شرك‌ ورزيدن‌ به‌ حق‌ تعالي‌، هيچ‌ عمل‌ خيري‌ سودمند واقع‌ نمي‌شود پس‌ آيه ‌كريمه‌ نازل‌ شد. از آن‌ پس‌، اصحاب‌أ نگران‌ آن‌ بودند كه‌ گناه‌ عمل‌ را باطل‌ گرداند». آيه‌ كريمه‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ دارد كه‌ گناهان‌ كبيره‌، طاعات‌ را هدر مي‌دهند. مالك‌ و ابوحنيفه‌ بر اساس‌ همين‌ آيه‌ برآنند كه‌ ترك‌ نافله‌اي‌ كه‌ شخص ‌آن‌ را شروع‌ كرده‌، جايز نيست‌ زيرا نافله‌گذار قبل‌ از شروع‌ كردن‌ به‌ عمل‌ نفل‌، امير نفس‌ خويش‌ است‌ اما چون‌ به‌ عمل‌ نفل‌ شروع‌ كرد، ديگر خود را بدان‌ ملزم‌ نموده ‌و بر انجام‌ آن‌ عزم‌ كرده‌ است‌ بنابراين‌، تمام ‌كردن‌ آن‌ بر وي‌ واجب‌ مي‌باشد.
 
	سوره محمد آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ مَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ كفر ورزيدند و مردم‌ را از راه‌ خدا بازداشتند، سپس‌ در حالي‌كه ‌كافر بوده‌اند در گذشته‌اند، هرگز خدا آنان‌ را نمي‌آمرزد» يعني: براي‌ كساني‌كه‌ كارشان‌ با مرگ‌ بر كفر ختم‌ شده‌، هيچ‌ آمرزشي‌ نيست‌.
مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ نقل‌ كرده‌اند: اين‌ آيه‌ كريمه‌ درباره‌ كشته‌گان‌ مشركان ‌در بدر نازل‌ شد.
 
	سوره محمد آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ وَاللَّهُ مَعَكُمْ وَلَن يَتِرَكُمْ أَعْمَالَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ سستي‌ نورزيد» از جنگ‌ با كفار و مقابله‌ با دشمنان‌. وهن: ضعف‌ و سستي‌ است‌ «و به‌ سوي‌ صلح‌ نخوانيد» يعني: شما آغازگر فراخواني‌ كفار به‌ صلح‌ و سازش‌ نباشيد زيرا صلح‌ با كفار ـ جز در هنگام‌ ضعف‌ ـ به‌ هيچ‌ حال‌ ديگري ‌جايز نيست‌. بنابراين‌، مسلمانان‌ تا آن‌گاه‌ به‌ جنگيدن‌ با كفار مأمورند كه‌ آنان‌ تسليم ‌شوند ولي‌ درعين‌حال‌ خداوند متعال‌ از پذيرش‌ صلح‌ در صورت‌ گرايش‌ و تمايل ‌مشركان‌ به‌ آن‌، نهي‌ نكرده‌ است‌. «و شما برتريد» يعني: شما با شمشير و حجت ‌غالب‌ و چيره‌ايد پس‌ آخر الأمر پيروزي‌ از آن‌ شماست‌، هرچند كفار در بعضي‌ از اوقات‌ بر شما غالب‌ شوند «و خداوند با شما است‌» با نصرت‌ و مدد و ياري‌ خويش‌ «و هرگز از اعمال‌ شما نمي‌كاهد» يعني: هرگز چيزي‌ از ثواب‌ اعمال‌ شما را نمي‌كاهد و آن‌ را ضايع‌ و تباه‌ نمي‌گرداند. وتره‌ حقه: يعني از حق‌ وي‌ كاست‌ و از اين‌ باب‌ است‌ اين‌ حديث‌ شريف: «من‌ فاتته‌ صلاة‌ العصر فكأنما وتر أهله‌ وماله: هركس‌ نماز عصر از وي‌ فوت‌ شد پس‌ گويي‌ خانواده‌ و مال‌ وي‌ به‌ كاهش‌ رفته ‌است‌».
 
