زهايي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج)  بندگان‌ را به‌وسيله‌ آنها روزي‌ مي‌دهد «پس‌ به‌ وسيله‌ آن‌، زمين‌ را زنده‌ گردانيده‌ است‌» زنده‌ ساختن‌ زمين‌، بيرون ‌آوردن‌ رستني‌هاي‌ آن‌ است‌ «پس‌ از مرگ‌ آن‌» يعني: پس‌ از خالي‌ بودن‌ آن‌ از سبزي‌ها و رستني‌ها «و در گردش‌ بادها» كه‌ گاهي‌ از يك‌ جهت‌ مي‌وزند و گاهي‌ از جهتي‌ ديگر، گاهي‌ گرم‌ اند و گاهي‌ سرد، گاهي‌ نافع‌ اندو گاهي‌ زيان‌ آور «براي‌ مردمي‌ كه‌ خرد مي‌ورزند، نشانه‌هايي‌ است‌» بزرگ‌ كه‌ بر وحدانيت‌ و قدرت‌ خداوند(ج) دلالت‌ مي‌كنند اما نه‌ براي‌ اهل‌ جهل‌ و عناد بلكه ‌فقط براي‌ كساني‌ كه‌ داراي‌ خردهاي‌ برتري‌ اند پس‌ جاهلان‌ معاند، هرگز از آنها نفعي‌ نمي‌برند.
 
	سوره جاثية آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَآيَاتِهِ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ است‌ آيات‌ الله» يعني: اين‌ آياتي‌ كه‌ ذكر شد؛ همانا حجت‌ها و برهانهاي ‌خداوند عزوجل‌ در كتاب‌ هستي‌ وي‌ و در قرآن‌ عظيم‌ است‌ «كه‌ آن‌ را به‌ حق‌ بر تو مي‌خوانيم‌» يعني: ما در آنچه‌ كه‌ بر تو از قرآن‌ فرود مي‌آوريم‌، راستگو هستيم‌ و آنچه‌ كه‌ بر تو مي‌خوانيم‌، متضمن‌ حق‌ است‌ «پس‌ بعد از خدا و آيات‌ او به‌ كدام‌ سخن‌ ايمان‌ خواهند آورد؟» يعني: بعد از سخن‌ خداوند(ج)  و بعد از آيات‌ وي‌، آنها ديگر به‌ كدامين‌ سخن‌ باور مي‌دارند؟ به‌ اين‌ معني‌ كه‌ خداوند(ج) راستگوترين‌ راستان‌ است‌ پس‌ اگر اين‌ كفار كوردل‌، سخن‌ او را تصديق‌ نكنند؛ ديگر سخن‌ چه‌كسي‌ را تصديق‌ خواهند كرد؟ و اگر آيات‌ كتاب‌ او را تصديق ‌نكنند؛ ديگر كتاب‌ چه‌كسي‌ را تصديق‌ مي‌كنند؟ چنان‌كه‌ خداوند متعال‌ در آيه‌(23) از سوره‌  «زمر» مي‌فرمايد:  (‏ اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ) : «خداوند است‌ كه نيكوترين‌ سخن‌ را فرود آورده‌».
«صاوي‌» در شرح‌ «جلالين‌» مي‌گويد: «خداوند(ج)  در اين‌ سه‌ آيه‌، شش ‌دليل‌ را بر وجود، قدرت‌ و وحدانيت‌ خود ذكر نموده‌ و آيه‌ نخست‌ را با: (للمؤمنين‌)، آيه‌ دوم‌ را با: (يوقنون‌) و آيه‌ سوم‌ را با: (يعقلون‌) به‌ پايان‌ آورده‌ است‌. وجه‌ تغاير و تمايز ميان‌ جملات‌ پايان‌بخش‌ اين‌ آيات‌ در اين‌ است‌ كه: وقتي ‌انسان‌ در آسمانها و زمين‌ و اين‌كه‌ ناگزير آنها را آفريننده‌اي‌ است‌، انديشه‌ و تأمل‌ كند؛ بي‌شك‌ بر اثر اين‌ تأمل‌ ايمان‌ مي‌آورد پس‌ جمله‌ (للمؤمنين‌) با آن‌ متناسب ‌مي‌باشد و چون‌ در آفرينش‌ خود انديشه‌ كند، اين‌ تأمل‌ بر ايمانش‌ مي‌افزايد و از اهل‌ يقين‌ مي‌گردد پس‌ جمله‌ (يوقنون‌) با آن‌ تناسب‌ دارد و چون‌ در ساير رويدادها و نشانه‌ها نيك‌ بنگرد و انديشه‌ كند، عقلش‌ به‌ كمال‌ رسيده‌ و عملش ‌استحكام‌ مي‌يابد پس‌ جمله‌ (يعقلون‌) با آن‌ تناسب‌ دارد». ابن‌كثير مي‌گويد: «اين‌ تعابير، خود بيانگر روندي‌ ارتقائي‌ و تكاملي‌؛ از حالي‌ شريف‌ به‌ حالي‌ شريف‌تر وبرتر از آن‌ مي‌باشد». امام‌ رازي‌ نيز در تفسير كبير، دلايل‌ شش‌گانه‌ وجود، قدرت ‌و وحدانيت‌ خداي‌ عزوجل‌ در اين‌ آيات‌ را به‌ نحوي‌ بديع‌ به‌ رشته‌ بيان‌ كشيده‌ كه ‌در خور مطالعه‌ مي‌باشد و در اين‌ مختصر مجال‌ طرح‌ آنها نيست‌.
 
