><a class="text" href="w:text:524.txt">آيه  145</a><a class="text" href="w:text:525.txt"> آيه  146</a><a class="text" href="w:text:526.txt"> آيه  147</a><a class="text" href="w:text:527.txt">آيه  148</a></body></html>سوره ذاريات آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ هر كه‌ را از مؤمنان‌ در آن‌ بود، از آنجا بيرون‌ برديم‌» يعني: چون‌ نابود ساختن‌ قوم‌ لوط را اراده‌ كرديم‌، هر كس‌ را كه‌ در آباديهاي‌ قوم‌ لوط از مؤمنان‌ به‌وي‌ بود، از آن‌ آباديها بيرون‌ برديم‌.
 
	سوره ذاريات آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ در آنجا جز يك‌ خانه‌» يعني: جز يك‌ خانواده‌ «از مسلمانان‌ نيافتيم‌» گفته‌ شده‌ كه‌ آن‌ خانواده‌ هم‌، خانواده‌ خود لوط(ع) ـ به‌جز زن‌ وي‌ ـ بود. سعيدبن‌جبير(رض) مي‌گويد: «آنان‌ به‌جز زن‌ لوط(ع) جمعا سيزده‌ تن‌ بودند».
 
	سوره ذاريات آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در آنجا براي‌ كساني‌ كه‌ از عذاب‌ دردناك‌ مي‌ترسند، نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌» يعني: در آن‌ آباديها، نشانه‌ و دلالتي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ تا هر كس‌ را كه‌ از عذاب‌ الهي ‌مي‌ترسد، بر عذابي‌ كه‌ به‌ آنان‌ رسيده‌ است‌، راهنمايي‌ كند، چه‌ از اهل‌ آن‌ زمان‌ وچه‌ كساني‌ كه‌ بعد از آنان‌ مي‌آيند و اين‌ نشانه‌؛ همانا آثار عذاب‌ در اين‌ آباديها است‌ كه‌ هنوز هم‌ پيدا و نمايان‌ است‌ زيرا بعد از آن‌كه‌ آباديهاي‌ قوم‌ لوط بر اثر عذاب‌ زيروزبر شد، خداوند متعال‌ آن‌ را به‌ بحيره‌ متعفني‌ كه‌ به‌ «بحيره‌ طبريه‌» معروف‌ است‌، تبديل‌ كرد. اين‌ خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ چون‌ شر و كفر و فسق ‌غالب‌ شد، در پي‌ آن‌ نابودي‌ و ويراني‌ حتمي‌ است‌.
 
	سوره ذاريات آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در موسي‌» نشانه‌اي‌ قرار داديم‌ «چون‌ او را با سلطاني‌ مبين‌ به‌ سوي‌ فرعون ‌فرستاديم‌» سلطان‌ مبين: حجت‌ آشكار و روشن‌ است‌ كه‌ عبارت‌ از عصا و ديگر معجزات‌ همراه‌ وي‌ مي‌باشد.
 
	سوره ذاريات آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ رويگردان‌ شد به‌ ركن‌ خويش‌» يعني: فرعون‌ با پهلوي‌ خويش‌ از نشانه‌هاي‌ ما روي‌ گردانيد. ولي‌ مجاهد مي‌گويد: «مراد از ركن: جمع‌، لشكر و اركان‌ دولت‌ فرعون‌ است‌ كه‌ او به‌ وسيله‌ آنان‌ قوت‌ و نيرو مي‌گرفت‌». «و گفت: اين‌ شخص‌ جادوگر يا ديوانه‌اي‌ است‌» يعني: فرعون‌ درباره‌ موسي‌(ع) چنين‌ گفت‌ تا مغالطه‌ و ايهام‌ ايجاد كرده‌ و مردم‌ را به‌ شك‌ و شبهه‌ درافگند در حالي‌كه‌ او خود به‌ خوبي‌ مي‌دانست‌ كه‌ آوردن‌ معجزات‌ موسي‌(ع) از سوي‌ جادوگر ممكن‌ نيست‌ و نيز مي‌دانست‌ كه‌ ديوانه‌ چنين‌ كارهايي‌ نمي‌كند.
 
