد، هدايت‌ مي‌كند و خواسته‌ شما نافذ نيست‌ مگر در صورتي‌كه‌ خدا(ج) خود بخواهد پس‌ مشيت‌ خداوند(ج) چيزي‌ است‌ و پسند و محبت‌ و امر وي‌ چيز ديگري‌ «و اگر سپاس‌ داريد» با ايمان‌، عبادت‌ و عمل‌ صالح‌ «آن‌ را براي‌ شما مي‌پسندد» دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ شكر وسپاس‌ را براي‌ بندگان‌ خويش‌ مي‌پسندد، اين‌ است‌ كه‌: شكر سبب‌ سعادت‌ و خوشبختي‌ آنها در دنيا و آخرت‌ است‌ «و هيچ‌ بردارنده‌اي‌ بار ديگري‌ را برنمي‌دارد» يعني‌: هيچ‌ كس‌ كه‌ حامل‌ گناهان‌ است‌، گناه‌ شخص‌ ديگري‌ را برنمي‌دارد بلكه‌ هر كس‌ مسئول‌ عمل‌ خويش‌ است‌ «آن‌گاه‌ بازگشت‌ شما به‌سوي ‌پروردگارتان‌ است» در روز قيامت‌ «و شما را به‌ آنچه‌ مي‌كرديد» از خير و شر «آگاه ‌مي‌گرداند، هرآينه‌ او به‌ راز سينه‌ها» يعني‌: به‌ آنچه‌ كه‌ دلها نهان‌ و پوشيده‌ مي‌دارند «داناست» پس‌ چگونه‌ به‌ آنچه‌ كه‌ مردم‌ نمايان‌ و آشكار مي‌سازند، دانا نيست‌؟!
 
	آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَاداً لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلاً إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ انسان» كافر «رنجي‌ برسد» هر رنج‌ و زياني‌ كه‌ باشد ؛ از بيماري‌، يا فقر، يا بيم‌ و هراسي‌ «پروردگارش‌ را ـ انابت‌كنان‌ به‌سوي‌ او ـ مي‌خواند» يعني‌: او را در حالي‌ مي‌خواند كه‌ فقط به‌سوي‌ او رجوع‌ و استغاثه‌ كرده‌ و نيايش‌ غير او را فرومي‌گذارد و از او مي‌خواهد تا به‌ فريادش‌ رسيده‌ و رنج‌ و سختي‌اي‌ را كه‌ بر وي ‌فرود آمده‌ است‌، دفع‌كند «سپس‌ چون‌ از سوي‌ خويش‌ به‌ او نعمتي‌ عطا كند» و او را مالك‌ آن‌ نعمت‌ گردان