سوره جاثية آيه  7‏متن آيه : ‏‏ وَيْلٌ لِّكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ‏
 آيه  8‏متن آيه : ‏‏ يَسْمَعُ آيَاتِ اللَّهِ تُتْلَى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«واي‌ بر هر دروغزن‌ گناه‌ پيشه‌اي‌» يعني: واي‌ بر هر بسيار دروغگوي‌ بسيار گنهكاري‌ «كه‌ آيات‌ خدا را كه‌ بر او خوانده‌ مي‌شود، مي‌شنود سپس‌ سماجت‌ مي‌ورزد» يعني: بر كفر خويش‌ مصرانه‌ باقي‌ مانده‌ و بر شيوه‌ باطلي‌ كه‌ بر آن‌ قرارداشته‌، پايبندي‌ مي‌ورزد و از آنچه‌ كه‌ از كلام‌ خدا(ج) مي‌شنود، پند نمي‌گيرد «مستكبرانه‌» يعني: او بر كفر خويش‌ درحالي‌ سماجت‌ و اصرار مي‌ورزد كه‌ خود را از اين‌ امر كه‌ به‌ حق‌ گردن‌ نهد، بزرگتر و برتر مي‌بيند، حقي‌ كه‌ عبارت‌ از كلام ‌پروردگار متعال‌ آفريننده‌ وي‌ مي‌باشد، پروردگاري‌ كه‌ نامش‌ متعالي‌ و سلطه‌اش ‌برتر است‌. «چنان‌كه‌ گويي‌ آنها را نشنيده‌ است‌» يعني: حال‌ آن‌ دروغزن‌ گناه‌‌پيشه ‌در عدم‌ التفات‌ به‌ اين‌ آيات‌، شبيه‌ حال‌ كسي‌ است‌ كه‌ آنها را نشنيده‌ است‌ «پس‌ او را به‌ عذابي‌ دردناك‌ مژده‌ ده‌» يعني: به‌ او خبر ده‌ كه‌ برايش‌ نزد خداوند قهار ـ به‌عنوان‌ جزاي‌ اصرار و استكبار و عدم‌ استماع‌ وي‌ به‌ اين‌ آيات‌ ـ عذابي‌ سخت‌ دردناك‌ است‌.
مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ گفته‌اند: اين‌ آيه‌كريمه‌ درباره‌ نضربن‌حارث‌ نازل‌ شد كه‌ داستانهاي‌ عجم‌ را مي‌پراكند و مردم‌ را به‌ آنها مشغول‌ مي‌كرد تا قرآن‌ را نشنوند. اما حكم‌ آيه‌ كريمه‌ درباره‌ هر كسي‌ كه‌ راه‌ دين‌ را بسته‌ و آن‌ را از مردم‌ باز مي‌دارد و از پذيرش‌ هدايت‌ حق‌ تعالي‌ تكبر مي‌ورزد، عام‌ است‌.
 
سوره جاثية آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا عَلِمَ مِنْ آيَاتِنَا شَيْئاً اتَّخَذَهَا هُزُواً أُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌» آن‌ دروغزن‌ گناه‌ پيشه‌ «بر چيزي‌ از آيات‌ ما آگاه‌ شود» يعني: چيزي‌ ازعلم‌ آيات‌ الهي‌ به‌ وي‌ برسد «آنها را» يعني: آيات‌ الهي‌ را «به‌تمسخر مي‌گيرد» يعني: آيات‌ الهي‌ را موضوعي‌ براي‌ ريشخند و تمسخر و ابراز شگفتي‌ خود قرار مي‌دهد و معاني‌اي‌ را كه‌ اين‌ آيات‌ بدانها پرداخته‌ اند، دستاويز اين ‌ريشخند و تمسخر خويش‌ مي‌گرداند. چنان‌كه‌ در آيه‌ (43) از سوره‌ «دخان‌» در اين‌ مورد روايتي‌ را نقل‌ كرديم‌ كه: ابوجهل‌ مقداري‌ خرما و كره‌ خواست‌ و آن‌گاه ‌به‌ يارانش‌ گفت: از اين‌ زقوم‌ بخوريد زيرا محمد به‌ شما جز شهد و عسل‌ را وعده‌ نمي‌دهد و اين‌ همان‌ زقومي‌ است‌ كه‌ او شما را از آن‌ مي‌ترساند! «اين‌ گروه‌» دروغ‌پرداز بهتان‌پيشه‌ كه‌ اوصاف‌ آنها گذشت: «عذابي‌ خواركننده‌ خواهند داشت‌» به‌ سبب‌ پافشاريشان‌ بر كفر و استكبارشان‌ از شنيدن آيات‌ خداوند(ج)  و به‌ تمسخر گرفتن‌ آن‌. عذاب‌ مهين: عذابي‌ است‌ خواركننده‌ و فضيحت‌بار. بدين‌سان‌، خداي‌ عزوجل‌ از راه‌ طرح‌ اين‌گونه‌ تهديدها، بر حرمت‌ و قدسيت‌ كتاب‌ خويش‌ از اين‌كه‌ در معرض‌ تمسخر و استهزا قرار گيرد، تأكيد مي‌گذارد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مسلم‌ از ابن‌عمرك آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: «رسول‌ خدا‌ص از اين‌كه‌ با قرآن‌ به‌ سرزمين‌ دشمن‌ مسافر