 معني، آيه‌ كريمه‌ منسوخ‌ نيست‌.
 
آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ إِن يَشَأْ يُسْكِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلَى ظَهْرِهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر بخواهد باد را» كه‌ سبب‌ سير و حركت‌ كشتي‌هاست‌ «ساكن‌ مي‌گرداند آن‌گاه ‌آنها» يعني: آن‌ كشتي‌ها «بر پشت‌ آن‌» يعني: بر پشت‌ دريا «راكد» يعني: ساكن ‌و بي‌حركت‌ «مي‌مانند، قطعا در اين‌» وجود و حركت‌ كشتي‌ها «آياتي ‌است‌» يعني: نشانه‌ها و دلالتهاي‌ روشن‌ و بزرگي‌ است‌ «براي‌ هر صبار شكوري‌» يعني: براي‌ هر بسيار شكيبا و صبركننده‌اي‌ بر بلاها و براي‌ بسيار شكرگزاري‌ بر نعمتها. البته‌ صبر و شكر، دو صفت‌ سترگ‌ براي‌ مؤمن‌ كامل‌ است‌ زيرا مؤمن‌ از دو حالت‌ بيرون‌ نيست‌، يا در نعمتي‌ است‌ كه‌ بر آن‌ شكر مي‌گزارد، يا در مصيبتي ‌است‌ كه‌ بر آن‌ صبر مي‌كند.
 	آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوا وَيَعْفُ عَن كَثِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«يا» اگر حق‌ تعالي‌ بخواهد «اهل‌ كشتي‌ها را به‌سبب‌ كار و كردارشان‌ هلاك ‌مي‌كند» و كشتي‌نشينان‌ را به‌سبب‌ گناهاني‌ كه‌ مرتكب‌ شده‌اند، با غرق‌ كردنشان‌ نابود مي‌كند «و او از بسياري‌» از كشتي‌نشينان‌ «در مي‌گذرد» با درگذشتن‌ از گناهانشان‌ لذا از غرق‌ نجاتشان‌ مي‌دهد.
 
	آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَعْلَمَ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِنَا مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ در آيات‌ ما مجادله‌ مي‌كنند، بدانند كه‌ آنان‌ را هيچ‌ گريزگاهي‌» و راه ‌فرار و خلاصي‌ از عذاب‌ ما «نيست‌».
 
	 آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَا أُوتِيتُم مِّن شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا عِندَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ آنچه‌ شما داده‌ شده‌ايد» اي‌ مردم‌! اعم‌ از مؤمنان‌ و ديگران‌ «از هر چيز كه ‌باشد» از بهره‌ها و نعمتها؛ مانند توانگري‌ و گشايش‌ در روزي‌، اينها همه ‌«برخورداري‌ زندگي‌ دنياست‌» پس‌ بدانيد كه‌ بهره‌ دنيا، بهره‌اي‌ است‌ اندك‌ در ايامي ‌اندك‌، كه‌ به‌سرعت‌ منقضي‌ مي‌شود و از بين‌ مي‌رود «و آنچه‌ نزد الله است‌» از ثواب‌ و پاداش‌ طاعات‌؛ مانند باغهاي‌ بهشتي‌ «بهتر است‌» از اين‌ اندك ‌بهره‌ دنيا «و پاينده‌تر است‌» زيرا پاداش‌ الهي‌ هميشگي‌ و گسست‌ناپذير است‌ در حالي‌كه ‌بهره‌ دنيا به‌سرعت‌ مي‌گذرد و نابود مي‌شود. پاسخ‌ اين‌ سؤال‌ كه‌ چه‌ كساني ‌شايستگي‌ پاداش‌ بهشتي‌ را دارند، اين‌ است: «براي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و به ‌پروردگارشان‌ توكل‌ مي‌كنند» يعني: كساني‌ كه‌ همه‌ كار خويش‌ را به‌ او تفويض ‌نموده‌ و در تمام‌ شؤون‌ خويش‌، بر او تكيه‌ مي‌كنند.
علي‌بن‌ابي‌طالب‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ مي‌گويد: «ابوبكر(رض) تمام‌ مالش‌ را در راه‌ خدا(ج)  انفاق‌ كرد سپس‌ كساني‌ او را بر اين‌ كار سرزنش‌ كردند، همان‌ بود كه‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد».
سپس‌ خداي‌ عزوجل‌ در آيات‌ بعدي‌ «39 ـ 37» اهل‌ بهشت‌ را به‌علاوه‌ ايمان ‌و توكل‌، به‌ اوصاف‌ ذيل‌ توصيف‌ مي‌نمايد:
1 ـ ايشان‌ از گناهان‌ كبيره‌ پرهيز مي‌كنند.
2 ـ ايشان‌ در هنگام‌ قدرت‌، عفو و گذشت‌ را پيشه‌ خود مي‌كنند.
3 ـ ايشان‌ از خداي‌ متعال‌ كاملا انقياد و اطاعت‌ مي‌كنند.
4 ـ ايشان‌ نماز را برپا مي‌دارند.
5 ـ ايشان‌ به‌ نظام‌ شور و مشورت‌ پايبنداند.
6 ـ ايشان‌ در راه‌ خير انفاق‌ مي‌كنند.
7 ـ ايشان‌ در حق‌ شجاع‌ و دليرند. چنان‌كه‌ مي‌فرمايد:
 
	آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَإِذَا مَا غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و همچنين‌» بهشت‌ برين‌ «براي‌ كساني‌ است‌ كه‌ از گناهان‌ كبيره‌» مانند شرك‌، فرار از جنگ‌، زنا و غيره‌... «پرهيز مي‌كنند».
بيان‌ محققانه‌ گناهان‌ در سوره‌ نساء «آيه‌/31» گذشت‌ از جمله‌ در آنجا از ابن‌عباس‌(رض) نقل‌ كرديم‌ كه‌ فرمود: «گناه‌ كبيره‌ هر گناهي‌ است‌ كه‌ خداوند متعال ‌آن‌ را با تهديداتي‌ چون‌ آتش‌ دوزخ‌، يا خشم‌، يا لعنت‌، يا عذاب‌ خويش‌ همراه ‌كرده‌ باشد».
«و» همچنين‌ بهشت‌ برين‌ براي‌ كساني‌ است‌ كه‌ پرهيز مي‌كنند «از فواحش‌» يعني: از زشتي‌ها و ناشايستي‌ها، كه‌ عبارت‌ است‌ از: گناهاني‌ چون‌ قتل‌، زنا، گواهي ‌دروغ‌ و مانند آنها. گفتني‌ است‌ كه‌ هرچند اينها نيز از گناهان‌ كبيره‌اند ولي‌ گويي ‌در سنگيني‌ خود از گناهان‌ كبيره‌ بزرگتر مي‌باشند لذا مستقلا ذكر شدند «و» از اوصاف‌ بهشتيان‌ يكي‌ اين‌ است‌ كه‌ «چون‌ به‌ خشم‌ در مي‌آيند، درمي‌گذرند» يعني‌ درمي‌گذرند از تعدي‌اي‌ كه‌ ايشان‌ را به‌خشم‌ آورده‌ است‌ پس‌ خشم‌ خويش‌ را فرومي‌خورند و با كسي‌ كه‌ بر ايشان‌ ستم‌ نموده‌، با حلم‌ و بردباري‌ رفتار مي‌كنند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «ما انتقم‌ النبيص لنفسه‌ قط إلا أن‌ تنتهك‌ حرمات ‌الله: رسول‌ خدا ص هرگز به‌خاطر خودشان‌ انتقام‌ نگرفتند مگر اين‌كه‌ حرمتي‌ از حرمات‌ خداي‌ عزوجل‌ در هم‌ شكسته‌ شود».
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ آمده‌ است: اين‌ آيه‌ درباره‌ عمر(رض) ـ هنگامي‌كه‌ در مكه‌ از سوي‌ مشركان‌ به‌ باد دشنام‌ و ناسزا گرفته‌ مي‌شد ـ نازل‌ گرديد. به‌قولي: اين‌آيه‌ درباره‌ ابوبكر(رض) نازل‌ شد؛ هنگامي‌كه‌ بعضي‌ او را سرزنش‌ كردند كه‌ چرا مالش‌ را در راه‌ خدا(ج) انفاق‌ كرده‌ است‌ و نيز آن‌گاه‌ كه‌ به‌ باد دشنام‌ و ايذا واستهزاء گرفته‌ شد ولي‌ بردباري‌ پيشه‌ كرد.
آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» بهشتيان‌ «كساني‌» اند «كه‌ نداي‌ پروردگارشان‌ را اجابت‌ كرده‌اند» يعني: فرمان‌ او را در آنچه‌ كه‌ ايشان‌ را بدان‌ فراخوانده‌، اجابت‌ كرده‌ و پذيرفته‌اند و از پيامبران(ع) اطاعت‌ كرده‌اند «و» بهشتيان‌ كساني‌ اند كه‌ «نماز را برپا داشته‌اند» در اوقات‌ آنها با رعايت‌ شروط و آداب‌ و اركان‌ آنها. دليل‌ اين‌كه‌ خداوند(ج) نماز را به‌ يادآوري‌ مخصوص‌ گردانيد، اين‌ است‌ كه‌ نماز برترين‌ انواع‌ عبادات‌ است‌ زيرا نماز پيوند و رابطه‌اي‌ است‌ ميان‌ بنده‌ و پروردگارش‌ «و» از اوصاف ‌بهشتيان‌ اين‌ است‌ كه‌ «كارشان‌ با يك‌ديگر از سر مشورت‌ است‌» يعني: در هر كاري‌ كه‌ بر ايشان‌ رخ‌ نمايد، در ميان‌ خويش‌ رايزني‌ و مشورت‌ مي‌كنند پس‌ درتصميم‌گيريها نه‌ شتاب‌ مي