شبيه‌ نموده‌ و اين‌ خود متضمن‌ تشبيه ‌عمل‌ به‌ بذر است‌ «و هر كس‌ كشت‌ اين‌ دنيا را» يعني: لذتها و گوارايي‌هاي‌ اين‌جهان‌ را «خواسته‌ باشد، به‌ او از دنيا مي‌بخشيم‌» يعني‌ برخي‌ از آنچه‌ را كه‌ مشيت‌ ما بر آن‌ رفته‌ است‌ و در قضاي‌ ما براي‌ او قسمت‌ شده‌ است‌، به‌ او مي‌بخشيم‌ «ولي‌ او را در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نيست‌» چرا كه‌ او براي‌ آخرت‌ كاري‌ نكرده‌است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابي‌بن‌كعب‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خدا‌ص فرمودند: «بشر هذه‌ الأمة‌ بالسناء والرفعة‌ والنصر والتمكين‌ في ‌الأرض‌ فمن‌ عمل‌ منهم‌ عمل‌ الآخرة للدنيا لم‌ يكن‌ له‌ في‌الآخرة من‌ نصيب: اين‌ امت‌ را به‌ مجد و رفعت‌ و پيروزي‌ و تمكين‌ در روي‌ زمين‌ بشارت‌ ده‌ پس‌ هر كس‌ از آنان‌ عمل‌ آخرت‌ را براي‌ دنيا انجام‌ دهد، برايش‌ در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نيست‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌‌خدا‌ص اين ‌آيه ‌كريمه‌ را خواندند آن‌گاه‌ فرمودند: «خداوند(ج)  مي‌فرمايد: ابن‌ آدم‌! تفرغ ‌لعبادتي‌ أملأ صدرك‌ غني‌ وأسد فقرك‌، وإلا تفعل‌ ملأت‌ صدرك‌ شغلا ولم‌ أسد فقرك: اي‌فرزند آدم‌! براي‌ عبادتم‌ فارغ‌ شو، سينه‌ات‌ را از توانگري‌ پر مي‌سازم‌ و (راه) فقر تو را مي‌بندم‌ و اگر چنين‌ نكني‌؛ سينه‌ات‌ را از مشغله‌ و گرفتاري‌ پر مي‌سازم‌ و (راه) فقر تو را هم‌ مسدود نمي‌سازم‌».
امام‌ فخرالدين‌ رازي‌ در تفسير اين‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: «خداوند(ج)  در اين‌ آيه‌ از شش‌ وجه‌ آخرت‌ را بر دنيا برتري‌ داده‌ است‌ كه‌ اين‌ شش‌ وجه‌ عبارتند از:
1ـ او طالب‌ بهره‌ آخرت‌ را بر طالب‌ بهره‌ دنيا در يادآوري‌ مقدم‌ گردانيده‌ است‌.
2ـ او در حق‌ طالب‌ كشت‌ آخرت‌ فرموده‌است:  (نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ) : (بر كشت‌ او مي‌افزاييم‌). درحالي‌كه‌ در مورد خواستار كشت‌ دنيا فرموده‌است: (نُؤتِهِ مِنْهَا) : (بعضي‌ از آن‌ را به‌ او مي‌دهيم‌). زيرا «من‌» براي‌ تبعيض‌ است‌، يعني: كل‌ خواسته ‌وي‌ از دنيا را به‌ وي‌ نمي‌دهيم‌.
3ـ حق‌ تعالي‌ از اين‌كه‌ به‌ خواستار كشت‌ آخرت‌ چيزي‌ از دنيا مي‌دهد يا نه‌، سكوت‌ نموده‌ است‌ در حالي‌كه‌ در مورد خواستار كشت‌ دنيا صراحتا اعلام‌ كرده‌ است‌ كه‌ او در آخرت‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ ندارد و اين‌ بدان‌ معني‌ است‌ كه‌ آخرت‌ اصل‌ و دنيا تبع‌ است‌ بنابراين‌، يابنده‌ اصل‌ به‌ قدر نياز يابنده‌ تبع‌ نيز مي‌باشد.
4ـ حق‌ تعالي‌ بيان‌ كرده‌ است‌ كه‌ بر مطلوب‌ طالب‌ آخرت‌ افزوده‌ مي‌شود در حالي‌كه‌ به‌ طالب‌ دنيا فقط برخي‌ از خواسته‌ دنيوي‌ وي‌ داده‌ شده‌ و او در عين‌ حال ‌كلا از بهره‌ آخرت‌ محروم‌ است‌.
5ـ آخرت‌ نسيه‌ است‌ و دنيا نقد و مردم‌ در معاملات‌ دنيويشان‌ برآنند كه‌ نقد بهتر از نسيه‌ است‌. پس‌ خداوند متعال‌ در اين‌ آيه ‌كريمه‌ بيان‌ مي‌دارد كه‌ اين‌ موضوع ‌نسبت‌ به‌ مقايسه‌ احوال‌ آخرت‌ و دنيا كاملا برعكس‌ مي‌باشد؛ يعني‌ بهره‌ آخرت ‌درحال‌ افزايش‌ و رشد است‌ در حالي‌كه‌ بهره‌ دنيا در معرض‌ زوال‌ و كاهش ‌مي‌باشد.
