به‌ ما خبر داده‌ است‌ كه‌ غنيمت‌ خيبر مخصوصا از آن ‌حاضران‌ در حديبيه‌ مي‌باشد و ديگران‌ در آن‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ ندارند «پس‌ به‌ زودي‌ خواهند گفت‌» منافقان‌ در هنگام‌ شنيدن‌ اين‌ سخن‌؛ «نه‌! بلكه‌ شما بر ما حسد مي‌بريد» يعني: چنان‌ نيست‌ كه‌ مي‌گوييد بلكه‌ واقعيت‌ اين‌ است‌ كه‌ جز رشك‌ وحسد چيز ديگري‌ شما را از اجازه‌ دادن‌ ما به‌ همراهي‌ با شما باز نمي‌دارد، شما مي‌خواهيد تا ما با شما در غنيمت‌ مشاركت‌ نداشته‌ باشيم‌. «چنين‌ نيست‌ بلكه‌ جز اندكي‌ در نمي‌يابند» يعني: واقعيت‌ آن‌ گونه‌ نيست‌ كه‌ آنان‌ مي‌پندارند بلكه‌ آنان‌ جز اندكي‌ از علم‌ را نمي‌دانند و آن‌ عبارت‌ از علم‌شان‌ به‌ كار دنيا و بهره‌هاي‌ آن‌ است ‌اما اين‌ امر كه‌ بايد هدف‌ از جنگيدن‌ رضاي‌ خداوند(ج) باشد و نيت‌ براي‌ او اصلاح‌ گرديده‌ و ايمان‌ به‌ او صادقانه‌ و راستين‌ باشد؛ از اموري‌ است‌ كه‌ آنها از آن‌ فهم‌ و دريافتي‌ ندارند و به‌ آن‌ فكر هم‌ نمي‌كنند.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5069.txt"> آيه  16</a><a class="text" href="w:text:5070.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:5071.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:5072.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:5073.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:5074.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:5075.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:5076.txt">آيه  23</a></body></html>سوره فتح آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ قُل لِّلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِن تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْراً حَسَناً وَإِن تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُم مِّن قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَاباً أَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ برجاي‌ ماندگان‌ اعرابي‌ بگو» حق‌ تعالي‌ اين‌ وصف‌ را برايشان‌ تكرار كرد تا بر نكوهش‌ آنان‌ افزوده‌ و بر زشتي‌ تخلف‌ و واپس‌ماني‌ از جهاد تأكيد گذارد. آري‌! به‌ كساني‌ كه‌ از حديبيه‌ تخلف‌ كردند و در آيات‌ قبل‌ از آنان‌ ياد شد، بگو: «به‌زودي‌ به‌ سوي‌ كارزار قومي‌ سخت‌ ستيزه‌ جوي‌ زورمند، دعوت‌ خواهيد شد» مراد از آنان: قبايل‌ غطفان‌ و هوازنند كه‌ سپاه‌ اسلام‌ بعد از فتح‌ مكه‌ در سال‌ هشتم ‌هجري‌ با آنان‌ در حنين‌ روبرو شد. ولي‌ زهري‌ مي‌گويد: مراد از آنان‌؛ قبيله‌ بني‌حنيفه‌ از اهالي‌ يمامه‌، يعني‌ قوم‌ مسليمه‌ كذاب‌اند كه‌ جنگ‌ با آنان‌ در عهد خلافت‌ ابوبكرصديق‌(رض) رخ‌ داد. يا مراد از آنان: امپراطوريهاي‌ فارس‌ و روم‌اند كه‌ جنگ‌ با آنان‌ نيز در عهد خلافت‌ ابوبكر و عمر رضي‌ الله عنهما روي‌ داد. زهري‌ در روايت ‌ديگري‌ مي‌گويد: بلكه‌ آن‌ قوم‌ سخت‌ ستيزنده‌ هنوز نيامده‌اند چنان‌ كه‌ حديث‌ شريف ‌ذيل‌ گوياي‌ اين‌ امر است: «قيامت‌ بر پا نمي‌شود تا شما با قومي‌ نجنگيد كه‌ داراي ‌چشمان‌ ريز و بيني‌هاي‌ كوچكي‌ هستند، گويي‌ چهره‌هايشان‌ سپرهاي ‌چكش‌ خورده‌اي‌ است‌». سفيان‌ مي‌گويد: «آنان‌ تركها هستند». اما ابن‌ جرير مي‌گويد: «آنچه‌ مسلم‌ است‌، اين‌ است‌ كه‌ هيچ‌ دليل‌ نقلي‌ يا عقلي‌اي‌ بر تعيين‌ آن‌ قوم‌ وجود ندارد». آري‌! با آن‌ قوم‌ سخت‌ پيكار جو و رزم‌آور روبرو خواهيد شد «كه‌ با آنان‌ بجنگيد يا مسلمان‌ شوند» يعني: فراروي‌ آن‌ قوم‌ فقط يكي‌ از اين‌دو انتخاب‌ وجود دارد: يا تن‌ دادن‌ به‌ جنگ‌ با مسلمانان‌، يا اسلام‌ آوردن‌ و حالت‌ سومي‌ در كار نيست‌. البته‌ اين‌ حكم‌ ناظر بر كفاري‌ است‌ كه‌ از آنان‌ جزيه‌ گرفته‌ نمي‌شود و خود اين‌ امر، جانب‌ اين‌ رأي‌ را ترجيح‌ مي‌دهد كه‌ مراد از اين‌ قوم‌ قوي‌پنجه‌، مشركان‌ عرب‌ و مرتدانشان‌ هستند زيرا گرفتن‌ جزيه‌ كه‌ حالت‌ سومي‌ غير از جنگيدن‌ يا مسلمان‌ شدن‌ است‌، در مورد غير اعراب‌ مشروع‌ شد اما در مورد اعراب‌ فقط اين‌ دو حالت‌ معتبر بود نه‌ بيشتر از آن‌. و اكثر مفسران‌ نيز بر اين‌ نظرند. «پس‌ اگر فرمان‌ بريد، خدا به‌ شما پاداشي‌ نيك‌ مي‌بخشد» كه‌ عبارت‌ از غنيمت‌ در دنيا و بهشت‌ در آخرت‌ است‌ «و اگر روي‌ بگردانيد» از جنگ‌ و جهاد «چنان‌كه ‌پيش‌ از اين‌ هم‌ پشت‌ كرديد» در حديبيه‌ «شما را به‌ عذابي‌ دردناك‌ عذاب‌ مي‌كند» با كشتن‌، اسارت‌ و سركوبتان‌ در دنيا و عذاب‌ آتش‌ در آخرت‌، به‌ سبب‌ دو چندان ‌بودن‌ جرمتان‌. نسفي‌ مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ بر صحت‌ خلافت‌ شيخين‌ دلالت‌ دارد زيرا به‌ كساني‌ كه‌ از دعوت‌ آنها فرمان‌ مي‌برند، وعده‌ پاداش‌ داده‌ شده‌ است‌».
	سوره آل عمران آيه  130
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَأْكُلُواْ الرِّبَا أَضْعَافاً مُّضَاعَفَةً وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ خداوند متعال‌ در بين‌ داستان‌ احد، آيه‌ معترضه‌اي‌ را در مورد نهي‌ از رباخواري‌ مي‌آورد تا مؤمنان‌ از خوردن‌ ربا دست‌ برداشته‌ و اموالشان‌ را در راه‌خدا(ج) انفاق‌ نمايند و براي‌ نشر اسلام‌ آماده‌ باشند: «اي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ايد! ربا را چند و چندين‌ برابر نخوريد» حرام‌ بودن‌ ربا در همه‌ حالات‌ و به‌ همه‌ صور واشكال‌ آن، واضح‌ و آشكار است، ليكن‌ آيه‌ كريمه‌ در اينجا ناظر بر شكلي‌ خاص ‌از رباست‌ كه‌ در ميان‌ اعراب‌ مرسوم‌ بود، آن‌ شكل‌ و شيوه‌ چنين‌ بود كه‌ آنان‌ مال‌ را تا زماني‌ معين‌ به‌ وام‌ ربوي‌ مي‌دادند و چون‌ وقت‌ بازپرداخت‌ وام‌ سر مي‌رسيد، هم‌ بر مال‌ مي‌افزودند و هم‌ در زمان‌ بازپرداخت‌ وام‌ و اين‌ كار را براي‌ بارهاي ‌پياپي‌ تكرار مي‌كردند تا بدانجا كه‌ فرد رباخوار چندين ‌برابر وامي‌ را كه‌ در آغازداده‌ بود، باز پس‌ مي‌گرفت‌. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ امروزه‌ اين‌ نوع‌ ربا را «سودمركب» مي‌نامند. قيد (أضعافا مضاعفة‌: چند و چندين‌ برابر) براي‌ بيان‌ واقعيت‌ ستم‌ زشتي‌ است‌ كه‌ مردم‌ در جاهليت‌ به‌ آن‌ مبتلا بودند و قطعا به‌ اين‌ معني‌ نيست‌ كه‌ اگر ربا كم‌ بود، خوردن‌ آن‌ جايز باشد بنابراين، كم‌ و بسيار ربا همه‌ حرام‌ قطعي‌است‌ و از اشد گناهان‌ كبيره‌ محسوب‌ مي‌شود «و از خداوند پروا كنيد» بافروگذاشتن‌ ربا «باشد كه‌ رستگار شويد».
	سوره فتح آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَن يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَاباً أَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بر نابينا حرجي‌ نيست‌» يعني: ترك‌ جهاد از سوي‌ وي‌، هيچ‌ ايراد و گناهي ‌براي‌ وي‌ به‌دنبال‌ ندارد «و بر لنگ‌ حرجي‌ نيست‌ و بر بيمار حرجي‌ نيست