‌اند «ولي‌ آنچه‌ به‌ دست‌ مي‌آوردند، به‌ حالشان‌ سودي‌ نبخشيد» يعني‌: آن‌گاه‌ كه‌عذاب‌ الهي‌ در رسيد، آن‌ همه‌ شكوه‌ و ابهت‌ ظاهري‌، هيچ‌ به‌ كارشان‌ نيامد.
 
سوره آل عمران آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلاًّ لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ إِلاَّ مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَى نَفْسِهِ مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ قُلْ فَأْتُواْ بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همه‌ خوراكيها براي‌ بني‌اسرائيل‌ حلال‌ بود، جز آنچه‌ پيش‌ از نزول‌ تورات، اسرائيل ‌بر خود حرام‌ كرده‌ بود» به‌ قول‌ جمهور مفسران، مراد از «اسرائيل» در اينجا يعقوب‌(ع) است، نه‌ ملت‌ اسرائيل‌ زيرا «اسرائيل»، لقب‌ يعقوب‌ پسر اسحاق‌ پسرابراهيم‡ است‌. نقل‌ است‌ كه‌ يعقوب‌(ع) گوشت‌ و شير شتر را بر خود حرام‌ كرده‌بود، به‌ قولي‌ ديگر: او هر گوشت‌ داراي‌ رگ ‌و پي‌اي‌ را بر خود حرام‌ كرده‌بود. ابن‌عباس‌(رض) ـ به‌ استناد فرموده‌ رسول‌ خداص در پاسخ‌ به‌ سؤال‌ يهوديان‌ از آن‌حضرت‌ص در باره‌ علت‌ اين‌ تحريم‌ ـ مي‌گويد: «يعقوب‌(ع) بيماري‌ عرق‌النساء (سياتيك) داشت، پس‌ براي‌ خدا(ج) نذر كرد كه‌ اگر از اين‌ بيماري‌ شفايش ‌بخشد، رگ‌وپي‌ (عرق) و گوشت‌ هر حيواني‌ را كه‌ داراي‌ رگ‌ و پي‌ باشد، نمي‌خورد و حق‌ تعالي‌ شفايش‌ بخشيد، بعدا فرزندانش‌ نيز از سنت‌ وي‌ پيروي‌كردند. لذا اين‌ تحريم‌ مربوط به‌ قبل‌ از نزول‌ تورات‌ است، و تمام‌ خوراكي‌ها در تورات‌ حلال‌ بود. «بگو: اگر راست‌ مي‌گوييد» و سخن‌ مرا باور نداريد «تورات‌ را بياوريد و آن‌ را بخوانيد» تا راستي‌ و درستي‌ آنچه‌ را كه‌ قرآن‌ از اين‌ داستان‌ براي‌ شما بيان‌ كرده‌ است، دريابيد زيرا تورات‌ بر آنچه‌ گفتم، ناطق‌ است‌.
نقل‌ است‌ كه‌ پيامبرماص نيز، عسل‌ يا خادمشان‌ ماريه‌ را بر خود حرام‌ كردند، اما خداوند(ج) ايشان‌ را در اين‌ امر تأييد نكرد و آيه‌ (1) از سوره‌ «تحريم» را دراين‌ ارتباط نازل‌ فرمود ـ كه‌ تفسير آن‌ خواهد آمد.
فقها در اين‌ مسئله‌ كه‌ اگر كسي‌ چيز مباحي‌ را بر خود حرام‌ ساخت، بر وي‌ كفاره‌ لازم‌ مي‌شود يا خير؟ بر دو رأي‌ اند؛ در مذهب‌ احناف‌ بر وي‌ كفاره‌ لازم‌مي‌شود و در مذهب‌ شافعي‌ بروي‌ كفاره‌ لازم‌ نمي‌شود.
 