6ـ آيه‌ كريمه‌ دال‌ بر اين‌ امر است‌ كه‌ منافع‌ آخرت‌ و دنيا هردو نياز به‌ كشت‌وكار و رنج‌ و زحمت‌ دارند بنابراين‌، صرف‌ زحمت‌ و رنج‌ و تلاش‌ در آنچه‌ كه‌ در حال ‌افزايش‌ و بقا مي‌باشد، بهتر از صرف‌ آن‌ در چيزي‌ است‌ كه‌ در معرض‌ نقصان‌ و فنا و انقضا قرار دارد».
آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ أَمْ لَهُمْ شُرَكَاء شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ وَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«يا مگر براي‌ آنان‌» يعني: براي‌ كفار مكه‌ «شريكاني‌ است‌» در كفرشان‌ از شياطين‌ «كه‌ برايشان‌ آنچه‌ را خداوند بدان‌ اجازه‌ نداده‌، از دين‌» يعني: از شرك‌ و معاصي‌ «مقرر كرده‌اند» و بدين‌گونه‌، پيروان‌ خود در كار اديان‌ را به‌ حيرت‌ و سردرگمي‌ درافگنده‌اند «و اگر كلمه‌ فصل‌ نمي‌بود» يعني: اگر حكم‌ و وعده ‌فيصله‌بخش‌ پيشين‌ در مورد به‌تأخير افگندن‌ داوري‌ نهايي‌ درباره‌ اختلاف‌ اختلاف‌كنندگان‌ تا روز قيامت‌ نمي‌بود «قطعا ميانشان‌» يعني: ميان‌ مؤمنان‌ ومشركان‌، يا ميان‌ مشركان‌ و شركاي‌ آنان‌ «فيصله‌ مي‌شد» و خداي‌ سبحان‌ عذاب ‌را به‌طور عاجل‌ در همين‌ دنيا بر ائمه‌ شرك‌ مي‌فرستاد، ليكن‌ آن‌ حكم‌ پيشين‌، مانع ‌عذاب‌ عاجل‌ آنان‌ گرديده‌ است‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خدا‌ص فرمودند: «عمرو بن ‌لحي‌بن‌ قمعه‌ را (در سفر معراج‌) ديدم‌ كه‌ امعاء خويش‌ را در دوزخ‌ مي‌كشانيد». زيرا عمرو بن ‌لحي‌ اولين‌ كسي‌ بود كه‌ چهارپايان‌ را نذر بتان‌ كرد و آنها را خود سر براي‌ بتان‌ رها كرد و سنت‌ ناميمون‌ پرستش‌ بتان‌ را براي ‌اعراب‌ بنيان‌ گذاشت‌. و او يكي‌ از شاهان‌ قبيله‌ خزاعه‌ بود. «و قطعا براي ‌ستمكاران» يعني: براي‌ مشركان‌ «عذابي‌ دردناك‌ است‌» در آخرت‌، هر چند اين‌ عذاب‌ در دنيا از آنان‌ به‌ تأخير افتد.
	آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَهُوَ وَاقِعٌ بِهِمْ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِ لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ذَلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الكَبِيرُ ‏
 
‏ترجمه :
 ‏«ستمگران‌ را» يعني: مشركان‌ را در روز قيامت‌ «هراسان‌ از آنچه‌ كرده‌اند، مي‌بيني‌» يعني: آنان‌ را از بيم‌ مجازات‌ در برابر گناهان‌ و بديهايي‌ كه‌ در دنيا كرده‌اند، ترسان‌ و لرزان‌ مي‌بيني‌ «و آن‌» مجازات‌ «البته‌ به‌ آنان‌ خواهد رسيد» خواه‌ناخواه‌، چه‌ بترسند و چه‌ نترسند «و كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند در روضه‌هاي‌ باغستانها هستند» روضه: تفرجگاهي‌ است‌ سبز و فرحبخش‌. به‌قولي: روضه‌هاي‌ بهشت‌، پاكيزه‌ترين‌ و مصفاترين‌ جايگاههاي‌ آن‌ است‌ چنان‌‌كه ‌در دنيا نيز تفرجگاههاي‌ پر از گل‌ و سبزه‌، نيكوترين‌ مكانهاي‌ آن‌ مي‌باشد «آنچه‌ را بخواهند، برايشان‌ نزد پروردگارشان‌ فراهم‌ است‌» از انواع‌ و اصناف‌ نعمتها و لذتها «اين‌» پاداش‌ مؤمنان‌ «همان‌ فضل‌ عظيم‌ است‌» يعني: فضلي‌ بزرگ‌ در برابر عملي‌ اندك‌ است‌ كه‌ از بزرگي‌ خود در وصف‌ نگنجيده‌ و عقل‌ از شناخت‌ حقيقت ‌آن‌ قاصر مي‌باشد پس‌ هر فضل‌ و نعمت‌ دنيوي‌اي‌، در برابر آن‌ كوچك‌ و بي‌مقدار مي‌باشد.
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4749.txt">