سوره ذاريات آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ او و لشكرش‌ را گرفتيم‌ و آنان‌ را در دريا افگنديم‌ در حالي‌كه‌ او مليم‌ بود» مليم: يعني‌ فرعون‌ مرتكب‌ اعمالي‌ شده‌ بود كه‌ موجب‌ ملامت‌ و نكوهش‌ است‌. پس‌ او سزاوار ملامت‌ بود آن‌گاه‌ كه‌ ادعاي‌ ربوبيت‌ كرده‌ به‌ خداوند(ج) كفر ورزيد و در عصيان‌ خويش‌ طغيان‌ نمود و از حد درگذشت‌.
 
	 سوره ذاريات آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در عاد» يعني: در داستان‌ عاد نيز نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ «آن‌گاه‌ كه‌ بر آنان ‌بادي‌ عقيم‌ فرستاديم‌» باد عقيم: بادي‌ است‌ كه‌ در آن‌ هيچ‌ خير، بركت‌ و منفعتي‌ نيست‌ پس‌ نه‌ درختي‌ را گشن‌ داده‌ و آبستن‌ مي‌كند و نه‌ حامل‌ باراني‌ است‌ بلكه‌ فقط براي‌ نابودسازي‌ و عذاب‌ فرستاده‌ شده‌ است‌. كه‌ اين‌ باد، «دبور»، يا «جنوب‌»، يا «نكباء» ناميده‌ مي‌شود.
 
	سوره ذاريات آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏«كه‌ به‌ هر چه‌ مي‌وزيد، آن‌ را چون‌ استخوان‌ پوسيده‌ مي‌گردانيد» يعني: آن‌ باد، هيچ‌ چيزي‌ را كه‌ بر آن‌ مي‌گذشت‌ ـ اعم‌ از خودشان‌، چهارپايان‌ و اموالشان‌ را باقي‌ نمي‌گذاشت‌ مگر اين‌كه‌ آن‌ را چون‌ خاكستر استخوان‌ مرده‌، نابود و فرسوده‌ مي‌گردانيد.
 
	سوره ذاريات آيه  43
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در ثمود» يعني: و در داستان‌ ثمود نيز نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ «آن‌گاه‌ كه‌ به ‌آنان‌ گفته‌ شد: تا چندي‌ برخوردار شويد» يعني: آن‌گاه‌ كه‌ به‌ آنان‌ گفتيم: تا وقت ‌فرارسيدن‌ نابوديتان‌، با بهره‌مندي‌ و برخورداري‌ از دنيا زندگي‌ كنيد.
 
	سوره ذاريات آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا از فرمان‌ پروردگار خود سر برتافتند» يعني: از امتثال‌ امر پروردگارشان‌ تكبر كردند «آن‌گاه‌ صاعقه‌ آنان‌ را فروگرفت‌» و آن‌ عبارت‌ از: هر عذاب‌ مهلكي‌ است ‌«درحالي‌كه‌ آنها مي‌نگريستند» يعني: درحالي‌ كه‌ آنها درمانده‌وار، آن‌ عذاب‌ را به‌چشم‌ سر مي‌ديدند. يا معني‌ اين‌ است: آنها در انتظار عذابي‌ بودند كه‌ به‌ آن‌ وعده‌ داده‌ شده‌ بودند زيرا عذاب‌ پس‌ از سه‌ روز بر آنان‌ فرود آمد.
 
	آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحْيِي أَن يَضْرِبَ مَثَلاً مَّا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَذَا مَثَلاً يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَيَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفَاسِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خداوند از آن‌ شرم‌ ندارد كه‌ هر مثلي‌ را بزند» معناي: «لايستحيي‌: شرم ‌ندارد» در مورد خداوند متعال‌ حقيقت‌ شرم‌ و حيا نيست‌، بلكه‌ به‌ اين‌ معني‌ است‌كه‌ او مثل‌ زدن‌ را فرو نمي‌گذارد زيرا حيا؛ دگرگوني‌ و در هم‌ شكستگي‌اي‌ است‌كه‌ از بيم‌ عيب‌ و نكوهش، بر انسان‌ روي‌ مي‌دهد و اين‌ در حق‌ خداوند متعال‌ محال‌است‌. دليل‌ اين‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ از معناي‌ «ترك‌ نمي‌كند» به‌ (شرم‌ نمي‌كند) تعبير كرد، اين‌ است‌ كه‌ هر كس‌ از چيزي‌ شرم‌ كند، آن‌ را فرومي‌گذارد وفروگذاشتن‌ آن‌ چيز از آثار و ثمرات‌ حياء است، پس‌ به‌ كار گر