	آيه  83
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمَّا جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ پيامبرانشان‌ برايشان‌ بينات» يعني‌: حجتهاي‌ آشكار و معجزات‌ روشن ‌«را آوردند، به‌ چيزي‌ از علم‌ كه‌ نزدشان‌ بود خرسند شدند» يعني‌: به‌ آنچه‌ كه‌ در نزدشان‌ از علم‌ و دانش‌ ادعايي‌ و پنداري‌ بود، اظهار مسرت‌ و شادماني‌ كردند درحالي‌كه‌ اين‌ دستاويزهايشان‌ در حقيقت‌، چيزي‌ جز شبهه‌هاي‌ باطل‌ و ادعاهاي ‌بي‌اساس‌ و پوچ‌ نبود. به‌قولي‌ مراد اين‌ است‌: به‌ آنچه‌ كه‌ نزدشان‌ از علم‌ احوال‌ دنيا ـ نه‌ احوال‌ دين‌ ـ است‌، شادمان‌ شدند. چنان‌كه‌ خداوند(ج) مي‌فرمايد: (يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا) : (آنها فقط ظاهري‌ از زندگاني‌ دنيا را مي‌دانند) «روم/7». «و آنچه‌ به‌ آن‌ استهزا مي‌كردند، آنان‌ را فروگرفت» يعني‌: جزاي‌ استهزايشان‌ به‌ آنان ‌احاطه‌ كرد و آنان‌ را فروگرفت‌.
اشاره‌ به‌ اين‌كه‌ علم‌ دنيوي‌، عاملي‌ از عوامل‌ غرور بازدارنده‌ از پيروي‌ حق ‌است‌، معجزه‌اي‌ از معجزات‌ قرآن‌ كريم‌ مي‌باشد كه‌ ابعاد و اعماق‌ آن‌، در عصر ما بهتر و بيشتر شناخته‌ شده‌ است‌ زيرا هم‌اكنون‌ غرور علمي‌ بشر به‌ اوج‌ خود رسيده‌ به‌طوري‌كه‌ دانشمندان‌ علوم‌ تجربي‌ ـ جز اندكي‌ از كساني‌ كه‌ اهل‌ انصاف‌ هستند ـ علوم‌ ديني‌ را سبك‌ و بي‌اهميت‌ مي‌انگارند.
 
آيه  84
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ چون‌ عذاب‌ ما را ديدند» يعني‌: چون‌ عذاب‌ فرودآمده‌ ما را بر سر خود مشاهده‌ كردند «گفتند: تنها به‌ خدا ايمان‌ آورديم‌ و اينك‌ بدانچه‌ با او شريك ‌مي‌گردانيديم» از بتاني‌ كه‌ مي‌پرستيديم‌ «كافريم».
 
	آيه  85
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْكَافِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ولي‌ هنگامي‌ كه‌ عذاب‌ ما را مشاهده‌ كردند، ديگر چنان‌ نبود كه‌ ايمانشان‌ براي‌ آنها سودي‌ داشته‌ باشد» زيرا ايمان‌ آوردن‌ به‌ هنگام‌ مشاهده‌ عذاب‌، به‌ صاحب‌ خود سودي‌ نمي‌رساند و فقط اين‌ ايمان‌ اختياري‌ است‌ كه‌ به‌ انسان‌ سود مي‌رساند، نه ‌ايمان‌ اجباري‌ و اضطراري‌ لذا در هنگام‌ مشاهده‌ عذاب‌، ديگر براي‌ تكليف‌ مجالي ‌باقي‌ نمي‌ماند، چه‌ در اين‌ هنگام‌، همگان‌ حق‌ را باور كرده‌ و به‌ حقيقت‌ ايمان ‌مي‌آورند. همچنين‌ ايمان‌آوردن‌ در آخرت‌ براي‌ كساني‌ كه‌ در دنيا ايمان‌ نياورده‌ بودند ولي‌ در هنگام‌ برپايي‌ قيامت‌ ايمان‌ مي‌آورند، هيچ‌ سودي‌ نمي‌رساند «اين‌سنت‌ الهي‌ است‌ كه‌ ميان‌ بندگانش‌ گذشته‌ است» يعني‌: خداي‌ سبحان‌ اين‌ سنت‌ را در ميان‌ همه‌ امتها گذرانده‌ و جاري‌ كرده‌ است‌ كه‌: ايمان‌آوردن‌ در هنگام‌ مشاهده ‌عذاب‌ به‌ حالشان‌ سودي‌ ندارد «و آنجاست» يعني‌: در هنگام‌ ديدن‌ و معاينه‌ عذاب‌ خدا(ج) است‌ «كه‌ كافران‌ زيانكار شدند» البته‌ كافر در هر وقت‌ و هر زماني ‌زيانكار است‌ ولي‌ هنگامي‌ اين‌ زيانكاري‌ برايشان‌ مسلم‌ مي‌شود كه‌ عذاب‌ الهي‌ راببينند. البته‌ ـ چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ ـ توبه‌ بنده‌ تا هنگامي‌ پذيرفته ‌مي‌شود كه‌ روح‌ به‌ گلوگاه‌ وي‌ نرسيده‌ و او در حال‌ غرغره‌ مرگ‌ نباشد و چون‌ در تلاطم‌ جان‌ كندن‌ افتاد و ملك‌الموت‌ را مشاهده‌ كرد، در آن‌ هنگام‌، ديگر توبه‌اي‌از وي‌ پذيرفته‌ نيست‌.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4664.txt">آيه  1-2</a><a class="text" href="w:text:4665.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:4666.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:4667.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:4668.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:4669.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:4670.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:4671.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:4672.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:4673.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:4674.txt">وجه‌ تسميه‌:﴿ سوره‌ فصلت ﴾</a></body></html>سوره فصلت آيه  1‏متن آيه : ‏‏ حم ‏
آيه  2‏متن آيه : ‏‏ تَنزِيلٌ مِّنَ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏ 
‏ترجمه : ‏
چنين‌ 