سوره محمد آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا الحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَإِن تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا يُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْ وَلَا يَسْأَلْكُمْ أَمْوَالَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا زندگي‌ اين‌ دنيا لهو و لعبي‌ بيش‌ نيست‌» يعني: گرفتار شدن‌ به‌ زندگي‌ دنيا، حاصلي‌ جز لهو و لعب‌ ندارد، مگر آن‌ بخش‌ از زندگي‌ كه‌ براي‌ خدا(ج) و در راه ‌وي‌ باشد پس‌ زندگي‌ دنيا ثبات‌ و اعتباري‌ ندارد چرا كه‌ در سريعترين‌ وقت ‌مي‌گذرد. لعب: چيزي‌ است‌ كه‌ سودي‌ در آينده‌ نداشته‌ باشد ولي‌ در عين‌ حال‌، انسان‌ را از امور مهم‌ به‌ خود مشغول‌ نگرداند پس‌ اگر او را از كارهاي‌ مهم‌ به‌ خود مشغول‌ ساخت‌، آن‌ لهو است‌ نه‌ لعب‌. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ بيان‌ اين‌ معني‌ در اين ‌سياق‌، مفيد آن‌ است‌ كه‌ دنيا نبايد سبب‌ كفر، يا ارتداد، يا ترك‌ جهاد شود «و اگرايمان‌ بياوريد و پروا بداريد، مزدهاي‌ شما را به‌ شما مي‌پردازد» در آخرت‌. اجر: دادن ‌پاداش‌ در برابر طاعت‌ است‌ «و از شما اموالتان‌ را نمي‌خواهد» يعني: اگر ايمان ‌بياوريد و پروا بداريد، شما را به‌ اين‌ امر دستور نمي‌دهد كه‌ تمام‌ اموال‌ خود را در زكات‌ و ساير امور خيريه‌ به‌ مصرف‌ رسانيد بلكه‌ شما را به‌ مصرف‌ كردن‌ اندكي‌ از اموالتان‌ در اين‌ راه‌، دستور مي‌دهد. ابن‌كثير مي‌گويد: «يعني‌ حق‌ تعالي‌ از شما بي‌نياز است‌ و چيزي‌ را از شما نمي‌طلبد و صدقاتي‌ هم‌ كه‌ در اموال‌ شما فرض ‌نموده‌ است‌، هدف‌ از آن‌ مواسات‌ با برادران‌ فقير شماست‌ تا سود و ثواب‌ آن‌ به‌ خود شما برگردد».
 	سوره محمد آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ إِن يَسْأَلْكُمُوهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَيُخْرِجْ أَضْغَانَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر اموال‌ شما را از شما بخواهد» يعني: اگر خداوند(ج) تمام‌ اموال‌ شما را از شما بگيرد «و به‌ اصرار از شما طلب‌ كند» فيحفكم: مفسران‌ در معني‌ آن‌ گفته‌اند: اگر شما را به‌ دشواري‌ انداخته‌ و در طلب‌ اموالتان‌ مبالغه‌ كند «بخل‌ مي‌ورزيد» و از اجراي‌ امر ما امتناع‌ مي‌كنيد «و» آن‌ بخل‌ «كينه‌هاي‌ شما را بيرون‌ مي‌آورد» يعني: در آن‌ هنگام‌، دشمني‌ شما با اسلام‌ آشكار مي‌شود زيرا مال‌ نزد انسان ‌محبوب‌ و دوست‌داشتني‌ است‌ لذا او آن‌ را جز در آنچه‌ كه‌ نزد او از مال‌ محبوب‌تر باشد، صرف‌ نمي‌كند؛ و آن‌ عقيده‌ راستين‌ است‌ پس‌ امتناع‌ شما از انفاق‌ مال‌، ثابت‌ مي‌كند كه‌ شما اهل‌ عقيده‌ نيستيد.
اين‌ آيه‌ درس‌ ديگري‌ در ميدان‌ ايمان‌ است‌ زيرا طلب‌كردن‌ مال‌ بسيار از شخص ‌براي‌ انفاق‌ آن‌ در راه‌ خدا(ج)، عرصه‌گاهي‌ براي‌ آزمايش‌ وي‌ در عرصه‌ ايمان‌ و نفاق‌ مي‌باشد.
 
	سوره محمد آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ هَاأَنتُمْ هَؤُلَاء تُدْعَوْنَ لِتُنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنكُم مَّن يَبْخَلُ وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«شما همان‌ گروهي‌ هستيد كه‌ از شما خواسته‌ مي‌شود تا در راه‌ خدا» يعني: در جهاد و راه‌هاي‌ خير «انفاق‌ كنيد آن‌گاه‌ از شما كساني‌ هستند كه‌ بخل‌ مي‌ورزند» به ‌انفاق‌ اندكي‌ از مال‌ خويش‌ پس‌ چگونه‌ در انفاق‌ مال‌ بسيار ـ كه‌ تمام‌ مالتان‌ را دربرگيرد ـ بخل‌ نمي‌ورزيد؟! «و هر كس‌ بخل‌ ورزد، جز اين‌ نيست‌ كه‌ به‌ زيان‌ خود بخل‌ ورزيده‌» يعني: با بخل‌ خويش‌ خود را از مزد و پاداش‌ الهي‌ محروم‌ گردانيده‌؛ از سوي‌ ديگر اگر در انفاق‌ مال‌ بخل‌ ورزيد، دشمن‌ بر شما غالب‌ شده‌ و عزت‌ و اموال‌ شما همه‌ از دست‌ مي‌رود و چه ‌بسا خود شما نيز از بين‌ مي‌رويد و اين‌ زياني‌ است‌ آشكار «و خدا غني‌ است‌» و بي‌نياز مطلق‌ لذا او از نيازمندي‌ به‌ اموال‌ شما پاك‌ است‌ «و شما فقراييد» به‌ سوي‌ خداوند(ج) و به‌ سوي‌ آنچه‌ كه‌ در نزد وي